Τα πράσινα δέντρα, το κόκκινο δάσος

Ποτέ άλλοτε δεν φαινόταν τόσο μεγάλη η διαφορά ανάμεσα στον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό, τον Ολυμπιακό του Οκτωβρίου και τον Παναθηναϊκό του Οκτωβρίου για να είμαστε ακριβείς και τίμιοι. Οι «κόκκινοι» έκαναν παρέλαση στον δύσβατο σταθμό του Μονάχου, ενώ οι «πράσινοι» γκρεμοτσακίστηκαν από τους torri της Μπολόνια.

Ούτε το κουτρουβάλισμα του Παναθηναϊκού ήταν τυχαίο ούτε η κρουαζιέρα του Ολυμπιακού. Μάλλον οι δύο πρόσφατοι αγώνες με την Αναντολού Εφές θα πρέπει να θεωρηθούν διπλή μαγική εικόνα. Οι Τούρκοι συνάντησαν στο Φάληρο έναν Ολυμπιακό που για μία φορά ένιωσε τις απουσίες του και δεν βρήκε τρόπο να τις καμουφλάρει, ενώ υποδέχθηκαν στο παλιό σπίτι του Εργκίν Άταμαν έναν Παναθηναϊκό που είχε την εμπειρία να εκμεταλλευτεί το σοκ ενός διπλού τραυματισμού στα χαρακώματα.

Ξέρω, ξέρω τι σκέφτεστε. Είναι εύκολο να βρει κανείς δικαιολογίες και άλλοθι για να ρίξει μία ήττα στον παλιόκαιρο ή στην άτιμη κενωνία και ακόμα ευκολότερο να παινέψει έναν νικητή κρίνοντας εκ του αποτελέσματος και εκ της συγκυρίας. Αφήστε λοιπόν κατά μέρος ό,τι σας φαίνεται τυχαίο, αφιππεύστε από το τρενάκι του λούνα παρκ και θυμηθείτε τι συνέβη όταν οι «αιώνιοι» συγκρούστηκαν μεταξύ τους.

Ο Ολυμπιακός κέρδισε την εγχώρια τιτανομαχία σχετικά εύκολα δίχως να πτοηθεί από τις απουσίες του, ενώ ο Παναθηναϊκός θυμήθηκε τη διαιτησία 1-2 ώρες μετά το φινάλε και παρηγορήθηκε με το «πάλι καλά» της μικρής σε έκταση ήττας. Λες και υπάρχει «πάλι καλά» σε τέτοια ντέρμπι.

Ξαφνικά, το απουσιολόγιο τουμπάρισε, οι δεξιές σελίδες έγιναν αριστερές και εκείνος που βάλθηκε να μετράει απώλειες είναι ο Παναθηναϊκός, αυτός που ούτως ή άλλως κουβαλάει αποκαμωμένα λόγω του Ευρωμπάσκετ κορμιά και μυαλά.

Ο Ρισόν Χολμς λαβώθηκε πάνω που έβρισκε ρυθμό, ο Παναγιώτης Καλαϊτζάκης άφησε κενό τον μανδύα του αμυντικού καμικάζι, ο Σαμοντούροφ, ο Χουάντσο, ο Ρογκαβόπουλος, ο Όσμαν, όλοι παροπλίστηκαν ή παίζουν με σφιγμένα δόντια. Και ο Τζέριαν Γκραντ έχει χάσει τη φρεσκάδα που αποτελεί σήμα κατατεθέν της αγωνιστικής του ταυτότητας.

Τα κενά ήταν οφθαλμοφανή απόψε στη Μπολόνια, απέναντι μάλιστα σε έναν αντίπαλο σκληροτράχηλο κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση του προπονητή του, πλήρη και αποφασισμένο να χτυπήσει στο ψαχνό. Ακόμα και πριν από τη φάση που εν πολλοίς έγινε χαριστική βολή, με το τρίτο φάουλ του Ναν, το καλάθι που ακυρώθηκε και την αποβολή του Άταμαν στο 52-42, ο Παναθηναϊκός ήταν υπερβολικά «σοφτ» και υπερβολικά αργός σε κάθε του κίνηση, σε κάθε του βήμα.

Οι Ιταλοί όχι μόνο έβγαζαν τις άμυνες με άνεση ξεχαρβαλώνοντας την επιθετική λειτουργία των «πρασίνων» (οι οποίοι έπαιξαν με τέσσερις γκαρντ μαζί αλλά δεν βρήκαν ούτε ένα σίγουρο χέρι), αλλά έτρεχαν στον αιφνιδιασμό σαν πυραυλοκίνητοι, την ίδια ώρα που οι παίκτες του Άταμαν έψαχναν ταξί. Και ξέρετε δα πόσο δύσκολο είναι να βρει κανείς ταξί Παρασκευή βράδυ σε μία πανεστημιούπολη όπως η Μπολόνια.

Για τον Παναθηναϊκό, που έχει χάσει σχεδόν όλα τα παιχνίδια που μπορούσε να χάσει, η αλλεργία στην αυτοκριτική και η έπαρση είναι οι χειρότεροι σύμβουλοι. Ελπίζω να μην αποδοθεί και η αποψινή ήττα στη διαιτησία και σε αόρατες δυνάμεις, γιατί αυτός που τρακάρει στα δέντρα δεν θα δει ποτέ καθαρά το δάσος.

Στον Ολυμπιακό, που έχει κερδίσει σχεδόν όλα τα παιχνίδια που θα μπορούσε να κερδίσει, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Ο Γιώργος Μπαρτζώκας βλέπει καθαρά το δάσος και αδιαφορεί επιδεικτικά για τα κλαδιά που απειλούν πότε πότε να του βγάλουν το μάτι. Οι παντογνώστες των social media διεξάγουν λυσσαλέο αγώνα για να αποδείξουν ότι ο πολυνίκης προπονητής είναι βαθιά νυχτωμένος και ζητούν επίμονα ενισχύσεις: Ντινγουίντι, Τζάρεντ Μπάτλερ, κάθε μέρα και ένα καινούριο όνομα.

«Μόνο το 5 τοις εκατό των σεναρίων ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα», τόνισε ο Μπαρτζώκας λίγο πριν επιβιβαστεί στο αεροπλάνο για τη Βαυαρία. Ο προπονητής του Ολυμπιακού πράττει το αυτονόητο: περιμένει υπομονετικά να περάσει η μπόρα των τραυματισμών (και ιδίως των διαδοχικών του Κίναν Έβανς), ώστε να αγγίξει τον τύπον των ήλων και να παραδώσει ολοκληρωμένο αυτό που οραματίστηκε.

Θα είναι έργο τέχνης; Θα είναι μουντζούρα; Σε κάθε περίπτωση, αξίζει να βαθμολογηθεί ολοκληρωμένο και όχι ως σκαρίφημα. Απόψε, στο Μόναχο, ο Ολυμπιακός εμφανίστηκε σχεδόν πλήρης με εξαίρεση τον Παπανικολάου, όπως σχεδιάστηκε εξαρχής δηλαδή, με τον Νιλικίνα (τον μοναδικό νεοσύλλεκτο) στο πόστο του Έβανς. Και ήταν να τον πιεις μονορούφι, σε δίλιτρο ποτήρι του Οκτόμπερφεστ.

Κατά τη δική μου ταπεινή άποψη, εκπεφρασμένη κατ’ επανάληψη, ο Ολυμπιακός θα έχει πραγματικό πρόβλημα εάν χάσει με τραυματισμό ή με παρατεταμένο ντεφορμάρισμα τον αναντικατάστατο Μιλουτίνοφ. Η περιφέρεια είναι γεμάτη με ποικίλες λύσεις και με μία σειρά από παίκτες πρώτης γραμμής. Παραδεχθείτε το, είχατε ξεχάσει και εσείς τον Σακίλ ΜακΚίσικ. Σε μία ομάδα που μοιάζει με μηχανή, τα μικρότερα γρανάζια είναι κλειδί.

Σε 16 συμμετοχής, ο ΜακΚίσικ έγραψε 5 πόντους, 3 ριμπάουντ, 3 ασίστ, 3 κλεψίματα, 1 λάθος. Σημειωτέον ότι κανένας παίκτης του Ολυμπιακού δεν ξεπέρασε απόψε τα 27 λεπτά συμμετοχής του Τόμας Γουόκαπ. Τα 24 του Γουόρντ, βέβαια, έμοιαζαν ως συνήθως με 44.

Τα υπόλοιπα τα είδατε και τα ευχαριστηθήκατε στο μνημειώδες Gazz Floor, όπου μαζί με τον Ιωάννη Παπαπέτρου κάναμε τον απολογισμό της βραδιάς. Εάν το χάσατε, δεν χρειάζεται να έρθετε με τον κηδεμόνα σας. Αρκεί να κάνετε ένα κλικ σε αυτόν εδώ τον σύνδεσμο, για να μη σας μείνουν κενά. Θα σας ξαναδούμε από άμβωνος την Τρίτη στις 16.15 και ξανά την Πέμπτη, την ίδια ώρα.