Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός: Οι “αιώνιοι” και ο κύβος του Ρούμπικ

Προσθήκες και “προσθήκες”. Επαναξιολόγηση και καινούργια συμπεράσματα. Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός παρατάσσονται στην αφετηρία για την τελική ευθεία της σεζόν, ψάχνοντας τον αλγόριθμο που θα λύσει τον δικό τους “κύβο του Ρούμπικ” και θα εντοπίσει τη χρυσή τομή στη διαχείριση των μεγάλων ρόστερ.

Η διαφοροποίηση στη φύση του παιχνιδιού αλλά και το καινούργιο format στην Ευρωλίγκα, έχουν δημιουργήσει μια καινούργια πραγματικότητα για προπονητές και front offices. Αυτή των μεγαλύτερων ρόστερ. Είναι μια ξεκάθαρη ανάγκη. Περισσότερες λύσεις αλλά και σαφώς μεγαλύτερη δυσκολία στο να βρεθεί αυτή ακριβώς η χρυσή τομή, χωρίς να κλονιστεί η μικροκοινωνία της ομάδας από την ασθένεια του “εγώ” και των παραπόνων.

Μια νέα τάση επίσης που παρατηρείται στην υψηλότερη βαθμίδα ανταγωνισμού αναφορικά με το κομμάτι της στελέχωσης είναι η μεθοδική υπομονή. Ο Παναθηναϊκός του 2023 περίμενε αρκετά για να βρει το κατάλληλο κομμάτι από την Αμερική (Κέντρικ Ναν) ενώ φέτος ο Ολυμπιακός και η Φενέρ πήγαν ακόμα πιο βαθιά, κάνοντας δύο προσθήκες ο καθένας στο σύνορο του δεύτερου μισού της σεζόν. Η διαφορά σε σχέση με το παρελθόν (πάντα άλλωστε οι ομάδες έκαναν mid-season προσθήκες) είναι ότι οι προπονητές συνειδητά ξεκινούν τη χρονιά με εθελούσια κενά στο ρόστερ που θα καλυφθούν μόλις προκύψει προσβασιμότητα στον κατάλληλο παίχτη, πάντα σε συνάρτηση με τη διαδραστικότητα της αγοράς και τις ζυμώσεις στις ΗΠΑ.

Στον Ολυμπιακό τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Σταδιακά πλέον όλα τα κομμάτια μπαίνουν στη θέση τους, οι ρόλοι γίνονται ξεκάθαροι και ο βαθμός συμβατότητας αυτού του ρόστερ με τα τακτικά “θέλω” του κόουτς είναι μεγάλος. Η έλευση των Μόντε Μόρις και Ταϊρίκ Τζόουνς δίνει την ευκαιρία σε όλους να έχουν την αρμοδιότητα που αρμόζει στις δεξιότητας και το status τους, δείχνοντας τον δρόμο προς την εξειδίκευση.

Το βασικό θέμα προς επίλυση για τους ερυθρόλευκους στην παρούσα φάση αφορά τις επιδόσεις τους στο αμυντικό κομμάτι και δη στην transition. Πρόκειται για έναν τομέα στον οποίο η ομάδα πρέπει να δουλέψει “μαζί” καθώς η επικοινωνία δείχνει τον δρόμο για την αποτελεσματικότητα. Η πρώτη ύλη υπάρχει. Ο πυρήνας των Ουόκαπ-Ουόρντ-Τζόουνς έχει τρομερό ενδιαφέρον αναφορικά με την αξιοποίηση του στα μετόπισθεν (ειδικά στο σετ παιχνίδι και στην άμυνα αλλαγών) ενώ την ίδια στιγμή ο Μόρις θα χρειαστεί να είναι πιο επιθετικός με τη μπάλα ως “κυρίως χειριστής” ξεκλειδώνοντας την πόρτα των Pick & Roll-δράσεων στην επίθεση των ερυθρολεύκων.

Ο Παναθηναϊκός με τη σειρά του προσπαθεί να βρει δημιουργήσει το γόνιμο έδαφος εντός του οποίου θα ανθίσει ο σπόρος του ατομικού ταλέντου των σολίστ του. Την προσθήκη του Φαρίντ ακολούθησε μια (άλλου είδους) “προσθήκη” με την επιστροφή του Ρισόν Χολμς από τον τραυματισμό του ενώ -όπως δήλωσε ο κόουτς Άταμαν- η ομάδα περιμένει την επανένταξη του Ματίας Λεσόρ, ως μια ακόμα “μεταγραφή”.

Και στην περίπτωση του Παναθηναϊκού, το πρόβλημα εντοπίζεται στα μετόπισθεν. Οι πράσινοι είναι εξαιρετικοί στην transition άμυνα αλλά αρκετά αδύναμοι σε δημοφιλείς δράσεις (αναχαίτιση χειριστή στο PnR και στατικών εκτελέσεων) στο μισό γήπεδο και αυτό κοστίζει. Η παρουσία του Χολμς μπορεί να δείξει τον δρόμο εδώ. Η άμυνα αλλαγών (είναι αρκετά ικανός ο Αμερικανός σε αυτήν) που θα ελαχιστοποιήσει το επίπεδο των περιστροφών στο οποίο πάσχει το “τριφύλλι”, μπορεί να είναι η λύση ακόμα και εάν ο κόουτς διαχρονικά δεν εμπιστεύεται αυτήν την τακτική ως βάση της αμυντικής του φιλοσοφίας. Ο Παναθηναϊκός πρωτίστως δε, οφείλει να επενδύσει σε σχήματα με έναν γκαρντ ο οποίος μπορτεί να πιέσει ψηλά τον αντίπαλο χειριστή απαγορεύοντας του να πάρει όλο το γήπεδο και να πάει σε οποίο σημείο θέλει με άνεση (καθότι στοιχειοθετείται μια κατάσταση που ενεργοποιεί παντού βοήθειες και ως αποτέλεσμα, ελεύθερες εκτελέσεις από την περίμετρο).

Είναι δεδομένο πως η ποιότητα υπάρχει και στις δύο ομάδες μας όπως και η τεχνογνωσία, μιας και στο τιμόνι τους βρίσκονται δύο προπονητές που ξέρουν όσο λίγοι το μονοπάτι για το F4. Αυτό όμως δεν εγγυάται τίποτα. Οφείλουν να δουλέψουν, να δείξουν εξωστρέφεια και αντίληψη των λαθών που λογικό είναι να γίνονται, καθότι τα γκρουπ περνούν το στάδιο των ζυμώσεων. Η ομάδα που θα κατακτήσει τον πολυπόθητο two-way χαρακτήρα (σταθερά υψηλό απόδοσης σε άμυνα και σε επίθεση), θα μεγιστοποιήσει τις πιθανότητες της να βρεθεί στο τέλος της διαδρομής.

Τα καλύτερα τώρα ξεκινούν.

VISA

Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου.