Ας μιλήσουμε λίγο για τη Φενέρ!

“Το σενάριο όπου ο Σάρας χαλάει το ελληνικό πάρτι”. Αυτός ήταν, τέτοια εποχή πέρυσι, ο τίτλος ενός Hoopfellas Show το οποίο αξιολογούσε την πιθανότητα να περάσει η Φενέρμπαχτσε επάνω από όλους στο F4 του Άμπου Ντάμπι και να κατακτήσει το τρόπαιο. Η στροφή του (Αγίου” του μπάσκετ των συνεργασιών σε επίπεδο ανάπτυξης και αρνητή της επένδυσης σε σολίστ) Γιασικεβίτσιους στο παιχνίδι “προσωπικής φάσης” έμοιαζε με συμπαντική έκρηξη στους κύκλους των προπονητών όμως πιστοποίησε και πάλι -σε μπασκετικούς όρους” τη Δαρβινική ορθότητα περί επιβίωσης όσων προσαρμόζονται.

Έναν χρόνο μετά, οι πρωταθλητές πλέον Τούρκοι φαίνεται πως βγήκαν για τα καλά από το πρόσφατο αγωνιστικό τέλμα και φουλάρουν τις μηχανές τους με στόχο την υπεράσπιση του τίτλου. Ο ήχος από το καμπανάκι των Playoffs ήταν αρκετά ισχυρός ώστε να “ξυπνήσει” το αγωνιστικό σώμα της ομάδας του Σαρούνας Γιασικεβίτσιους και αυτό αποτυπώθηκε στις αναμετρήσεις με τη Ζάλγκιρις.

Εάν εξαιρέσουμε τα 10 πρώτα λεπτά από τα 80 που έχουν παιχτεί στη σειρά μέχρι τώρα, η εικόνα της Φενέρ είναι κυριαρχική. Η άμυνα της (η καλύτερη φέτος στη λίγκα) άρχισε ξανά να δουλεύει με τη γνωστή αποτελεσματικότητα και οι επιστροφές των Μέλι (switching defense, εναλλακτική δημιουργία) και Ντε Κολό (playmaking) έχουν φέρει τις πολυπόθητες “λεπτομέρειες νίκης”. Η ένταση, η σύνδεση άμυνας-επίθεσης και η αυτοπεποίθηση έχουν εμφανιστεί και πάλι στο παιχνίδι του συνόλου του Σάρας.

Η Φενέρ παίζει το μπάσκετ που κερδίζει και αυτός είναι ένας πολύ σοβαρός λόγος για να την τοποθετήσουμε δίπλα στις ομάδες μας, αναφορικά με τις πιθανότητες κατάκτησης του τροπαίου. Αυτό που καταθέτει στο παρκέ δεν είναι αντικειμενικά όμορφο, αλλά είναι αποτελεσματικό. Είναι κατασκευασμένη για να παίξει παιχνίδια χωρίς αύριο και να επιβιώσει σε ακραία δύσκολο περιβάλλον.

Και αυτό γιατί δομήθηκε επάνω στη λογική που παίζονται τα (συνήθως) κλειστά ματς ενός F4 και έχει το “τάλισμαν” της επιτυχίας: Παίχτες που μπορούν να κυριαρχήσουν σε μάχες ένας εναντίον ενός, σε άμυνα και σε επίθεση. Εκεί δηλαδή που κρίνεται ένα ντέρμπι “10 κατοχών”. Χόρτον-Τάκερ, Μπάλντγουιν, Ντε Κολό, Μέλι, Χολ και ο “τοξοβόλος” Μπιμπέροβιτς συνθέτουν έναν δυνατό πυρήνα του οποίου ηγείται ο καλύτερος ίσως tactician της λίγκας, γαρνίροντας με τον compact χαρακτήρα σε επίπεδο σχημάτων, ο οποίος επιτρέπει στη Φενέρ να παίζει με το μέγεθος στις πεντάδες της ανάλογα με την περίσταση.

Μπορεί η Ζάλγκιρις να γυρίσει τη σειρά στην Κωνσταντινούπολη; Ναι, σαφέστατα έχει τις πιθανότητες της. Πρόκειται για μια εξαιρετική ομάδα και η Zalgirio Αrena θα αποτελέσει ισχυρό σύμμαχο σε αυτήν την κατεύθυνση. Όμως αυτό δεν αναιρεί ότι οι πρωταθλητές έχουν αυτήν τη στιγμή το επάνω χέρι και βρίσκονται με το “δάχτυλο στη σκανδάλη”.

Με όλο τον σεβασμό στη “Βασίλισσα” Ρεάλ, τη δυναμική Χάποελ και στους Λιθουανούς, το σύνολο του κόουτς Γιασικεβίτσιους φαντάζει ως η μεγαλύτερη απειλή για τις ελληνικές ομάδες στον δρόμο για την κατάκτηση του “Αγίου Δισκοπότηρου” του ευρωπαϊκού μπάσκετ.

VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου.