Παναθηναϊκός: Το ερώτημα δεν είναι ποιον θέλει στα playoffs, αλλά ποιος θέλει να τον αποφύγει!

Στην τελική έτσι είναι το μπάσκετ. Παίζεις καλά; Είσαι καλύτερος; Τις περισσότερες φορές, αν όχι όλες τις φορές, θα κερδίσεις. Μιλάμε για το πλέον αξιοκρατικό άθλημα και ο Παναθηναϊκός φρόντισε να το επιβεβαιώσει με εμφατικό, ίσως και απροσδόκητα σε αυτόν τον βαθμό, τρόπο, στη Βαρκελώνη.

Ναι, ΑΥΤΟΣ είναι ο Παναθηναϊκός της φετινής σεζόν. ΑΥΤΟΣ θα έπρεπε να ήταν στη μεγαλύτερη διάρκεια της χρονιάς. ΑΥΤΗ είναι η εικόνα που αντιπροσωπεύει την ποιότητα του ρόστερ, τις προσωπικότητες των παικτών και την τεράστια δυναμική που δεδομένα υπάρχει. Αν μη τι άλλο οι παίκτες των «πρασίνων» έδωσαν μια ηχηρή απάντηση σε όλους, αλλά πρωτίστως στους ίδιους τους, τους εαυτούς.

Είχα πει και είχα γράψει πολλές φορές ότι ο μεγάλο αντίπαλος του Παναθηναϊκού είναι ο… Παναθηναϊκός. Ο κακός του εαυτός. Όσο αλαζονικό ή υπερφίαλο και αν μπορεί να ακούγεται, οι «πράσινοι» ΔΕΝ θα έπρεπε να βρίσκονται σε αυτήν την θέση. ΔΕΝ θα έπρεπε να μπαίνει στο τραπέζι των συζητήσεων η κουβέντα για το «τι χρειάζεται τις δύο εναπομείνασες αγωνιστικές προκειμένου να μπει στα playoffs» αλλά «τι χρειάζεται για να την πρωτοδεύτερη θέση». Κάτι που συζητείται, και με γεια τους και χαρά τους που συζητείται, στον Ολυμπιακό.

Βέβαια καμιά ομάδα δεν πήρε την Euroleague από την κανονική περίοδο και αν μη τι άλλο τα παραδείγματα είναι αρκετά. Στο τέλος της ημέρας, και όπως είθισται άλλωστε, η Euroleague θα καταλήξει στα χέρια που δεν θα τρέμουν την κρίσιμη στιγμή, στα χέρια των μεγάλων προσωπικοτήτων που θα βγουν μπροστά και στα χέρια των ομάδων που θα είναι πανέτοιμες όταν θα κρίνονται οι τίτλοι.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να συζητάμε για το παρόν. Και ο Παναθηναϊκός έχει πολλά θέματα συζήτησης ακόμα. Αν και κάποια από αυτά άρχισαν να σβήνονται όπως το χειρότερο δυνατό σενάριο που θα ήταν ο αποκλεισμός από την 10άδα. Πλέον δεν υπάρχει. Ο Παναθηναϊκός θα βρίσκεται στην postseason και μετά την ήττα της Ζαλγκίρις από την Ντουμπάι κρατάει και την τύχη στα χέρια του όσον αφορά την εξάδα και το απευθείας εισιτήριο των playoffs. Με 2/2 θα αποφύγει την ψυχοφθόρο (ίσως) διαδικασία του Play In ενώ θα μπορεί να διατηρεί «ζεστή» και την πιθανότητα του αβαντάζ της έδρας. Δύσκολο μεν, εφικτό δε…

Όμως να σας πω κάτι στην τελική; Εάν ο Παναθηναϊκός παρουσιαστεί στη συνέχεια ΟΠΩΣ ακριβώς παρουσιάστηκε στο «Palau Blaugrana» ΔΕΝ έχει να φοβηθεί τίποτα και κανέναν. Και εδώ που τα λέμε αλίμονο εάν το έκανε κιόλας. Οι άλλες ομάδες θα (πρέπει να) έχουν τον φόβο του… συναπαντήματος. Ξαναλέω όμως. Εάν στο παρκέ παρουσιαστεί ΑΥΤΟΣ ο Παναθηναϊκός της Βαρκελώνης.

Σοβαρός, πειθαρχημένος, ήρεμος, με διάρκεια στο παιχνίδι του, άκρως διαβασμένος και εκτελώντας άρτια το αγωνιστικό πλάνο. Αυτά βλέπει κάποιος και «σιχτιρίζει» το πώς χάθηκε το παιχνίδι με τη Χάποελ την περασμένη εβδομάδα. Για να μην γυρίσω τον χρόνο λίγο πιο πίσω και θυμηθώ τις εντός έδρας ήττες με την Παρί, την Αρμάνι και την Βαλένθια. Ομάδες που θα μπορούσε να τις είχε κερδίσει και να είχε απλοποιήσει το έργο του. Όχι μόνο της πρόκρισης αλλά κυρίως του αβαντάζ της έδρας, για το οποίο ναι μεν έχει (ακόμα και τώρα) ελπίδες, αλλά δεν εξαρτώνται -πλέον- τα πάντα από τα δικά του χέρια.

Πραγματικά ΑΥΤΟΣ ο Παναθηναϊκός ήταν «χάρμα ιδέσθαι». Καιρό είχα να χρησιμοποιήσω τη φράση «love to watch» ομάδα για τους «πράσινους» αλλά ήταν κάτι παραπάνω από απολαυστικοί. Και στις δύο πλευρές του παρκέ. Αμυντικά δεν άφησαν καμία κατοχή εύκολη στην Μπαρτσελόνα (σ.σ. με εξαίρεση το τελευταίο τρίλεπτο που είχαν κριθεί τα πάντα με αποτέλεσμα το +31 να γίνει +14), κυριάρχησαν στα ριμπάουντ με +12 (35 έναντι 23), ενώ υπήρχαν στιγμές που επιθετικά παρέδιδαν masterclass με αποτέλεσμα να έχουν και εξαιρετικά ποσοστά ευστοχίας όπως 68% στα δίποντα και 55% στα τρίποντα.

Θεωρώ ότι ήταν μακράν του δεύτερου το καλύτερο παιχνίδι του Παναθηναϊκού στη φετινή Euroleague. Τόσο για την δυναμικότητα του αντιπάλου αλλά πολύ περισσότερο για τη διάρκεια που έδειξε, την σκληράδα που έβγαλε και το ωραίο ομαδικό (και διόλου εγωιστικό) μπάσκετ που έδειξε. Ο Όσμαν βρίσκει και πάλι τον καλό του εαυτό, ο Ναν δεν εκβιάζει προσπάθειες, ο Λεσόρ ολοένα και ανεβάζει στροφές δίνοντας πλέον και πολλές αμυντικές λύσεις, οι Χουάντσο και Χέιζ-Ντέιβις έχουν ταιριάξει εξαιρετικά ΚΑΙ στην ίδια πεντάδα ενώ φυσικά ο Κώστας Σλούκας συνεχίζει να παραδίδει μαθήματα για το ΠΩΣ πρέπει να παίζεται η θέση του playmaker. Τρομερός ο αρχηγός του Παναθηναϊκού.

Ζητούμενο από εδώ και στο εξής; Η ίδια διάρκεια και στο αμέσως επόμενο πολύ δύσκολο, ενδεχομένως και πιο δύσκολο ακόμα, παιχνίδι με την Βαλένθια στην νεόκτιστη «Roig Arena». Καταρχάς θα είναι ένα τελείως διαφορετικό παιχνίδι σε σχέση με αυτό της Βαρκελώνης. Πιο up tempo ο ρυθμός, περισσότερο τρέξιμο, εκτελέσεις στα 10-14 δευτερόλεπτα μάξιμουμ από την ισπανική ομάδα, οπότε η προσοχή των πρασίνων θα πρέπει να είναι μεγαλύτερη. Θυμάστε τι έγινε στο Telekom Center Athens απ’ όπου η Βαλένθια πέρασε με διαφορά 10 πόντων.

Και πριν από το ματς με την Μπαρτσελόνα λέγαμε ότι δεν παίζει ρόλο η διαφορά αλλά πρωτίστως η νίκη. Όμως… να που ήρθε και η διαφορά. Το ίδιο σκέφτονται στον Παναθηναϊκό και για την αναμέτρηση με την Βαλένθια. Πρωτίστως και κυρίως η νίκη και ανάλογα με την εξέλιξη του αγώνα θα δουν και για την διαφορά. Ο Παναθηναϊκός του Palau Blaugrana ΔΕΝ έχει να προβληματιστεί για καμία Βαλένθια και καμιά άλλη ομάδα ενόψει των playoffs. Οι άλλοι να προβληματίζονται και να κάνουν υπολογισμούς για το πώς θα μπορέσουν να τον αποφύγουν.

Ξαναλέω. ΑΥΤΟΝ τον Παναθηναϊκό.

VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου.