Με αγάπη από τη μαμά Αφρική

Οι ενισχύσεις που ολοφάνερα χρειαζόταν ο Παναθηναϊκός ώστε να επιστρέψει ομαλά στον αστερισμό Ομπράνοβιτς και να αρχειοθετήσει αναίμακτα τη διετία του underperforming και του underachieving, συγγνώμη Τζιμ, ήρθαν με τριπλή ομοβροντία από τη μαμά Αφρική.

O Ελ Χατζί Ομάρ Mπρανκού «Πάπι» Μπάντιο γεννήθηκε και γαλουχήθηκε στη Σενεγάλη, όπου έζησε μέχρι που ενηλικιώθηκε. Τη φτώχεια της Μαύρης Ηπείρου την άφησε πίσω του όταν πια έγινε 18 χρονών και έφυγε για την Ισπανία, για να σπουδάσει και να παίξει μπάσκετ σε αθλητικό σχολείο στα Κανάρια Νησιά.

Ο Ίζαακ Εβολυέ Ετυέ Μποφέντα Μπόνγκα είναι παιδί μεταναστών από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, ενός ζευγαριού που έφυγε από την Κινσάσα με τελικό προορισμό τον Καναδά, αλλά ξέμεινε κάπου στη Γερμανία και ρίζωσε σε μία φτωχογειτονιά της Φρανκφούρτης και αργότερα του Κόμπλεντς. “Évolués” στην γαλλόφωνες αποικίες ης; Αφρικής ονομάζονταν οι ντόπιοιπου έμαθαν γράμματα και κάπως «εξευρωπαίστηκαν», «αναπτύχθηκαν», «εκσυγχρονίστηκαν», απέκτησαν προνόμια. “Etués”, oι σπουδαγμένοι.

Ο Γκερσόν Γιαμπουσέλε, χωρίς μεσαία ονόματα, η «Αρκούδα» για τους Γάλλους, η «Αρκούδα που Χορεύει» για τους Αμερικανούς γεννήθηκε στο Ντρε της Γαλλίας, όχι πολύ μακριά από τα κάστρα του Λίγηρα, από γονείς που και αυτοί ήρθαν στην Ευρώπη από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, το τότε Ζαΐρ. Αυτό που έπαιξε και στο Μουντιάλ, ντε.

Αν δεν μιλούσαμε για την 11η μεγαλύτερη χώρα του κόσμου,και για μία μητρόπολη 20 εκατομμυρίων πάμπτωχων κατοίκων, θα έγραφα ότι μπορεί και να ήταν κοντοχωριανοί, οι πρόγονοι του Γιαμπουσέλ και του Μπόνγκα. Ή ότι πέρασαν τη Σαχάρα με το ίδιο καραβάνι και τη Μεσόγειο με την ίδια βάρκα. Το βέβαιο είναι, ότι ακόμα και τη θετή «μητρική» γλώσσα τους, γαλλικά και γερμανικά οι τρεις νεοσύλλεκτοι του Παναθηναϊκού τη μιλάνε με βαρύ «αξάν». Πόσο μάλλον τα εγγλέζικα.

Απομένει να δούμε, πόσοι μήνες θα περάσουν μέχρι να μάθουμε τη σωστή προφορά και τον ορθό τονισμό των ονοματεπωνύμων τους. Νομίζω ότι τα έγραψα σωστά σε αυτό το κείμενο, αλλά το χέρι μου στη φωτιά δεν το βάζω. Παρεμπιπτόντως, τον Μοντέρο δεν τον λένε Ζαν, αλλά Γιαν. Ο ίδιος το λέει, όχι εγώ.

Ο Μπόνγκα μιλάει ήδη τα «ζοτσικά» από τη θητεία του στην Παρτίζαν, τη μάλλον άδοξη εδώ που τα λέμε. Ο Γιαμπουσέλε τα ψιλοέμαθε ακούγοντάς τα από τον απέναντι πάγκο σε εκείνη την αλήστου μνήμης γρονθοπατινάδα (όπου ο ίδιος πρωταγωνίστησε) μεταξύ Παρτίζαν-Ρεάλ το 2023, συγγνώμη Ιωάννη. Ο Μπάντιο έχει παίξει μόνο μία χρονιά εκτός Ισπανίας, το 2021-22 στους ίδιους Σκαϊλάινερς όπου ανδρώθηκε μπασκετικά ο Μπόνγκα, ο οποίος στο μεταξύ είχε φύγει για το Τορόντο (αλλά αποχώρησε από εκεί πριν την άφιξη του Μάικ Μπατίστ).

Και οι τρεις νεοαποκτηθέντες του Παναθηναϊκού είναι αστέρια της Euroleague, αν και χρειάστηκε να θητεύσουν στην άγονη γραμμή προτού καταξιωθούν. Πώς είναι δυνατόν να έπαιξε δύο χρόνια στην Κίνα ένα μεγαθήριο σαν τον Γιαμπουσέλε; Ο Μπόνγκα ήρθε κι έδειξε όταν φόρεσε τη φανέλα της Μπάγερν στα 23 του,, ο Γιαμπουσέλε της Ρεάλ στα 26, ο Μπάντιο της Βαλένθια στα 25. Κανένας από τους τρεις δεν ξερίζωνε δέντρα στα άγρια νιάτα του. Όλοι άνθισαν αργότερα.

Αλλά το μπάσκετ ήρθε και τους συνάντησε, στη νέα εποχή του. Η ταχυδύναμη είναι πλέον το όνομα του παιχνιδιού και η Αφρική εξάγει το καλύτερο ακατέργαστο ή ελαφρά κατεργασμένο υλικό, κανονικά διαμάντια. Οι πολυθεσίτες που μπορούν να μαρκάρουν σε δύο ή τρεις ή και τέσσερις θέσεις γίνονται περιζήτητοι, από τη στιγμή μάλιστα που σχεδόν όλοι οι καλοί ψηλοί (μιλάμε για …ψηλούς ψηλούς) αγωνίζονται στο ΝΒΑ.

Εάν καταλαβαίνω καλά, ο Γιαμπουσέλε υπολογίζεται για πεντάρι στον Παναθηναϊκό, παρ’ όλο που έχει ύψος μόλις 2,01 μ. Ο Μπόνγκα θα μαρκάρει τους πάντες, ίσως ακόμη και δυάρια σαν τον Φουρνιέ. Ο Μπάντιο θα κληθεί να γίνει ένας Τζέριαν Γκραντ στο πιο ατάιστο και στο πιο νεανικό.

Ο Ομπράντοβιτς δεν είναι πρωτάρης ούτε χαζός για να σπαταλήσει όλο το καλοκαίρι σε αναζήτηση ψηλών που δεν υπάρχουν ούτε βέβαια θα ποντάρει τα ρέστα του σε περιπτώσεις τύπου Βαλανσιούνας. Ακόμα και η απόκτηση του Μουσταφά Φαλ αποκλείεται να είναι κάτι παραπάνω από Σχέδιο Γ.

Στον καινούριο, γραμματιζούμενο Παναθηναϊκό όλοι θα αλλάζουν με όλους, οι πάντες θα μαρκάρουν τους πάντες, το «μέγεθος» δεν θα μετριέται απαραίτητα υψομετρικά (δείτε το «πλάτος» του Γιαμπουσέλε αν δεν καταλαβαίνετε) και το καθεστώς σπανίως θα εκτροχιάζεται από τον σοσιαλισμό.

Ο Ομπράντοβιτς στρατολόγησε παίκτες που κουμπώνουν όχι με απεριόριστες διαδρομές οπαδών προς το αεροδρόμιο, αλλά με το δικό του όραμα και με την ανάγκη να προσαρμοστεί η φιλοσοφία του στις προσταγές της μεθεπόμενης ημέρας. Όσο πρωτοποριακό και αν φαινόταν για την εποχή του το μπάσκετ του 2002 ή του 2007 ή του 2011, ευρωπαϊκούς τίτλους με όρους 2026 δεν επρόκειτο να φέρει.

Το μοναδικό ενοχλητικό διαβολάκι που επιμένει να επισκέπτεται τον «Ζοτς» στις κρύες νύχτες του χειμώνα είναι αυτό που τον καλεί να αποδείξει ότι παραμένει μπροστά από την εποχή του κα όχι απλός ακόλουθος (πόσο μάλλον ουραγός) των εξελίξεων. Προσωπικά ανυπομονώ να ψηλαφίσω τα πρώτα δείγματα γραφής και πιστεύω ότι η επιστροφή του Ομπράντοβιτς είναι το καλύτερο πράγμα που θα μπορούσε να συμβεί για το ελληνικό μπάσκετ συνολικότερα.

Με τις κινήσεις που έκανε τον τελευταίο μήνα, ο Παναθηναϊκός απώλεσε το δικαίωμα στην αποτυχία, όπως το απώλεσε βέβαια και στην περυσινή σεζόν, με τις αστρονομικού κόστους μεταγραφές τύπου Σορτς, Χολμς και ιδίως Νάιτζελ Χέις-Ντέιβις. Αν μη τι άλλο, οι φετινές κινήσεις φαίνεται να γίνονται βάσει σχεδίου. Και όχι με μπαταριές στα τυφλά μόνο και μόνο για να σκιάζονται οι απέναντι.

Τα υπόλοιπα, θα τα πούμε στις 12 το μεσημέρι στο Gazz Floor. Για όποιον θέλει να πιάσει στασίδι από νωρίς χωρίς να ψάχνει, αρκεί ένα κλικ σε αυτόν εδώ τον σύνδεσμο.