Παναθηναϊκός: Πρόβλημα διαχείρισης, άμεσο το ολικό restart

• Κρίμα για τον κόσμο...
• Να μην γίνει η Εφές του... 2023
• Η λάθος διαχείριση
• Να μην πάρει στράφι η επένδυση σε όλα τα επίπεδα

Έβλεπε κάποιος το πρόγραμμα του Παναθηναϊκού στην Euroleague μετά το ματς στο Κάουνας όπου οι «πράσινοι» είχαν περάσει… αέρα κόντρα στη Ζάλγκιρις.

Τι έλεγε το πρόγραμμα λοιπόν στα τέσσερα πρώτα ματς του Ιανουαρίου; Ολυμπιακός εντός, Αρμάνι εντός, Βίρτους εντός, Μπάγερν εκτός. Ποιο θα ήταν το λογικό σενάριο; Τουλάχιστον το 3/4 εάν έμπαινε στην εξίσωση ότι σ’ ένα ντέρμπι αιωνίων (μιας πρόκειται για παιχνίδι ειδικών καταστάσεων), τα πάντα μπορεί να συμβούν. Τι απολογισμό έχει ο Παναθηναϊκός μετά την ολοκλήρωση αυτών των παιχνιδιών; 1/4. Το χειρότερο δυνατό σενάριο εάν αναλογιστεί κάποιος ότι οι αναμετρήσεις με Αρμάνι και Μπάγερν ήταν κάτι παραπάνω από «Must Win».

Τι ακολουθεί τώρα έως το τέλος του μήνα; Νέα διπλή αγωνιστική με Μπασκόνια εντός (20/1), Μακάμπι Τελ Αβίβ εκτός (22/1) και Βιλερμπάν εκτός (30/1). Τι ΠΡΕΠΕΙ να κάνει ο Παναθηναϊκός; Το 3/3. Οτιδήποτε λιγότερο από αυτό μπορεί να τον βάλει σε περιπέτειες όσον φορά τη συνέχεια και την τελική του κατάταξη.

Κρίμα για τον κόσμο...

Θα μου πείτε, νωρίς είναι ακόμα. Ναι, είναι. Όμως εάν συνεχίσει ο Παναθηναϊκός να παρουσιάζει το ίδιο πρόσωπο, πολύ φοβάμαι ότι θα μπει σε περιπέτειες. Και πιστέψτε με. Ότι το Final Four θα διεξαχθεί στην Αθήνα και ότι ο Παναθηναϊκός θα είναι εκεί, τα ακούω τσάμπα και βερεσέ. Πώς θα είναι εκεί όταν δεν μπορεί να νικήσει την ομάδα με το δεύτερο (έως και αυτό το ματς) χειρότερο ρεκόρ.

Και μάλιστα σαν να… έπαιζε στην έδρα του. Ποιο Μόναχο; Αθήνα ήταν το SAP Garden. Και σε αυτό το σημείο αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στους 3.000 και πλέον φίλους των «πρασίνων» οι οποίοι όχι μόνο έδωσαν βροντερό «παρών», αλλά έδιναν την αίσθηση ότι το παιχνίδι διεξαγόταν στο Telekom Center Athens και όχι στην έδρα της Μπάγερν. Κρίμα για όλους όσους ταξίδεψαν στη Γερμανία να μην πάρουν τη χαρά που περίμεναν. Και όχι τίποτε άλλο, αλλά για 30 λεπτά το πίστευαν. Όλοι το πίστευαν. Μπορεί να μην ενθουσίαζε ο Παναθηναϊκός αλλά έδειχνε να ελέγχει το ματς και ότι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα το έπαιρνε.

Αμ, δε. Είχε κρατήσει την… δυσάρεστη έκπληξη για το τέλος. Σαν να άδειασε ενεργειακά. Σαν να σταματήσει να παίζει (την όποια) άμυνα. Σαν να παράτησε το παιχνίδι. Σαν να στέρεψε από ιδέες. Σαν να μην είχε καμία βοήθεια από τον πάγκο. Πολλές φορές έχω υπερασπιστεί τον Εργκίν Άταμαν. Και είναι κάτι που το έχει κερδίσει ο ίδιος από τη στιγμή που πήρε μια ομάδα από τα αζήτητα της Euroleague και την μετέτρεψε (έχοντας φυσικά το οικονομικό support της διοίκησης) σε πρωταθλήτρια Ευρώπης μέσα σε διάστημα 10 μηνών.

Και κανείς δεν μπορούσε να του πει τίποτε απολύτως. Και όποιος έλεγε ή είπε ήταν απλά εμπαθής. Τώρα όμως; Σίγουρα θα αποτελεί κομμάτι της ιστορίας του Παναθηναϊκού και η φιγούρα του θα βρίσκεται για πάντα στην οροφή του γηπέδου αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχει ευθύνες για την εικόνα που παρουσιάζει ΤΩΡΑ ο Παναθηναϊκός. Όπως έχει πάρει όλα τα credits του κόσμου, έτσι θα λαμβάνει και τα κακώς κείμενα. Αν μπορεί να αλλάξει την κατάσταση; Εκείνος ξέρει. Στο χέρι του είναι. Στο δικό του και στων παικτών του. Αν θέλετε την άποψή μου; Φυσικά και μπορεί. Πάντως εδώ και περίπου δύο εβδομάδες, αυτό το μπάσκετ που παίζει ο Παναθηναϊκός δεν είναι μπάσκετ του επιπέδου της ομάδας, του μπάτζετ, της ποιότητας και του ταλέντου που υπάρχει.

Να μην γίνει η Εφές του... 2023

Το νέο έτος έχει ξεκινήσει με το αριστερό. Και έχουμε πει πολλές φορές ότι η Euroleague είναι αμείλικτη. Δεν συγχωρεί την παραμικρή αδράνεια, το παραμικρό λάθος και φέρεται με τον πιο οδυνηρό τρόπο στα κακά διαστήματα μιας ομάδας. Και η αλήθεια είναι ότι ο Παναθηναϊκός βρίσκεται σε κακό φεγγάρι. Το ερώτημα ωστόσο είναι άλλο. Πόσο θα κρατήσει (ακόμα) αυτό το κακό αγωνιστικό φεγγάρι και πότε θα αλλάξει αυτή η κατάσταση; Πάντως όπως έχει αρχίσει και διαμορφώνεται, οι «πράσινοι» ΔΕΝ έχουν περιθώρια για άλλες απώλειες. Αν και τώρα δεν είναι μόνο οι ήττες αυτές που προβληματίζουν αλλά η συνολική εικόνα της ομάδας.

Εγώ μπορώ να «ακούσω» ότι έλλειψε ο Ναν. Και είναι κάτι που το υποστηρίζω κιόλας ασχέτως εάν μέσα στην ομάδα δεν το επικαλέστηκαν (και πολύ καλά έκαναν και δεν το επικαλέστηκαν) ως δικαιολογία. Δεν έχει ο Παναθηναϊκός το βάθος και το ταλέντο να τον καλύψουν σ’ ένα ματς; Αν και εδώ που τα λέμε, όποτε έλειψε ο Αμερικανός από σοβαρά ματς (ένα της Euroleague πέρσι κόντρα στην Εφές και ένα φέτος με τον Ολυμπιακό στο ΣΕΦ) οι «πράσινοι» είδαν… τα ραδίκια ανάποδα.

Σίγουρα είναι ο Παναθηναϊκός εξαρτημένος από τον Κέντρικ Ναν αλλά το ρόστερ απαρτίζεται από παίκτες πρώτης γραμμής οι οποίοι δεν γίνεται να… χάνουν από τη Μπάγερν Μονάχου. Ακούγεται λίγο παρατραβηγμένο αυτό αλλά είναι η πραγματικότητα εάν συγκρίνουμε τις δύο αυτές ομάδες. Ακόμα και με την Αρμάνι να γίνει η σύγκριση. Η άποψη μου είναι ίδια και για τις δύο περιπτώσεις.

Οπότε ποιος βρίσκεται πίσω απ’ όλο αυτό και έχει και τη μεγαλύτερη ευθύνη; Φυσικά ο προπονητής. Να πω την αλήθεια μου «ξύπνησαν» μνήμες… Εφές. Όταν ο Άταμαν έκανε πράγματα και θαύματα με την ομάδα με αποτέλεσμα να πάει σε τρία Final Four και να κατακτήσει δύο φορές το τρόπαιο αλλά τη χρονιά που είχε περισσότερους σούπερ σταρ με την έλευση του Γουίλ Κλάιμπερν, η ομάδα του πήγαινε από το κακό στο χειρότερο με αποτέλεσμα να τερματίσει στην 11η θέση και να μην πάρει το εισιτήριο ούτε για τα playoffs. Και play-in να υπήρχαν τότε και πάλι εκτός θα έμενε η Αναντολού Εφές των πολλών σούπερ σταρ.

Η λάθος διαχείριση

Άραγε θα επαναληφθεί η ιστορία; Θέλω να ελπίζω πώς όχι. Αυτό που βλέπω και ξέρω είναι ότι υπάρχει πρόβλημα διαχείρισης και κατανομής των ρόλων. Ασχέτως εάν παίζει ο Ναν, εάν είναι τραυματίας ο Μήτογλου ή εάν έχει χαλάσει όλη τη φιλοσοφία του Παναθηναϊκού η ΤΕΡΑΣΤΙΑ απουσία του Ματίας Λεσόρ. Και όταν λέω πρόβλημα διαχείρισης, εννοώ και γενικά στην ομάδα αλλά και ειδικά σε ορισμένους παίκτες την ώρα των αγώνων.

Είναι δύσκολο για έναν παίκτη ο οποίος έρχεται από το δεύτερο rotation να γνωρίζει ότι θα γυαλίσει τον πάγκο εάν μπει στο ματς και αστοχήσει σ’ ένα σουτ ή κάνει ένα λάθος ή παίξει μια λάθος άμυνα. Φανταστείτε και αυτούς που δεν παίζουν καθόλου. Θεωρώ ότι στο ματς με την Μπάγερν άξιζε περισσότερο χρόνο συμμετοχής ο Παναγιώτης Καλαϊτζάκης. Τόσο αμυντικά πάνω στον Ομπστ, όσο και στον Ρατάν-Μέις ο οποίος χτυπούσε αλλεπάλληλα την αμυντική αδυναμία του Σλούκα. Στην τελική στα 02:57 που έπαιξε τα είχε κάνει όλα σωστά. Δεν καταλαβαίνω τον λόγο που δεν επέστρεψε.

Το ίδιο ισχύει και για τον Αλέξανδρο Σαμοντούροβ. Στο πρώτο ημίχρονο πήρε δύο σουτ, ευστόχησε, άνοιξε την άμυνα της Μπάγερν, απέκτησε ψυχολογία, έδειξε να πατάει πολύ καλά αλλά… παρακολούθησε το υπόλοιπο ματς από τον πάγκο!

Καλά για τον Βασίλη Τολιόπουλο δεν ξέρω τι να πω. Από τη στιγμή που έλειπε ο Ναν και ο Παναθηναϊκός χρειαζόταν κάποια μεγάλα σουτ για ποιον λόγο να μην παίξει καθόλου; Ας τα πάρει και ας τα χάσει που λέει ο λόγος. Πλην του Κέντρικ Ναν υπάρχει άλλος πιο «άνιωθος» από τον Τολιόπουλο; Κρύο αίμα έχει. Και ξέρετε ποιο είναι το πιο αξιοπερίεργο στην όλη υπόθεση; Ο Άταμαν ήθελε σαν… τρελός τον Έλληνα γκαρντ από τη περσινή σεζόν.

Ακόμα και ο Ρογκαβόπουλος δεν έχει την διαχείριση που ενδεχομένως να έπρεπε (αν και το “έπρεπε” είναι σχετικό πάντα) μέσα στη σεζόν. Και εκείνος εάν αστοχήσει σ’ ένα ελεύθερο σουτ, το πιθανότερο είναι να δει το υπόλοιπο ματς από την άκρη του πάγκου φορώντας τη φόρμα του. Δηλαδή δεν εξετάζω το γεγονός που δεν ήταν διαθέσιμος σε αυτό το ματς. Θα μπορούσε για παράδειγμα να δοκιμαστεί περισσότερο στο «τέσσερα» και να μην «βαράει» ο Χουάντσο Ερνανγκόμεθ διπλοβάρδιες και τριπλοβάρδιες στο παρκέ με αποτέλεσμα να αποδίδει πολύ πιο χαμηλά σε σχέση με τα πραγματικά του στάνταρ.

Να μην πάρει στράφι η επένδυση σε όλα τα επίπεδα

Έχει μπει πλέον στην κουβέντα και το σενάριο απόκτησης παίκτη από το πάνω ράφι. Θα αλλάξει την κατάσταση; Σίγουρα ένας παίκτης πρώτης γραμμής και εγνωσμένης αξίας μπορεί να κάνει την διαφορά σε μια ομάδα και ενίοτε μπορεί και να την εκτοξεύσει (όπως έκαμε και ο Ναν τον Νοέμβριο του 2023 και μετά) αλλά στην παρούσα φάση είναι αυτό που έχει πραγματικά ανάγκη ο Παναθηναϊκός; Θα τον ανεβάσει σίγουρα ακόμα σε υψηλότερο επίπεδο ωστόσο θα πρέπει να έχουν γίνει και άλλα πράγματα πρωτίστως.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Ο Άταμαν πρέπει να εμπνεύσει περισσότερο τους παίκτες της ομάδας. Να τους κερδίζει καθημερινά. Να γουστάρουν όλοι να παίζουν ΚΑΙ για τον προπονητή τους. Έχει πει πολλές φορές ότι το σύστημα του είναι εύκολο και μπορούν να το υπηρετήσουν οι παίκτες που διαλέγει. Έτσι πήρε την Euroleague με τον Παναθηναϊκό. Έτσι πήρε τις Euroleague με την Εφές. Έτσι μπορεί να ξαναπάρει στο μέλλον και άλλη (ή άλλες) Euroleague.

Όμως το μπάσκετ αλλάζει χρόνο με τον χρόνο. Πρέπει να μπουν στην εξίσωση και περισσότερα πράγματα για να μπορέσει ο Παναθηναϊκός να εξαργυρώσει την τεράστια επένδυση που έχει κάνει σε ΟΛΑ τα επίπεδα. Από το γήπεδο έως και το φανταχτερό και λαμπερό του ρόστερ. Ο Άταμαν λογίζεται ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ από τους κορυφαίους προπονητές στην ιστορία της Euroleague. Και είναι ώρα να βγει μπροστά, προτού να είναι αργά…