Παναθηναϊκός: Σκωτσέζικο ντους με… Playstation

Μέσα σε 48 ώρες ο Παναθηναϊκός κατάφερε να παρουσιάσει δύο διαφορετικά πρόσωπα. Το βράδυ της Τρίτης πραγματοποίησε την καλύτερη εμφάνιση της φετινής σεζόν, ενώ δύο ημέρες αργότερα και πριν καθίσει καλά-καλά η σκόνη της μεγάλης νίκης επί της Μπαρτσελόνα στο «Palau Blaugrana», οι «πράσινοι» ήταν αγνώριστοι στη Βαλένθια και ηττήθηκαν πολύ εύκολα.

Αν και εδώ που τα λέμε δεν ξέρω αν θα μπορούσε να γλιτώσει η οποιαδήποτε ομάδα σε αυτό το παιχνίδι και από αυτό το μπάσκετ που παρουσίασε το σύνολο του Πέδρο Μαρτίνεθ. Από εκεί και πέρα δεν δικαιολογείται ούτε στο ελάχιστο το πρόσωπο που παρουσίασαν οι «πράσινοι» και το οποίο ήταν αντιστρόφως ανάλογο με το ματς που είχε προηγηθεί πριν από 48 ώρες.

Ήταν η κούραση; Ήταν η κακή διαχείριση των συναισθημάτων; Ήταν το γεγονός ότι αποδεδειγμένα (πλέον) η Βαλένθια δεν ταιριάζει καθόλου στον Παναθηναϊκό; Ήταν το κακό βράδυ του Κέντρικ Ναν; Ήταν ένας συνδυασμός όλων των παραπάνω; Το σίγουρο είναι το «τριφύλλι» έκανε… σκωτσέζικο ντους στην Ισπανία καθώς από το απόλυτο ζενίθ έφτασε στο ναδίρ. Και όχι τίποτε άλλο, αλλά πλέον δεν κρατάει την τύχη στα χέρια του όσον αφορά την είσοδο στην πρώτη εξάδα και την εξασφάλιση της απευθείας παρουσίας της ομάδας στα playoffs.

Πλέον θα χρειαστεί συνδυασμός αποτελεσμάτων. Με το βλέμμα να βρίσκεται περισσότερο στο παιχνίδι του Βελιγραδίου μεταξύ της Ζάλγκιρις και της Παρτίζαν το οποίο θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό, αν όχι στον μεγαλύτερο και στον απόλυτο, την τελική κατάταξη του Παναθηναϊκού. Οι «πράσινοι» ποντάρουν σε νίκη των Σέρβων ώστε να πάρουν εκ νέου την τύχη στα χέρια τους και με νίκη επί της Έφες την επόμενη εβδομάδα να βρεθούν απευθείας στα playoffs.

Να υπενθυμίσω ότι η υπόθεση της τετράδας αποτελεί όνειρο απατηλό για την ομάδα του Άταμαν καθώς έχει χαθεί οριστικά και αμετάκλητα το πλεονέκτημα της έδρας. Ενόψει των επόμενων αγώνων (των σημερινών οι οποίοι θα ρίξουν την αυλαία της 37ης αγωνιστικής όπως και της επόμενης εβδομάδας, όταν και ολοκληρώνεται η regular season) κοιτάζει μόνο την εξάδα και τίποτε άλλο.

Αν κερδίσει η λιθουανική ομάδα τότε θα… μπλέξει περισσότερο η κατάσταση και θα χρειαστούν κομπιουτεράκια υπολογισμών όσον αφορά τη θέση που θα καταλήξει ο Παναθηναϊκός. Κοινώς οι «πράσινοι» θέλουν την Ζάλγκιρις σε όλες τις ισοβαθμίες και αυτό διότι υπερτερούν στην μεταξύ τους ισοβαθμία με 2-0 νίκες.

Όσον αφορά το παιχνίδι στην νεόκτιστη «Roig Arena» θα μπορούσαμε να πούμε πολλά πράγματα. Καταρχάς αποδείχθηκε περίτρανα ότι ήταν το πιο δύσκολο παιχνίδι (από τα δύο) που είχε να δώσει ο Παναθηναϊκός στην Ισπανία. Αν και η Βαλένθια δεν αποτελεί υπερδύναμη ή δεν είναι κάποια από τις «μεγάλες ομάδες» της Euroleague, είναι ΟΜΑΔΑ με όλη τη σημασία της λέξεως.

Μπορεί να μην έχει παίκτη-σταρ, αλλά πρόκειται για ένα καλοδουλεμένο σύνολο το οποίο φέρει φαρδιά - πλατιά την υπογραφή του Πέδρο Μαρτίνεθ. Το είπα, το λέω και το επαναλαμβάνω. Θα είναι σκάνδαλο εάν δεν πάρει ο Ισπανός προπονητής το βραβείο του καλύτερου τεχνικού της χρονιάς στην Euroleague. Το αξίζει και με το παραπάνω. Έχει πάρει το (τύπου) μοντέλο της Παρί και το έχει εξελίξει σε ακόμα πιο μπασκετική μορφή. Με αρχές στο παιχνίδι και μοιρασμένους και συγκεκριμένους ρόλους.

Ξέρετε, είναι πολύ σημαντικό για έναν προπονητή και πολύ δύσκολο για τις αντίπαλες ομάδες, να μπορεί να στηρίζεται σε ΟΛΟΥΣ τους παίκτες. Να μπορεί να βγάζει πρωταγωνιστές σε κάθε ματς. Πολλούς. Και όχι μόνο έναν. Έξι διψήφιους είχε σε αυτό το παιχνίδι. Έξι! Και άλλους δύο στο... όριο. Αν δεν είναι αυτό ο ορισμός της ομάδας, τότε ποιος είναι;

Ο Πέδρο Μαρτίνεθ έχει βρει τον τρόπο να μετατρέψει την Βαλένθια σε ομάδα… Playstation (το λέω δανειζόμενος την πρόσφατη ατάκα του Άταμαν) και εκείνος να κρατάει το χειριστήριο δίνοντας την σωστή καθοδήγηση από τον πάγκο. Γιατί κακά τα ψέματα. Υπήρχαν στιγμές που όλοι οι παίκτες είχαν πατημένο το κουμπί στο τούρμπο ενώ τα sliders στα σουτ εφταναν το... 99! Πραγματικά τους βγάζω το καπέλο. Θυμίζει την περσινή Παρί χωρίς να έχει κάποια σχέση, με μοναδική -ίσως- εξαίρεση τις γρήγορες και άμεσες εκτελέσεις.

Ενθουσιασμός, ενέργεια, αθλητικότητά, run and gun παιχνίδι, τρομερή απειλή από την περιφέρεια, διεκδίκηση όλων των ριμπάουντ, hustle plays, είναι μερικά από τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν την Βαλένθια, η οποία δικαιολογεί στο 100% την θέση της στην κατάταξη της Euroleague.

Και είναι πολύ σημαντικό ότι ξέρουν ποιοι είναι, γνωρίζουν τους αρχικούς τους στόχους και απλά έχουν αρχίσει να τρυπάνε το ένα ταβάνι (τους) μετά το άλλο. Αυτό το λέω επειδή μίλησα με ανθρώπους της ισπανικής ομάδας, οι οποίοι μου έλεγαν ένα πράγμα την παραμονή του αγώνα: «Κοιτάζαμε την γραμμή κάτω από τη 10η θέση. Αυτός ήταν ο στόχος. Η δεκάδα. Πάντα αυτό κοιτάζαμε». Και ίσως για αυτόν τον λίγο να έχει φτάσει η Βαλένθια σε αυτό το σημείο. Να (μπορεί να) κάνει μπασκετικό bullying στον Παναθηναϊκό.

Θεωρώ ότι άλλα 40 λεπτά να υπήρχαν ακόμα μεταξύ των δύο ομάδων δεν θα άλλαζε τίποτε απολύτως. Ούτε το αποτέλεσμα, αλλά ούτε και η συνολική εικόνα. Και εδώ αποδείχθηκε κάτι. Ότι η Βαλένθια δεν ταιριάζει καθόλου στον Παναθηναϊκό. Βέβαια θα βάλω στην κουβέντα την έλλειψη ειδικού βάρους στη φανέλα και την έλλειψη εμπειρίας αλλά το μπάσκετ είναι… μπάσκετ. Και αν μπορεί να παίζει η Βαλένθια σε αυτό το τέμπο, λίγες ομάδες μπορούν να την αντιμετωπίσουν και της σταματήσουν τον φρενήρη ρυθμό.

Οπότε, αν και έχω τις επιφυλάξεις μου για τους λόγους που προανέφερα, δεν ξέρω τελικά κατά πόσο καλό θα είναι πιθανό ένα διασταύρωμα της Βαλένθια με τον Παναθηναϊκό. Είναι ορατό το σενάριο πάντως. Όμως τον καλό Παναθηναϊκό, τον Παναθηναϊκό της Βαρκελώνης, επιμένω και λέω ΔΕΝ τον θέλει καμία ομάδα της πρώτης τετράδας. Είναι κάτι το οποίο ανέφερα και μετά το παιχνίδι με την Μπαρτσελόνα.

Όμως τον άνευρο, τον «άδειο», τον χωρίς ενέργεια, τον καθόλου συγκεντρωμένο, κοινώς τον Παναθηναϊκό του πρώτου διμήνου το 2026, τον θέλουν όλοι. Θέλω να πιστεύω ότι όταν πρέπει και τη στιγμη που πρέπει θα παρουσιαστεί και όπως ακριβώς πρέπει. Τα περιθώρια στένεψαν. Από εδώ και στο εξής κάθε παιχνίδι θα είναι do or die. Αλλιώς Final Four μόνο από την… τηλεόραση. Και ας είναι τα αποδυτήρια της ομάδας μέσα στο γήπεδο. Και ας είναι η έδρα της. Θα χρειαστεί προσπάθεια για να είναι ο Παναθηναϊκός «παρών» στο μεγάλο ραντεβού.

Πάντως την εικόνα του αγώνα με τη Βαλένθια θα βλέπουμε, εάν θα δίνουν οι «πράσινοι» 14 επιθετικά ριμπάουντ, τα οποία αποφέρουν 31 πόντους (!!) στους αντιπάλους. Μιλάμε το νούμερο είναι τρελό. Τεράστιο. Και απαγορευτικό. Όπως είναι απαγορευτικό να δέχονται καλάθι ύστερα από χαμένη βολή. Ξεκάθαρα έλλειψη καθαρού μυαλού, διάθεσης και συγκέντρωσης.

Περισσότερο πείραξε τον Παναθηναϊκό το γεγονός ότι έδωσε 14 νέες κατοχές στην Βαλένθια, παρά το γεγονός ότι δέχθηκε 14 τρίποντα. Μεγάλα νούμερα και τα δύο. Και σε αυτό το επίπεδο δεν συγχωρούνται. Ειδικά από καλές ομάδες όπως είναι η Βαλένθια. Προσωπικά μου έχει κάνει μεγάλη εντύπωση η ισπανική ομάδα και μπράβο τους. Χτίζουν κάτι καλό και το επενδύουν μαζί με την γηπεδάρα που έχουν φτιάξει. Δύσκολα να μην έχει μέλλον αυτή η ομάδα και δη με τον τρόπο τον οποίο δουλεύει.

Δεν ξέρω στο τέλος της ημέρας που θα παίξει ο Παναθηναϊκός. Αν θα βρεθεί απευθείας στα playoffs ή αν θα χρειαστεί να περάσει την διαδικασία του Play In, η οποία μπορεί να είναι και διαδικασία εκπλήξεων. Ας είχε κερδίσει να κρατούσε την τύχη στα χέρια. Αυτό που ξέρω είναι ότι θα χρειαστεί μια σταθερότητα. Μια καλή σταθερότητα. Και αυτό οφείλει να το αναλάβει ο προπονητής και να το εκτελέσουν άρτια οι παίκτες.

Με εντυπωσιακές νίκες τη μία μέρα και εκ διαμέτρου αντίθετες εμφανίσεις την επόμενη, δεν γίνεται δουλειά. Και όχι. Δεν φταίει το γεγονός ότι οι παίκτες της Βαλένθια ήταν εκνευριστικά (εκνευριστικά όμως) εύστοχοι. Φταίει το γεγονός ότι τους άφησε ο Παναθηναϊκός να πάρουν ρυθμό. Και αν πάρουν ρυθμό μετά… καληνύχτα σας. Χωρίς σκληράδα στην άμυνα και με τόσα χαμένα ριμπάουντ, το αποτέλεσμα το κρίνω άκρως φυσιολογικό και δίκαιο.

Και προσέξτε. Το μπάσκετ είναι δίκαιο άθλημα και ο καλύτερος θα κερδίζει (τουλάχιστον) εννέα φορές στις 10. Οφείλει ο Παναθηναϊκός να είναι σταθερά καλός στην τελική ευθεία και τώρα που κρίνονται όλα.

Όχι άλλα Σκωτσέζικα ντους…

VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου.