Ντούσαν Αλιμπίγιεβιτς στο Gazzetta: «Ό,τι και να κάνουν ο Saras και ο Μπαρτζώκας, οι παίκτες τους θα αποφασίσουν για τον τελικό!»

Σταμάτησε το μπάσκετ σε ηλικία 17 ετών, πολύ απλά γιατί μέχρι τότε είχε... προλάβει να κάνει χειρουργεία δύο στο ίδιο γόνατο (ολική ρήξη πρόσθιου χιαστού) και επειδή το αγαπούσε πολύ, δεν άντεξε να παλέψει άλλο έναν χρόνο στην αποθεραπεία και να μην είναι σίγουρος για το μετά!

Ήταν τόσο παθιασμένος με την πορτοκαλί μπάλα που δεν ήθελε να μείνει ούτε μέρα μακριά της. Από τα 18 του, λοιπόν, αποφάσισε να ακολουθήσει μία διαφορετική κατεύθυνση χωρίς να χάσει ούτε στιγμή την αφοσίωσή του στην πορτοκαλί μπάλα.

Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που, ακόμη και τώρα, απολαμβάνει να μιλάει για τα πρώτα στάδια της καριέρας του στην προπονητική και τα εφόδια που κατέκτησε ως assistant στην Νόβισαντ και την Βοϊβοντίνα, στον πάγκο της οποίας έκανε το ντεμπούτο ως head coach σε ηλικία μόλις 27 ετών.

«Μου εκανε καλό που δούλεψα με νέα παιδιά, βίωσα δυσκολίες και απέκτησα παραστάσεις που με βοήθησαν σε όλα τα επίπεδα, ώστε να είμαι έτοιμος να ανταποκριθώ στον ρόλο του head coach σε αρκετά νεαρή ηλικία. Για παράδειγμα, οι ατλείωτες ώρες που έχω περάσει στο scouting και οι πολλές συζητήσεις που έχω κάνει με τους νέους παίκτες, σε συνδυασμό με την συνεχή επιμόρφωση, με βοήθησαν να αντιληφθώ καλύτερα τις απαιτησεις αυτής της επιλογής στην υψηλότερη σκηνή.», μας λέει αρχικά ο 40χρονος Σέρβος τεχνικός που έχει περάσει περισσότερη από την μισή του ζωή στους πάγκους.

Ο λόγος για τον Ντούσαν Αλιμπίγιεβιτς, που πριν από λίγους μήνες διαδέχτηκε τον Σβέτισλαβ Πέσιτς στην τεχνική ηγεσία των «ορλόβι», ενώ ταυτόχρονα βρίσκεται στον πάγκο της Μπεσίκτας. Στο πλαίσιο του τουρκικού πρωταθλήματος, μάλιστα, ήταν ο τελευταίος προπονητής που νίκησε την πρωταθλήτρια Ευρώπης, Φενέρμπαχτσέ, την οποία μάλιστα απειλεί να αφήσει στην 2η θέση της κανονικής περιόδου.

Το Gazzetta συνομίλησε μαζί του λίγες ώρες πριν «πετάξει» για την Αθήνα (ώστε να παρακολουθήσει από κοντά την μεγάλη γιορτή του ευρωπαϊκού μπάσκετ) και σας παρουσιάζει πως ακτινογραφεί την αντίπαλο του Ολυμπιακού στον ημιτελικό, τι πιστεύει για το εφετινό τρόπαιο αλλά και πως ο τουρκικός σύλλογος διαχειρίστηκε την αποτυχία της προαγωγής στην Euroleague.

• Κατ’ αρχάς, πριν περάσουμε στην ανάλυση του Final Four, θα ήθελα να σας γνωρίσει λίγο περισσότερο ο κόσμος. Αν και οι πιο μυημένοι θα θυμούνται ότι το καλοκαίρι του 2017, όταν αναλάβατε τον Ερυθρό Αστέρα, γίνατε ο νεότερος coach στην ιστορία της Euroleague...

«Είμαι πολύ περήφανος για εκείνη την σεζόν, γιατί ανέλαβα σε μία εποχή ειδικών συνθηκών με πολύ σοβαρά οικονομικά προβλήματα σπουδαίες νίκες που είχαμε κάνει τότε, όπως εκείνη επί της Ρεάλ στην Μαδρίτη, όπως και αυτή επί του Ολτμπιακού – αμφότερες για πρώτη φορά στην ιστορία του συλλόγου –για την ομάδα και με τη διοίκηση να παίρνει την απόφαση να “καθαρίσει” όλα τα χρέη, ώστε να καταστεί ξανά βιώσιμη... Τότε ήταν που χρειαζόμασταν να πάμε έναν χρόνο με χαμηλότερες προσδοκίες, ώστε να συμβάλλουμε στην δημιουργία ενός πιο σταθερού οικονομικού περιβάλλοντος. Αν δούμε τι budget έχει τα τελευταία χρόνια ο Ερυθρός Αστέρας, θα διαπιστώσουμε πόσο καλύ δουλειά είχε γίνει τότε, που σε μία χρονιά μηδενίστηκε το χρέος. Όταν γυρίζω πίσω τον χρόνο, θυμάμαι μερικές πολύ σπο αλλά και κόντρα στην Μπαρτσελόνα και την Ζαλγκιρις, που τότε είχε φτάσει μέχρι το Final Four. Είχαμε νικήσει δύο φορές την Αρμάνι Μιλάνο και την Βαλένθια, είχαμε βάλει αρκετά νέα παιδιά στην φωτιά και όλα αυτά που σας περιγράφω ήταν πολύ μεγάλα παράσημα για έναν 32χρονο προπόνητή χωρίς προηγούμενη προϋπηρεσία στην διοργάνωση. Σε συνδυασμό με το μπάσκετ που παίξαμε...».

• Έχετε κάποιες μικρές ομοιότητες με τον Γιώργο Μπαρτζώκα που έχει φτάσει σε 4 διαδοχικά Final Four χωρίς επιτυχία, από την άποψη ότι κι εσείς, μεσα στο ίδιο διάστημα (2022-2026) είχατε δύο αποτυχημένες ευκαιρίες να οδηγήσετε διαφορετικές ομάδες στην κατάκτηση του Eurocup και κατ' επέκταση να κερδίσετε το εισιτήριο για την απευθείας συμμετοχή στην Euroleague. Αναφέρομαι φυσικά στην Μπούρσασπορ το 2022 και την Μπεσίκτας φέτος, οι οποίες έχασαν σε ισάριθμους τελικούς... Πως διαχειριστήκατε πνευματικά αυτά τα δύο αποτελέσματα, ειδικότερα φέτος που η ομάδα σας έπαιξε προοδευτικά πολύ σπουδαίο μπάσκετ και στην πορεία άρχισε να συγκαταλέγεται στις ομάδες που ξεχώρισαν;

«Θεωρώ ότι μία από τις σημαντικότερες επιτυχίες μου σε αυτές τις δύο ομάδες, είναι ότι τόσο στην Μπούρσασπορ, όσο και στην Μπέσικτάς, ήθελαν και θέλουν να συνεχίσουν την συνεργασία τους μαζί μου για πολλά χρόνια. Ίσως και για παραπάνω από 3 χρόνια που ήταν η αρχική διάρκεια του συμβολαίου που υπέγραψα. Αυτό είναι κάτι σπάνιο για το μπάσκετ της σύγχρονης εποχής. Είμαι της άποψης ότι όποια ομάδα είναι διατεθειμένη να δώσει παραπάνω από έναν χρόνο συμβόλαιο σε έναν προπονητή, έχει αρκετές πιθανότητες να πετύχει τους στόχους που έχει θέσει. Θέλω να πω ότι λείπει η σταθερότητα και η συνέπεια. Σχετικά με την Μπούρσασπορ, εκείνη η πορεία που κάναμε στο Eurocup με budget μόλις 1,2 εκατομμύριων δολαρίων και με κάποιες προσθαφαιρέσεις που κάναμε και κάποια buy-out που πήραμε, ήταν κάτι σαν παραμύθι! Από την άποψη ότι φτάσαμε στον τελικό χωρίς καν να παίξουμε ούτε ένα νοκ-άουτ παιχνίδι εντός έδρας. Όσον αφορά στην εφετινή σεζόν με την Μπέσικτας, οφείλω να ομολογήσω ότι στην αρχή δεν ήμασταν εκ των φαβορί. Τόσο η Μπαχτσεχίρ, η Τουρκ Τελεκόμ και η Χάποελ Ιερουσαλήμ επένδυσαν περισσότερα χρήματα από μας. Ωστόσο, από την αρχή παρουσιάσαμε μία συνεχώς βελτιούμενη εικόνα, αποκλείσαμε την Τουρκ Τελεκόμ και όταν φτάσαμε στον τελικό με την Μπουρκ-αν-Μπρες, αισθανόμαστε πολύ καλά γιατί την είχαμε ήδη νικήσει δύο φορές στην διάρκεια της κανονικής περιόδου. Το μπάσκετ, όμως, γνωρίζετε πολύ καλά ότι είναι ομαδικό σπορ και ειδικά στην Σερβία, χρησιμοποιούμε πολύ συχνά μία φράση που λέει ότι “στους τελικούς δεν συμμετέχεις απλά, αλλά είτε τους κερδίζεις, είτε τους χάνεις”! Μπαίνεις στο γήπεδο σαν “πολεμιστής” και αν έχεις σκληρό χαρακτήρα, τότε έχεις πιθανότητες. Δυστυχώς, εμείς “πνιγήκαμε” από την μεγάλη πίεση που δημιουργήθηκε στην ομάδα από μία βάση 20 εκατομμυρίων φιλάθλων, που θεώρησε ότι τα έχουμε σχεδόν καταφέρει και ότι ήμασταν με το ενάμιση πόδι στην Euroleague. Δεν θέλω το χρησιμοποιώ ως διακιολογία, αλλά αυτή η πίεση, θεωρώ ότι μας κατέβαλε σαν ομάδα, δεν μπορέσαμε να την διαχειριστούμε και μετά τους δύο χαμένους τελικούς, αντιληφθήκαμε ότι πιθανότατα παίξαμε τα δύο χειρότερα παιχνίδια μας στην σεζόν. Ωστόσο, η εφετινή σεζόν είναι έως τώρα η πιο επιτυχημένη των τελευταίων 50 ετών του συλλόγου, μετά από την περίοδο 2011-2012 που η ομάδα στέφθηκε πρωταθλήτρια Τουρκίας (σ.σ.: με προπονητή τον Έργκιν Άταμαν). Φέτος έχουμε σπάσει όλα τα ρεκόρ! Έχουμε τον μεγαλύτερο αριθμό νικών στην κανονική περίοδο, τις περισσότερες διαδοχικές νίκες και τις περισσότερες σε ένα έτος, αλλά μας πλήγωσε μία εβδομάδα απώλειας της συνέπειάς μας. Ρίξτε μία ματιά στον Ολυμπιακό... Σταμάτησε ποτέ να επενδύει παρά τα 4 αποτυχημένα Final Four; Όχι βέβαια και γι' αυτό θα διεκδικήσει ξανά το τρόπαιο. Δείτε τον Παναθηναϊκό, που είχε το πιο ακριβό και ίσως ποιοτικό ρόστερ στην Ευρώπη και δεν τα κατάφερε φέτος... Θα σταματήσει να στοχεύει ψηλά; Σε καμία περίπτωση! Επομένως, η συνέπεια, η συγκέντρωση και η σταθερότητα είναι το τρίπτυχο που χρειάζεται μία ομάδα για να είναι πετυχημένη... Κι εμείς δεν ανταποκριθήκαμε σε αυτό...».

• Πριν περάσουμε στο Final Four, θα ήθελα να σας ρωτήσω ότι αν η Μπεσίκτας διατηρεί ελπίδες για να συμμετάσχει στην επόμενη Euroleague, στην περίπτωση που η Μπουργκ-αν-Μπρες αποσύρει την δική της συμμετοχή;

«Ακόμη περιμένουμε να δούμε τι θα γίνει με την περίπτωση της γαλλικής ομάδας και απ' όσο είμαστε σε θέση να ξέρουμε, σύντομα θα έχουμε οριστική απάντηση. Αν χηρέψει η θέση και η Euroleague κληθεί να την αντικαταστήσει με wild card, τότε θεωρώ ότι ως φιναλίστ είμαστε πρώτοι επιλαχόντες για την 20η θέση και θεωρώ ότι σε μία τέτοια συνθήκη, θα έχουμε σοβαρές πιθανότητες. Γιατί ο σύλλογος το ήθελε πολύ και δύο άσχημες εμφανίσεις, δεν έχουν αλλάξει την προσέγγιση της διοίκησης».

Το μπάσκετ, λένε, ότι είναι το πιο δίκαιο άθλημα και ότι στο 99% των αγώνων, η καλύτερη ομάδα κερδίζει... Θεωρείτε ότι η σύνθεση του εφετινού Final Four αντικατοπτρίζει τις τέσσερις ομάδες που είχαν την πιο σταθερή και επιτυχημένη πορεία στον “μαραθώνιο” των 38 αγωνιστικών αλλά και στα παιχνίδια της post-season;

«Αυτό που πιστεύω είναι ότι αυτές τέσσερις ομάδες επέδειξαν το μεγαλύτερο ποσοστό σοβαρότητας και συνέπειας στην διάρκεια της σεζόν. Σε τομείς όπως το επίπεδο απόδοσης, αποτελεσματικότητας και διάρκειας. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι τέσσερις που αποκλείστηκαν είχαν μεγάλη απόσταση. Αλλά στο τέλος της ημέρας, το τελικό αποτέλεσμα είναι απόλυτα δίκαιο».

• Όπως εύκολα μπορείτε να αντιληφθείτε, οι φίλοι του Ολυμπιακού θα ήθελαν να ακούσουν από σας την νικηφόρα συνταγή κόντρα στην Φενερμπαχτσέ. Είστε ο τελευταίος προπονητής που νίκησε εύκολα την πρωταθλήτρια Ευρώπης...

«Για μας ήταν θετικό που ανοίξαμε πολύ τη διαφορά από το ξεκίνημα του αγώνα, γιατί αφενός η Φενέρ δεν ήταν συγκεντρωμένη και είχε το μυαλό της στο Final Four και αφετέρου οι κανονισμοί είναι λίγο διαφορετικοί στο τουρκικό πρωτάθλημα, με επτά ξένους και μόνιμα έναν Τούρκο στο παρκέ. Οπότε το παιχνίδι είναι λιγο διαφορετικό. Όμως, παίξαμε ίσως το καλύτερό μας παιχνίδι στην σεζόν και αυτό προσέδωσε μεγάλη ώθηση στην αυτοπεποίθησή μας. Για να σας απαντήσω, όμως, ο Σάρας είναι πολύ απαιτητικός και σκληρός coach στο κομμάτι της πειθαρχίας, έχει πολλή λεπτομέρεια στην επίθεση και την άμυνα κι αυτό το σέβομαι απεριόριστα. Το ίδιο ισχύει και για το σύστημα του Μπαρτζώκα και των συνεργατών του. Για τον Ολυμπιακό είναι γνωστό ότι αν δεν σταματήσει κάποιον εκ των βασικών πρωταγωνιστών της Φενέρ, θα έχει πρόβλημα. Αναφέρομαι στον Χόρτον-Τάκερ, που για μένα ανήκει στο ΝΒΑ και αν βρει ρυθμό και τα πατήματα του, μοιάζει με ένα... τανκ μέσα στο παρκέ. Αλλά ο coach της ελληνικής ομάδας και οι συνεργάτες του το ξέρουν καλύτερα από μένα».

• Δεν είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν ότι το στυλ μπάσκετ που πρεσβεύουν οι δύο αντίπαλοι προπονητές στον πρώτο ημιτελικό, έχει αρκετές διαφορές. Ποιο θεωρείται πιο αποτελεσματικό, λαμβάνοντας υπ' όψιν και τους παίκτες που έχει ο καθένας;

«Αν βάλετε στο μικροσκόπιο τις οκτώ ομάδες που συμμετείχαν στα playoffs, δεν θα δυσκολευτείτε να διαπιστώσετε ότι στηρίζονται σε υψηλό βαθμό πειθαρχίας και συγκέντρωσης, σε πολλά αμυντικά και αμυντικά plays και φυσικά καθοδηγούνται από προπονητές που έχουν αρκετά στοιχεία από την παλιά σχολή. Χαίρομαι πολύ που το επάγγελμά μας εξακολουθεί να έχει ισχυρότατη επίδραση στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Και οι δύο προπονητές έχουν ξεκάθαρη τακτική, αλλά διαφορετική προσέγγιση και φιλοσοφία στο τελείωμα των κατοχών. Ο Σάρας ενθαρρύνει το ένας εναντίον ενός από το πλάι, στοχεύοντας στην αδύνατη πλευρά της άμυνας. Ο Μπαρτζώκας το εφαρμόζει μέσα από την λειτουργία του συστήματος, επιδιώκοντας να δώσει πλεονέκτημα σε παίκτες που έχουν την ικανότητα στα καλά τελειώματα. Επομένως και οι δύο προσπαθούν να αξιοποιήσουν τις ατομικές δεξιότητες των παικτών τους, αλλά το κάνουν με διαφορετικό τρόπο. Και αυτό είναι λογικό, γιατί στο σύγχρονο μπάσκετ συνήθως κερδίζει η ομάδα που έχει το περισσότερο ατομικό ταλέντο και τις πιο σωστές αποφάσεις. Επομένως στο τέλος της ημέρας, το μπάσκετ είναι ένα παιχνίδι των παικτών κι εμείς υπάρχουν χάρη σε αυτούς και τις επιλογές τους».

• Τι βλέπετε στον δεύτερο ημιτελικό; Θεωρείτε ότι η Βαλένθια που έχει το momentum, θα έχει και προβάδισμα λόγω της απουσίας του Ταβάρες και του Λεν;

«Σίγουρα αυτό που λέτε έχει μία βάση. Ωστόσο, η Βαλένθια δεν είναι απλά πρωτάρα σε Final Four, αλλά απέχει αρκετά σε budget, σε παραστάσεις αλλά και στην νοοτροπία των τίτλων που χαρακτηρίζει τις άλλες τρεις ομάδες που θα διεκδικήσουν το τρόπαιο. Από την άλλη, παίζει ένα διαφορετικό μπάσκετ που ανήκει στο μέλλον και το οποίο είναι πολύ ελκυστικό για τους φιλάθλους. Και στο τέλος της ημέρας, αυτή είναι η πεμπτουσία της όλης ιστορίας. Η Ρεάλ μπορεί να έχει το όνομα, την χάρη και την παράδοση, αλλά οι απουσίες της είναι πολύ σοβαρές για ένα τόσο μεγάλο διακύβευμα όσο η κορυφή της Ευρώπης. Αν ήταν πλήρης και έχοντας την εμπειρία του Σκαριόλο στον πάγκο, τότε θα άλλαζαν πολύ οι συσχετισμοί».

Κλείνουμε με την ερώτηση των 2,4 εκατομμυρίων Ευρώ, όσο είναι και το bonus που θα πάρει ο νέος πρωταθλητής Ευρώπης. Αν σας έκλειναν σε ένα δωμάτιο και σας απειλούσαν με ένα πιστόλι στο κρόταφο για να διαλέξετε την ομάδα που θα κατακτήσει το εφετινό τρόπαιο, ποια θα διαλέγατε;

«(γέλια...)! Κατ' αρχάς, προσεύχομαι στον Θεό να μην βρεθώ ποτέ σε τέτοια θέση, γιατί τότε θα έχω κάνει κάποια μεγάλη βλακεία στην ζωή μου. Ξέρω ότι δεν θα σας αρέσει η απάντηση, αλλά πραγματικά δεν έχω ιδέα. Η Φενέρ έχει μεγάλο κίνητρο για το back to back τρόπαιο και παρά το ότι έχασε κάποιους παίκτες-κλειδιά από πέρυσι, βρήκε τα κομμάτια ώστε να μην κατέβει επίπεδο. Αυτό που μου αρέσει στον Ολυμπιακό έχει να κάνει με το ότι είναι σταθερά παρών για 5η σερί χρονιά. Αν υπάρχει μπασκετική δικαιοσύνη, τότε η ετυμηγορία “πρέπει” να αποφανθεί υπέρ του! Γιατί το δικαιούται... Η Βαλένθια σηματοδοτεί την πιο όμορφη μπασκετική ιστορία και η Ρεάλ συμβολίζει τον νόμο του ισχυρού και της παράδοσης. Επειδή, όμως, όλα αυτά που είπα θα καθορίσουν ελάχιστα το τελικό αποτέλεσμα, από πλευράς μπάσκετ, το εφετινό Final Four είναι ίσως το πιο ανοιχτό και το πιο ελκυστικό των τελευταίων ετών».