Παναθηναϊκός: Ένας πλέι μέικερ και μια... μηχανή του χρόνου

Ο Μάριο Χεζόνια ξεχώρισε στο ντεμπούτο με τη φανέλα του Παναθηναϊκού, οι «πράσινοι» γνώρισαν την ήττα από την Μπαρτσελόνα και ο Γιώργος Κούβαρης αναρωτιέται πόσο διαφορετική θα ήταν η κατάσταση αν κάποια πράγματα είχαν γίνει λίγο πιο νωρίς...

Παναθηναϊκός: Ένας πλέι μέικερ και μια... μηχανή του χρόνου

Τα πράγματα είναι απλά. Πολύ απλά. Και ο Μάριο Χεζόνια φρόντισε να τα απλοποιήσει ακόμη περισσότερο. Ξέρεις μπάσκετ; Είσαι παίκτης υψηλού επιπέδου; Θα παίξεις! Άμεσα. Και χωρίς να χρειαστείς περίοδο προσαρμογής...

Αυτό ακριβώς έκανε ο Κροάτης στο ντεμπούτο του με τη φανέλα του Παναθηναϊκού. Και μάλιστα έχοντας μόνο μιάμιση προπόνηση στα πόδια του μαζί με την υπόλοιπη ομάδα και μόλις λίγα 24ωρα στην Αθήνα. Και για να σας προλάβω. Όχι, δεν έχει καμία σχέση ούτε με τον Μπρέι, ούτε και με τον Μακ. Και αναφέρομαι σε αυτούς τους δύο επειδή πραγματοποίησαν με τη σειρά τους εντυπωσιακές αφετηρίες, αλλά δεν «κουβαλούσαν» το αγωνιστικό status του Χεζόνια.

Απλά έπαιξαν καλά και ήταν πραγματική «ζαριά» να πει κάποιος ότι όντως αποτελεί μέρος των ικανοτήτων τους και ότι αποτελούσε... σκηνή από τα προσεχώς. Για τον Σέλβιν Μακ, τα είδαμε. Μετά την ανανέωση (η οποία παρεμπιπτόντως ΕΚΕΙΝΗ την εποχή ήταν επιβεβλημένο να συμβεί) πήρε την κάτω βόλτα. Την τελευταία εβδομάδα προσπαθεί να επανέλθει. Θα (τον) δούμε. Για τον Τι Τζέι Μπρέι ακόμα δεν μπορούμε να πούμε τίποτα ακόμα. Τόσο επειδή δεν έχει παίξει δεύτερο ματς όσο (και περισσότερο) επειδή δεν θα δοκιμαστεί φέτος στο υψηλότερο επίπεδο της EuroLeague.

Όμως ο Χεζόνια δεν χρειάζεται ένα καλό ματς στο ντεμπούτο του για να αποδείξει ότι ξέρει μπάσκετ. Η γλώσσα του σώματός του και ο τρόπος που κινήθηκε στο παρκέ κατά τη διάρκεια του αγώνα με την Μπαρτσελόνα «μίλησαν» από μόνα τους. Ξαναλέω. Εναντίον της Μπαρτσελόνα. Εναντίον ομάδας που έχει ως κύριο στόχο την κατάκτηση της EuroLeague και η οποία «καιγόταν» για τη νίκη στο ΟΑΚΑ μετά και την ήττα από τη Βιλερμπάν στη Βαρκελώνη.

Το γεγονός αυτό από μόνο του λέει πολλά πράγματα. Ο Κροάτης είναι έτοιμος παίκτης, ο οποίος δεν ήρθε ουρανοκατέβατος από το ΝΒΑ, αλλά ένας παίκτης ο οποίος έχει μεγαλώσει με το ευρωπαϊκό μπάσκετ και ο οποίος έχει μάθει να παίζει το ευρωπαϊκό μπάσκετ. Ναι, προσαρμόστηκε την τελευταία πενταετία στα δεδομένα του ΝΒΑ αλλά και πάλι. Είναι ευρωπαίος. Επιλογή στο νούμερο 5 του draft. Με καλά συμβόλαια στο ΝΒΑ. Και με πολλές προτάσεις στα χέρια του από τη μέρα (και δη τον περασμένο Δεκέμβριο) που οι Γκρίζλις τον άφησαν ελεύθερο.

Χάθηκε να γίνουν όλα αυτά δύο-δυόμιση μήνες νωρίτερα;

Πρόκειται για παίκτη από το... πάνω-πάνω ράφι. Για παίκτη ο οποίος κάλλιστα θα είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στις καλές ομάδες του Παναθηναϊκού. Γι' αυτό και λέω ότι δεν χρειάζεται καθόλου χρόνο προσαρμογής. Με το «καλημέρα» και έχοντας να παίξει 6 μήνες μπάσκετ, αγωνίστηκε σχεδόν 30 λεπτά, σημείωσε «σβηστά» 21 πόντους, είχε ηγετική παρουσία στο παρκέ και (απ)έδειξε ότι όχι μόνο δηλώνει φανατικός φίλος του Παναθηναϊκού, αλλά και ότι «γουστάρει» να παίζει για τον Παναθηναϊκό. Κάτι που μεγαλώνει ακόμη περισσότερο την επιτυχία των «πρασίνων» με την απόκτησή του.

Αλλά ρε διάολε, χάθηκε να ήταν Δεκέμβριος τώρα; Να έμπαιναν όλοι σε μια μηχανή του χρόνου και να επέστρεφε η ομάδα δύο-δυόμιση μήνες πίσω; Ξέρετε πόσο διαφορετικά θα μπορούσαν να ήταν τα πράγματα; Πόσο περισσότερες ελπίδες (και βάσιμες ελπίδες) θα είχε ο Παναθηναϊκός να βρεθεί στην οκτάδα; Με Χεζόνια και Νέντοβιτς; Με Παπαπέτρου, Παπαγιάννη και Μήτογλου ήδη ανεβασμένους; Και να γινόταν μια καλύτερη επιλογή στον «άσο». Να είχε πάρει ο Παναθηναϊκός (έστω) τον Βέστερμαν, με τον οποίο είχε έρθει σε κατ' αρχήν συμφωνία εκείνη την περίοδο. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, σίγουρα δεν θα γράφαμε το «πόσο ωραία που έπαιξε ο Χεζόνια στο ντεμπούτο του» αλλά θα είχαμε βγάλει τα κομπιουτεράκια για τους υπολογισμούς ενόψει των playoffs. Όμως έχουμε πει: Με τα «εάν και τα εφόσον» δεν έχει γραφτεί καμία ιστορία. Και ο Παναθηναϊκός καλείται να δει το «αύριο» και να πάρει στο παρκέ όσα περισσότερα μπορεί από τον Κροάτη γκαρντ/φόργουορντ.

Και ξέρετε, όσο περνούν οι μέρες, άλλο τόσο ο ίδιος ο Χεζόνια ενισχύει το σενάριο της παραμονής του και τη νέα σεζόν. Το είπε στην κρατική τηλεόραση, το επανέλαβε στην Cosmote TV, αλλά το απογείωσε μετά το τέλος του αγώνα μιλώντας στη Nova, όταν είπε ότι «ξέρω τι μπορώ να κάνω, αλλά δεν έχει να κάνει με εμένα, αλλά με την ομάδα. Θέλω να βρεθώ και εγώ στα banner του Παναθηναϊκού και να πανηγυρίσω με τον κόσμο στο γήπεδο».

Πραγματικά κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά τι θα γίνει το καλοκαίρι. Το σίγουρο είναι ότι ο ίδιος θέλει σαν τρελός να μείνει στην ομάδα. Και ξέρετε τι λέει μια παροιμία, ε; «Σαν θέλει η νύφη και ο γαμπρός...» Ίδωμεν έως τότε. Το μόνο βέβαιο είναι ότι το «legacy» του Παναθηναϊκού, ακόμα και σε μια πολύ δύσκολη οικονομική περίοδο, είναι τεράστιο. Και όπως είπε και ο Σαρούνας Γιασικεβίτσιους αναφορικά με την υποδοχή στον Χεζόνια «μόνο στον Παναθηναϊκό συμβαίνουν». Κάτι ξέρει (και έχει ζήσει) και ο Σάρας.

Που να είχε και κανονικό πλέι μέικερ δίπλα του...

Στα του ματς τώρα: Ο Χεζόνια έδειξε ότι μπορεί να έχει ηγετικό ρόλο στην ομάδα. Να πάρει προσπάθειες και να έχει τις αποφάσεις στα χέρια του. Κοινώς ο Παναθηναϊκός βρήκε ένα δεύτερο σημείο αναφοράς στην ομάδα μετά τον Νέντοβιτς, προκαλώντας και βάζοντας πολλούς προβληματισμούς στους αντίπαλους προπονητές. Ήταν αρκετά ουσιαστικός και στην άμυνα. Έβαλε το κορμί του, προσπαθούσε να βγει στη μπάλα πριν «ακουμπήσει» στο post, «κυνήγησε» το μπλοκ και όταν το έκανε το πανηγύρισε περισσότερο και από το πολύ δύσκολο step back τρίποντο στο πρώτο ημίχρονο. Αν μη τι άλλο θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον να δούμε τους «πράσινους» με όλο το ρόστερ διαθέσιμο. Εκεί θα καταλάβουμε πολλά.

Ανεβασμένος ο Μπέντιλ. Μαχητικός και αποφασιστικός. Με τις... τσαπατσουλιές του σε κάποια σημεία του αγώνα. Το ίδιο και ο Μήτογλου ο οποίος θα μπορούσε να παίξει και πολύ καλύτερα. Όμως μην ξεχνάμε κάτι. Η Μπαρτσελόνα ήταν εξαιρετικά διαβασμένη στην άμυνα, δεν άφηνε εύκολα τη μπάλα να περάσει μέσα στο καλάθι (σ.σ. ζήτημα είναι εάν ο Παπαγιάννης πήρε τη μπάλα 2-3 φορές σε όλο το ματς στο low post) ενώ έβγαινε και διπλό hedge out στον Χεζόνια προκειμένου να τον κλείσει και να δυσκολέψει ακόμα και την πάσα.

Τηρουμένων των αναλογιών, των απουσιών και της συνολικής δυναμικοτητας των δύο ομάδων ο Παναθηναϊκός ήταν αρκετά ανταγωνιστικός. Και αν δεν έκαναν τα πλέι μέικερ (Σαντ-Ρος, Μακ, Μποχωρίδης) κάποια φθηνά, αχρείαστα και αβίαστα λάθη, ίσως να μιλούσαμε για άλλο ματς τώρα. Που να είχε ο Χεζόνια και κανονικό point guard δίπλα του...

Από εκεί και πέρα ο Μίροτιτς ήταν ο ορισμός του «ό,τι πληρώσεις, παίρνεις»! Οι περισσότεροι από τους 25 πόντους ήταν ύστερα από πολύ δύσκολα σουτ ενώ ενέπνεε τεράστια σιγουριά στην Μπαρτσελόνα κάθε φορά που έπιανε την μπάλα στα χέρια του. Βέβαια ο παίκτης-κλειδί ήταν ο Κόρι Χίγκινς, ο οποίος «αθόρυβα», αλλά άκρως αποτελεσματικά, ήταν εκείνος που υπέγραψε τη νίκη των «μπλαουγκράνα» στο ΟΑΚΑ.

ΥΓ: Πολύ περίεργο να βλέπεις τον Νικ Καλάθη στο ΟΑΚΑ και να φοράει διαφορετικό χρώμα στη φανέλα του. Πραγματικά ασυνήθιστη εικόνα...

ΥΓ2: Ταμάμ ο Χεζόνια για τα ψηλά σχήματα που αρέσουν στον Κάτας. Μην τον δούμε (μετά και την επιστροφή του Παπαπέτρου) να τον ξεκινάει και πλέι μέικερ!

ΥΓ3: Ο Παπαγιάννης είναι εκείνος που έχει επηρεαστεί περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον στην διακοπή λόγω της Covid-19. Έχει χάσει την «έκρηξή» του. Θέμα χρόνο να επανέλθει...

ΥΓ4: Σε μια χαμένη χρονιά στην EuroLeague, ο Παναθηναϊκός κατάφερε να ανάψει και πάλι την «σπίθα» στους φίλους της ομάδας και να δημιουργήσουν κλίμα όπως στις παλιές, καλές, εποχές. Και μάλιστα το κατάφεραν οι «πράσινοι» σε διάστημα μικρότερο του ενός μήνα. Πρώτα με τη νίκη στο ΣΕΦ και δύο εβδομάδες αργότερα με την απόκτηση του Χεζόνια.

ΥΓ5: Κρίμα να μην υπάρχει κόσμος στο ΟΑΚΑ... Ο Χεζόνια θα ζούσε μεγάλες στιγμές.