Παναθηναϊκός: Όσο έχει εσένα δεν φοβάται κανέναν

• Masterclass από τον Σλούκα
• Απλοποιεί το έργο των συμπαικτών του

Ναι. Αυτός ήταν ο Παναθηναϊκός που θέλουν (και θα θέλουν) να βλέπουν οι φίλοι της ομάδας. Αυτός είναι ο Παναθηναϊκός που έχει (και θα έχει) υψηλούς στόχους στη φετινή Euroleague. Έτυχε; Σίγουρα πάντως… πέτυχε. Προσωπικά είχα τις επιφυλάξεις μου για το συγκεκριμένο ματς. Δεν πίστευα ότι η Εφές ταίριαζε στους «πράσινους» και είχα την αίσθηση ότι θα είχε δύσκολη βραδιά στην Πόλη.

Ευτυχώς έπεσα έξω. Και φανταστείτε να μου έλεγε κάποιος ότι στο τέλος του αγώνα, οι Κέντρικ Ναν θα είχε τελειώσει το παιχνίδι έχοντας 2/6 σουτ, 4 λάθη, -4 στο PIR του και είχε αγωνιστεί για μόλις 16 λεπτά. Ε, θα τον περνούσα σίγουρα για τρελό! Όμως ο Άταμαν και οι συνεργάτες του είχαν ετοιμάσει εξαιρετικά το παιχνίδι, είχαν «διαβάσει» τις αδυναμίες της Έφες, ενώ ο Τούρκος τεχνικός διαχειρίστηκε και άρτια το παιχνίδι, όσον αφορά και τις πεντάδες μέσα στο ματς.

Και όταν στο τέλος της βραδιάς κοίταζε κάποιος το φύλλο της στατιστικής και έβλεπε ότι ο Παναθηναϊκός είχε μοιράσει 27 ασίστ για μόλις 11 λάθη, έχοντας 66% στα δίποντα, τότε σίγουρα θα είχε κάνει κάτι πολύ καλά. Πάρα πολύ καλά για την ακρίβεια. Θεωρώ ότι ήταν (μακράν του δεύτερου) το καλύτερο παιχνίδι των «πρασίνων» από το ξεκίνημα της σεζόν, φτάνουν σε μια νίκη με την οποία «έσβησαν» ουσιαστικά και το εντός έδρας στραβοπάτημα από την Μπαρτσελόνα.

Masterclass από τον Σλούκα

Γιατί κακά τα ψέματα. Δεν το έσβησαν στην Βιτόρια. Από εκεί θα περάσουν πολλές ομάδες, αν όχι οι περισσότερες της Euroleague. Αντίθετα στην Κωνσταντινούπολη προβλέπεται το άκρως αντίθετο. Βέβαια η Εφές είχε την μεγάλη ατυχία να χάσει τον Γιώργο Παπαγιάννη, στον οποίο εύχομαι από καρδιάς ταχεία ανάρρωση και γρήγορα ξανά στα παρκέ. Όπως «έχασε» και τον Ερτσάν Οσμάνι. Δεν ξέρω ποια θα ήταν η εξέλιξη του αγώνα αν έμεναν και οι δύο έως το τέλος στο παιχνίδι. Όμως με τα «αν και εφόσον» δεν γράφεται καμία ιστορία.

Με την ίδια λογική «εάν ο Ναν δεν είχε φορτωθεί από νωρίς με τρία φάουλ και δεν είχε τον εκνευρισμό των τεσσάρων λαθών σε σύντομο χρονικό διάστημα», αυτήν την στιγμή θα κάναμε μια τελείως διαφορετική κουβέντα. Η ιστορία έγραψε. Και ο Παναθηναϊκός έφτασε σ’ ένα σπουδαίο «διπλό», η αξία του οποίου θα φανεί μακροπρόθεσμα και κάνοντας τον Απρίλιο το συνολικό ταμείο της κανονικής περιόδου.

Μια νίκη που, στα δικά μου μάτια, έφερε φαρδιά πλατιά την υπογραφή του Κώστα Σλούκα. Ο ορισμός του «floor general». Ο ορισμός του «κάνω τις ζωές των συμπαικτών μου πιο εύκολη». Με μια και μόνο λέξη, ήταν α-πο-λαύ-στι-κός! Παρέδωσε masterclass! Όσο υπερβολικό κα βαρύγδουπο και αν ακούγεται ανταποκρίνεται στο 100% στην πραγματικότητα. Και φαίνεται, πόσο, μα πόσο σημαντικός και απαραίτητος είναι στην ομάδα. Ακόμα και στο «κατώφλι» των 36 του χρόνων. Το μπασκετικό του IQ μπορεί να λειτουργήσει τα πάντα στην εντέλεια μέσα στις τέσσερις γραμμές του παρκέ και στο ματς της Πόλης ήταν απλά και μόνο μια υπενθύμιση. Όχι ότι δεν το ξέραμε δηλαδή…

Απλοποιεί το έργο των συμπαικτών του

Έχω γράψει πολλές φορές ότι ο Κέντρικ Ναν τα κάνει όλα να φαίνονται πολύ απλά όταν παίρνει τη μπάλα στα χέρια του για να τελειώσει φάσεις. Εύκολα τα κάνει και ο Σλούκας, αλλά με διαφορετικό τρόπο. Όχι τόσο στο να «εκτελεί», όσο στο να πασάρει. Η δημιουργία του βρίσκεται σε ένα τελείως διαφορετικό επίπεδο και μπορεί και κάνει τους συμπαίκτες του καλύτερους.

Στην Κωνσταντινούπολη, αν και δεν έχω ακόμα τα advanced stats του Γιούρτσεβεν, από τα έξι δίποντα στα οποία ευστόχησε, σίγουρα στα περισσότερα από αυτά θα υποδέχθηκε τις ασίστ του Σλούκα. Το ίδιο και ο Ρισόν Χολμς, ο οποίος ειρήσθω εν παρόδω ήταν εξαιρετικός στην άμυνα. Εκεί που είχε πρόβλημα. Κλείνω την παρένθεση και συνεχίζω για τον αρχηγό του «τριφυλλιού» ο οποίος έγραψε 12 ασίστ στον αριθμό και αν δεν τον είχε αποσύρει ο Άταμαν στον πάγκο όταν είχαν κριθεί τα πάντα, θεωρώ βέβαιο ότι θα είχε σπάσει το προσωπικό του ρεκόρ στην Euroleague που ήταν οι 13 τελικές πάσες από τα playoffs του 2024 κόντρα στη Μακάμπι.

Μιας και είπα για ρεκόρ. Τρομερό παιχνίδι και από τον Τσέντι Όσμαν. Ε, δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου να σημειώσει ένας παίκτης 29 πόντους στην Euroleague. Το έκανε και «έσπασε» το προσωπικό του ρεκόρ από τα περσινά playoffs και… πάλι κόντρα στην Αναντολού Εφές. Αν μη τι άλλο έχει αφήσει πίσω τον τραυματισμό του και πλέον «πατάει» και πάλι πολύ καλά. Και ο καλός Όσμαν αποτελεί τεράστιο κεφάλαιο για τον Παναθηναϊκό.

Και κάτι ακόμα. Έλεγα τις προάλλες ότι ο Παναθηναϊκός έχει ανάγκη να… εμφανιστεί ο Τζέριαν Γκραντ. Εμφανίστηκε. Και είδατε τι έγινε. Μάλιστα βρέθηκε στην ίδια πεντάδα από τον τρομερό Παναγιώτη Καλαϊτζάκη, ο οποίος άναψε την αμυντική σπίθα που είχε ανάγκη η ομάδα του σ’ εκείνο το χρονικό σημείο του αγώνα. Εγώ έχω κρατήσει αυτό που είπε στην εκπομπή «Gazz Floor by Novibet» μία μέρα με τη νίκη επί της Βιλερμπάν. Ότι από τον επόμενο μήνα η ομάδα θα… μασάει σίδερα στην άμυνα. Ξαναλέω. Τα πάντα είναι θέμα χρόνου. Αρέσει, δεν αρέσει σε κάποιους, ΔΕΝ αποτελεί δικαιολογία. Είναι η πραγματικότητα.

Ο Παναθηναϊκός έβγαλε, λοιπόν, το πρώτο εκτός έδρας ματς με μια τεράστια νίκη. Ακολουθούν άλλα πέντε εκτός έδρας (με Βίρτους, Μονακό, Ερυθρό Αστέρα, Παρί και Ρεάλ) ματς σε διάστημα μικρότερο του ενός μήνα και ένα εντός κόντρα στην Μακάμπι. Δύσκολο πρόγραμμα. Πολύ. Αν τη… βγάλει καθαρή με λίγες απώλειες σε αυτό το κρίσιμο διάστημα όπου η ομάδα ακόμα «μοντάρεται» τότε θα έχει βάλει γερές βάσεις ενόψει της συνέχειας.

ΥΓ: Καλωσόρισες Ιωάννη Παπαπέτρου στην οικογένεια του Gazzetta. Το ότι θα σε αποκαλούσα (τρόπον τινά) «συνάδελφο» και «συνεργάτη» ούτε που θα μπορούσα να το φανταστώ πριν από μερικούς μήνες, όταν ακόμα φορούσες τη φανέλα του Παναθηναϊκού.

ΥΓ2: Περαστικά στον μεγάλο άτυχο, Παπαγιάννη. Γρήγορα και πάλι στα παρκέ Γιώργαρε!