Παναθηναϊκός: Με φορεσιά ρακένδυτου πρίγκιπα

Μία ώρα πριν στηθεί το καουμπόικο φεστιβάλ του Φαλήρου που έκανε εμάς τους παλιούς να πνιγόμαστε στην αδρεναλίνη και τον ενθουσιασμό για το μαγευτικό μη-θέαμα, ο Παναθηναϊκός εμφανίστηκε με ένδυμα περιπάτου στο Μόντε Κάρλο, σαν εκείνο τον τυπάκο στην παλιά διαφήμιση, που είχε κερδίσει κάποιον διαγωνισμό και έβλεπε το Γκραν Πρι από μπαλκονάρα πολυτελέστατου ξενοδοχείου δίχως να νοιάζεται για τον εκκωφαντικό θόρυβο από τα τούρμπο και για τη ζαλιστική μυρωδιά της βενζίνης.

«Αξία ανεκτίμητη», έλεγε με νόημα. Αξίες ανεκτίμητες στο μπάσκετ είναι ο ιδρώτας, η χημεία, ο αλτρουισμός, η σφραγίδα του προπονητή. Ο Παναθηναϊκός της 31ης Οκτωβρίου δεν διαθέτει τίποτε απ’ όλα αυτά και καλείται να επιστρέψει στα θρανία της πρώτης γυμνασίου, για να ξαναμάθει μετεξεταστέος τα βασικά, προτού προχωρήσει στα ανώτερα μαθηματικά του χειμώνα.

Τον ερχόμενο Μάιο μπορεί να ξαναγίνει βασιλιάς της Ευρώπης, σήμερα όμως είναι ένας ρακένδυτος πρίγκιπας. Μία ομάδα, που έχει χάσει σχεδόν όλα τα στοιχήματα που μπορούσε να χάσει στον πρώτο μήνα της σεζόν και που μοιάζει σαν να έχει ξεχάσει τα λυσάρια της σε κάποιο αποδυτήριο της Ρίγα.

Σπανίως τελειώνει πια πρώτο ημίχρονο δίχως να κρύψει ο Εργκίν Άταμαν το απογοητευμένο πρόσωπό του πίσω από την παλάμη, σπανίως τελειώνει παιχνίδι χωρίς τεχνικές ποινές και άναρθρες διαμαρτυρίες, ακόμα σπανιότερα θυμίζει ο Παναθηναϊκός την ομάδα μοντέλο που οραματίστηκε το κοινό του και ο άνθρωπος που υπογράφει τις επιταγές με τα πολλά μηδενικά.

Δεν ξέρω αν ο Άταμαν εξελίσσεται σε πρόβλημα, όπως αναρωτηθήκαμε φωναχτά στο τελευταίο Old School μαζί με τον Δημήτρη Κωνσταντινίδη, σίγουρα όμως μοιάζει με ατσαλάκωτο επισκέπτη καταμεσίς ενός γκρουπ παικτών που χρειάζεται τσαλάκωμα. Η συνταγή «είστε παίκτες του Παναθηναϊκού και ξέρετε τι πρέπει να κάνετε δεν είναι πια αποδοτική. Ούτε το πρόσφατο δόγμα «είμαι ο Εργκίν Άταμαν και ιδού τα κύπελλά μου» αρκεί για να παραδοθούν άμα τη εμφανίσει της πράσινης φανέλας αντίπαλοι φιλόδοξοι και κωλοπετσωμένοι.

Η Μονακό ήταν απόψε (αλλά aκαι την περασμένη Τρίτη) φτυστή η ομαδάρα που προ πενταμήνου άγγιξε τον ευρωπαϊκό τίτλο, ενώ ο Παναθηναϊκός ήταν αυτοπροσώπως ο θολός αντικατοπτρισμός εκείνου του ημιτελικού με τη Φενέρ. Λίγο χειρότερος ο ίδιος από τον προηγούμενο εαυτό του, λίγο καλύτερη από την περυσινή η Μονακό.

Θυμηθείτε τις εβδομάδες που προηγήθηκαν, από τότε που οι ομάδες στήθηκαν στην αφετηρία της νέας σεζόν. Ο Παναθηναϊκός έκανε τη Μπαρτσελόνα να φαίνεται καλύτερη απ’ ότι είναι. Έκανε τη Μακάμπι (αν και τη νίκη) να να φαίνεται καλύτερη απ’ ότι είναι. Έκανε τη Βίρτους να φαίνεται καλύτερη απ’ ότι είναι. Έκανε τον αποδεκατισμένο Ολυμπιακό, στο εγχώριο ντέρμπι, να φαίνεται καλύτερος απ’ ότι είναι. Έκανε ακόμα και τις Βασκόνια και Βιλερμπάν να φαίνονται καλύτερες απ’ ότι είναι.

Αντιστρέφοντας τον αφορισμό, ο ίδιος Παναθηναϊκός έκανε την Εφές να φαίνεται (πολύ) χειρότερη απ’ ότι είναι. Αλλά …μέχρι εκεί. Άλλος αντίπαλος που να χωράει στην παραπάνω φράση δεν υπάρχει. Το αρχικό 5-2 δεν αποτελεί ακριβώς μαγική εικόνα, αλλά αναμφίβολα κολακεύει τον Παναθηναϊκό, που είχε βολικό πρόγραμμα και έχασε σχεδόν όλα τα παιχνίδια που μπορούσε να χάσει.

Προτού επιστρέψει στη θαλπωρή του ΟΑΚΑ, στις 20 Νοεμβρίου, θα κληθεί να δώσει άλλα τρία απανωτά παιχνίδια εκτός έδρας: Βελιγράδι, Παρίσι, Μαδρίτη, υπέροχη τουρνέ για τους περιηγητές αλλά δύσβατη για ομάδα μπάσκετ που ψάχνει νίκες, ισορροπίες και ταυτότητα.

Το στοίχημα της προηγούμενης Τρίτης σώθηκε χάρη σε μία ανορθογραφία που έγινε καλλιγραφία, με σχήμα ανάγκης το οποίο ξάφνιασε τους προπονητικά νυχτωμένους παίκτες του Όντεντ Κάτας, αλλά απέναντι στον κουρσάρο των ελληνικών ομάδων Βασίλη Σπανούλη δεν υπήρχε περιθώριο αιφνιδιασμού.

Ο Παναθηναϊκός αράδιασε στο τραπέζι 6-7 καλάθια του Ναν και 3-4 εμπνεύσεις του Σλούκα, πασπάλισε το μίγμα με αναλαμπές από τους αποκαμωμένους και ακυβέρνητους ψηλούς του και αποχώρησε ευχαριστημένος για την περιορισμένη έκταση της ήττας. Πέντε λεπτά πριν από το φινάλε η Μονακό ίχε ανοίξει τη διαφορά στο +21, όπου μάλιστα έφτασε δίχως τον ελαφρά τραυματισμένο από το 26ο λεπτό Μάικ Τζέιμς.

«Τον έπεισα να παίξει και άμυνα», είπε -με άλλα λόγια- ο Σπανούλης στο πέρασμά του από το σαλόνι του Gazz Floor. «Τον έπεισα να μοιράζει τη μπάλα», είχε δηλώσει πέρυσι. Απόψε που οι Αμερικανοί γιορτάζουν τη μακάβρια αποκριά του, ο Παναθηναϊκός ήταν μία διαρκής ταινία τρόμου.

Πολύ περισσότερα, τόσο για τον Παναθηναϊκό όσο και για τον Ολυμπιακό, μπορείτε να ακούσετε και να δείτε –από τον Ιωάννη Παπαπέτρου και από όλους εμάς- στο ολοζώντανο Gazz Floor, με ένα κλικ σε αυτόν εδώ τον σύνδεσμο. Εάν το χάσετε, εσείς θα χάσετε. Ακόμα και ο Σπανούλης, που είναι δύσκολος, ομολόγησε ότι είναι εκπομπάρα!