Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός: «Αρματωμένος» στον «πόλεμο», ώρα ευθύνης για Αταμάν!

• Ολυμπιακός: Η άμυνα, αυτοπεποίθηση και... Γουόκαπ «κρύβουν» την έλλειψη εναλλακτικής στον «άσο»!
• Παναθηναϊκός: Ακόμη και έτσι θα μπορούσε να φύγει νικητής!

Η 24η στροφή στην εφετινή μακρά διαδρομή της Euroleague που έχει τερματικό σταθμό την Αθήνα και το “Telecom Center Athens”, κύλησε με τις ομάδες να επιστρέφουν στην βάση τους με ανάμεικτα συναισθήματα.

Οι μεν Πειραιώτες χωρίς να θέλξουν με την απόδοσή τους αλλά με μία υπερπολύτιμη νίκη στις αποσκευές τους, που επέκτεινε για πρώτη φορά το σερί τους στο 4/4 και βελτίωσε αισθητά την βαθμολογική τους θέση, λαμβάνοντας υπ' όψιν ότι έχουν και έναν αγώνα λιγότερο (εντός έδρας με την Φενέρμπαχτσέ).

Οι δε «πράσινοι» με την ηθική ικανοποίηση για την ανταγωνιστική τους παρουσία σε μία καυτή έδρα όπως το πάλαι ποτέ “Γιαντ Ελιάου”, τηρουμένων και των σημαντικών απουσιών τους (Ναν, Μήτογλου και Όσμαν), αλλά και με προβληματισμό για την συνεχιζόμενη υποχώρησή τους στην κατάταξη.

Έστω και αν η απόσταση που τους χωρίζει από την 4άδα, δεν είναι μεγάλη και μπορεί να καλυφθεί μέσα από ένα νέο νικηφόρο σερί που μπορεί να προκύψει άμα τη επιστροφή των τραυματιών.

Ας δούμε, όμως, τα πεπραγμένα των δύο ομάδων ξεχωριστά, αρχίζοντας από το πρώτο «διπλό» (74-68) του Ολυμπιακού στην έδρα της Αναντολού Εφές μετά από 98 μήνες (από τις 22/12/2017).

Ολυμπιακός: Η άμυνα, αυτοπεποίθηση και... Γουόκαπ «κρύβουν» την έλλειψη εναλλακτικής στον «άσο»!

Στην περίπτωση των πρωταθλητών είναι πολύ σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι η ολική επαναφορά τους και οι 7 νίκες στους οκτώ τελευταίους αγώνες που «τρέχουν», έχουν προκύψει έχοντας ως βάση την αξιοσημείωτη βελτίωση που παρουσιάζει η ομάδα στην άμυνα και το playmaking και σε μία περίοδο που ειδικότερα στο δεύτερο κομμάτι ήταν άτυχοι με τον τραυματισμό του Μόρις.

Όσον αφορά στα μετόπισθεν, σε όλο αυτό το διάστημα (από τι; 19/12 και μετά) οι «ερυθρόλευκοι» έχουν κατεβάσει το μέσο παθητικό τους στους 81 πόντους, ενώ στα προηγούμενα πέντε παιχνίδια (ρεκόρ 1-4) δέχονταν κατά μέσο όρο 92,4 και είχαν την χειρότερη άμυνα στην διοργάνωση.

Στο κομμάτι της δημιουργίας το step up του Γουόκαπ, που λόγω και της ατυχίας με τον Μόρις και ειδικότερα στους 6 τελευταίους αγώνες (μ.ο. 6,1ασ. έναντι 1,8 λαθών με 8/16 τριπ.) – είδε τον χρόνο του να αυξάνεται να πλησιάζει ξανά στα 30 λεπτά ανά αγώνα, βοήθησε τον Ολυμπιακό να πλησιάσει τα περσινά δημιουργικά του standards και φυσικά διευκόλυνε τον Βεζένκοβ να μπει στην ζώνη του λυκόφωτος.

Όταν ο τρόπος παιχνιδιού αποφέρει 20,5 τελικές πάσες με μόλις 11 λάθη ανα παιχνίδι, είναι απολύτως φυσιολογικό να εκτοξεύεται η απόδοση του Σάσα.

Αν λάβουμε υπ' όψιν και το ότι ο υπερηχητικός στο ανασταλτικό κομμάτι, Ταϊρίκ Τζόουνς ακόμη προσαρμόζεται αλλά και ότι ο Μόρις αναμένεται να επιστρέψει πριν το Final 8 του Κυπέλλου, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι στην πλέον κατάλληλη στιγμή της σεζόν, η ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα δεν θα έχει μπει για τα καλά στις ράγες, αλλά θα είναι «αρματωμένος» με τρομερή πληρότητα σε όλες τις θέσεις ενόψει της τελικής αντεπίθεσης.

Από 'κει και πέρα και αναφορικά στο ματς της Πόλης, ήταν πολύ κομβικό ότι ο Ολυμπιακός δημιούργησε από το πρώτο μέρος τις προϋποθέσεις για να πετύχει τον στόχο του και παρ' ότι είχε μία παρά πολύ κακή 3η περίοδο (σκόραρε μόλις 10π. με 2/12 σουτ), ήταν πνευματικά δυνατός και ανασταλτικά πολύ ενεργητικός ώστε να κρατήσει την Έφες κάτω από τους 70 πόντους (για 2η φορά φέτος μέσα στο «σπίτι») και να κερδίσει ένα ματς στο οποίο σκόραρε 74!

Αυτό ίσως να είναι το μεγαλύτερο κέρδος, μετά την απόδραση από το “Turkcell Basketball Development Center” (1η νίκη μετά από 7 σερί ήττες), σε μία αναμέτρηση που τελείωσε το δεύτερο ημίχρονο με 7/22 σουτ και 11/18 βολές, αλλά είχε συνολικά 6 κοψίματα και κάμποσα deflections και περιόρισε την ομάδα του Λάσο σε 37,7% εντός πεδιάς.

Παναθηναϊκός: Ακόμη και έτσι θα μπορούσε να φύγει νικητής!

Στο αντίπαλο στρατόπεδο, είναι ξεκάθαρο ότι κάθε ήττα ρίχνει ακόμη περισσότερο νερό στον «μύλο» της μίνι αγωνιστικής κρίσης που έχει προκαλέσει το αρνητικό ρεκόρ που «κουβαλούν» οι «πράσινοι» από τον Δεκέμβριο κι εντεύθεν (5 νίκες και 6 ήττες).

Αν και με το μεγάλο απόθεμα ενέργειας που κατέθεσε στο παρκέ, ο «επτάστερος» προσάρμοσε το ματς με την Μακάμπι στα μέτρα που ήθελε για να μπορέσει να το διεκδικήσει, το αποτέλεσμα δεν τον δικαίωσε.

Παρά την μεγάλη προσπάθεια του Ρογκαβόπουλου, την σημαντική βοήθεια από τον Γκραντ και την εντυπωσιακή κυριαρχία στα ριμπάουντ (χάρη στους Ερνανγκόμεθ και Χολμς), από το «τριφύλλι» έλειψε η ηγετική φυσιογνωμία που θα «μιλήσει» στα δύσκολα!

Ειδικότερα σε μία βραδιά που ήταν αναμενόμενο ότι κάποια στιγμή θα ερχόταν για τον αρχηγό του, που μέχρι τώρα είχε απόδοση εντυπωσιακά υψηλότερη του αναμενόμενου και φυσικά λαμβάνοντας υπ' όψιν το μπασκετικά πολύ γεμάτο καλοκαίρι που προηγήθηκε λόγω των υποχρεώσεων του με την Εθνική ομάδα.

Αναφέρομαι φυσικά στην πρώτη off night του Σλούκα στην εφετινή σεζόν (άποντος με 0/5 σουτ και 1 ασίστ σε 10', για πρώτη φορά μετά από 14 μήνες και 53 αγώνες).

Σε ένα τέτοιο ματς, λοιπόν και ειδικότερα χωρίς τους δύο πρώτους σκόρερ της ομάδας, χρειαζόταν το step up του Σορτς. Ο βραχύσωμος Αμερικανός point-guard σίγουρα δεν είχε σε καμία περίπτωση την άοσμη εικόνα (13π., 7ασ. & 3κλ. με 6/14 σουτ και μηδέν λάθη σε 28') που τον χαρακτηρίζει στο πρώτο μισό της παρθενικής του σεζόν με την «πράσινη» φανέλα, από την άποψη ότι δεν έκανε λάθη και προσπάθησε στην άμυνα, ενώ ήταν θετικός επιθετικά ΄και δημιουργικά, ωστόσο, δεν έδωσε στον Παναθηναϊκό το κάτι παραπάνω που χρειαζόταν και για το οποίο τον απέκτησε.

Προσωπικά πιστεύω ότι το μεγαλύτερο μερίδιο δεν βαραίνει τον ίδιο, πολύ απλά γιατί η κατάσταση που βιώνει στο νέο του περιβάλλον είναι πολύ ξένη σε σχέση με ό,τι είχε συνηθίσει μπασκετικά αλλά και σε επίπεδο επικοινωνίας με τον προπονητή του.

Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τον βγάζω από το κάδρο του φταιξίματος, υπό την έννοια της υστέρησης που παρουσιάζει στο κομμάτι της εύρυθμης λειτουργίας του pick'n'roll σε καταστάσεις set παιχνιδιού, η οποία ήταν «χτυπητή» στην 4η περίοδο που δεν μπορούσε να βρει λύσεις, σε συνδυασμό με το ότι δεν μπορεί να απειλήσει από μακριά.

Ωστόσο, το ερώτημα που τίθεται με τον Σορτς είναι πως να περιμένουμε ξαφνικά να είναι αυτός που χρειάζεται η ομάδα, όταν μέχρι τώρα και με τον Ναν υγιή, δεν έχει γίνει καμία προσπάθεια ώστε το παιχνίδι του Παναθηναϊκού να πλησιάσει έστω και λίγο στα standards που μπορεί ο Τι Τζει να είναι αποτελεσματικός και να προσδώσει πράγματα. Ώστε να νιώσει χρήσιμος και να μην χάσει την αυτοπεποίθησή του;

Εκεί εντοπίζω την μεγάλη ευθύνη του Εργκίν Άταμαν, καθώς επίσης στην εμμονή του να αντιμετωπίζει σαν μηχανές τους παίκτες και να προσπαθεί να τους επαναφέρει βγάζοντάς τους στην σέντρα!

Σύμφωνοι, μπορεί αυτή η τακτική στο παρελθόν να έχει πιάσει, ωστόσο, είμαι της άποψης ότι στα δύσκολα δεν γίνεται να τα βάζει κάποιος με τον ψυχισμό των παικτών (την ίδια ώρα που ποτέ δεν επιχειρεί να τους προσεγγίσει με διαφορετικό τρόπο) και στο τέλος πάντα να δικαιώνεται...

Αν συμφωνήσουμε, λοιπόν, ότι οι «πράσινοι» έχουν ανεβάσει κατά πολύ την έντασή τους στην άμυνα και υπό το βάρος της αίσθησης του κατεπείγοντος που επικρατεί, στα τελευταία τέσσερα παιχνίδια (μετά τις ήττες από Ολυμπιακό και Αρμάνι), έχουν κατεβάσει το μέσο παθητικό στους 76,5 πόντους.

Το ότι δεν μπορούν να σκοράρουν όπως στο ξεκίνημα σεζόν (παίζει ρόλο και η απουσία του Ναν και η κούραση των Σλούκα και Όσμαν), αποτελεί ένα πρόβλημα στο οποίο ο Τούρκος τεχνικός καλείται άμεσα να βρει λύσεις. Πλέον κάθε νέα ήττα θα διογκώνει το πρόβλημα.

VISA
Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου.