Ολυμπιακός: Ένας τελικός δεν χάνεται μόνο σε μια άμυνα...

Ας ξεκινήσουμε ανάποδα, γιατί κάποια πράγματα είναι δεδομένα. Θα το αποτυπώσω όσο πιο λαϊκά γίνεται. Ο Κώστας Σλούκας είναι μια υπέρμετρη παιχτάρα. Ένας παίκτης που ποτέ δεν σταμάτησε να εξελίσεται και βλέπουμε ακόμη και τώρα, που οδεύει στα 35, πως αποτελεί έναν από τους κορυφαίους παίκτες στην Ευρώπη. Διαβάζει τα πικ εν ρολ με τρόπο που πρέπει να διδάσκεται, βρίσκει με τρομακτικό τρόπο τους συμπαίκτες του στην αδύνατη πλευρά (με την χαρακτηριστική πάσα με το ένα χέρι) και εκτελεί σαν να ήταν σουτέρ με κάθε ευκαιρία που βρίσκει από την άμυνα. Τούτου λεχθέντος, μπορούμε να συνεχίσουμε στα υπόλοιπα. Αν και έχουμε ακόμη πολλά καλά να πούμε για τον Κώστα Σλούκα.

Κάτι ακόμη προφανές. Η απόφασή του να μετακομίσει στον Παναθηναϊκό, αγωνιστικά μιλώντας, τον δικαίωσε στο απόλυτο. Όπως έχει πει και ο ίδιος, η μοίρα του φέρθηκε πολύ καλά την πρώτη του σεζόν. MVP του Final Four, μυθική εμφάνιση με 29 πόντους στο Game 5 των τελικών της Stoiximan GBL. Αγωνιστικά λοιπόν, εάν δεν φορέσεις κανενός χρώματος γυαλιά, δεν μπορείς να μην τον αποθεώσεις. Ξαναλέμε: Ο Κώστας Σλούκας είναι μια υπέρμετρη παιχτάρα.

Από εκεί και πέρα όμως, υπάρχουν κάποιες κινήσεις και κουβέντες του που ακόμη και τώρα, δύο χρόνια μετά την μεγάλη του απόφαση να μετακομίσει στον Παναθηναϊκό από τον Ολυμπιακό, προξενούν ερωτηματικά, τα οποία, καλό θα ήταν, κάποια στιγμή να μας τα ξεδιαλύνει. Δεν θέλω να σταθώ όμως σε όλα όσα έχουν γίνει τα τελευταία δύο χρόνια, όπως το «δεν με ενδιαφέρει ο περσινός τελικός» που είχε πει μετά τον τελικό του Βερολίνου, ή την κίνηση «εγώ έχω 4, όλοι εσείς 3» που είχε κάνει στο ΣΕΦ προς τους φίλους του Ολυμπιακού (που τις δύο εξ αυτών τις είχε με τον Ολυμπιακό). Θέλω να πιάσουμε λίγο τον τελικό του 2023, όταν ακόμη ήταν ο ηγέτης του Ολυμπιακού, όμως δεν βοήθησε την ομάδα του στα δύσκολα.

Επειδή το να είσαι αγνώμονας, είναι κακό πράγμα, συμφωνούμε πως εάν δεν είχε βάλει εκείνο το μυθικό σουτ απέναντι στην Φενέρ, ο Ολυμπιακός πιθανότατα δεν θα είχε πάει στο Κάουνας. Στο Κάουνας όμως και ειδικά στον τελικό, ο Κώστας Σλούκας δεν ήταν αυτός που θα ήθελε ο ίδιος. Σε 24 λεπτά είχε 6 πόντους με 2/7 εντός παιδιάς (1/2 δίποντα, 1/5 τρίποντα), 1/3 βολές, 2 ριμπάουντ και 3 ασίστ. Δεν πάω να τον βγάλω ξαφνικά κακό παίκτη. Νομίζω πως με τα παραπάνω είναι ξεκάθαρο το πόσο καλός παίκτης είναι ο «Σλούκι Λουκ». Το ότι έχασε το τελευταίο σουτ δεν είναι κάτι στο οποίο αξίζει να σταθούμε, καθώς τέτοια σουτ άλλοτε μπαίνουν, άλλοτε δεν μπαίνουν. Εξάλλου δεν ήταν και με τις καλύτερες προϋποθέσεις.

Γιατί τα αναφέρουμε όμως όλα αυτά; Φυσικά όχι γιατί θέλουμε να θυμηθούμε τον τελικό του Κάουνας ή το τρομερό σουτ του Γιουλ, αλλά επειδή τα επανέφερε στην επιφάνεια ο ίδιος ο Κώστας Σλούκας.

• Σλούκας για το καλάθι του Γιουλ: «Θα μπορούσε να μην κάνει το λάθος ο Κάνααν και να φάμε ένα δίποντο»

«Έλεγα να μη το πω ποτέ, να μη το συζητήσω, το έχω συζητήσει μόνο με κοντινούς μου ανθρώπους. (…) Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς έλεγε πάντα ότι τα τελευταία δύο λεπτά να μην τρως ποτέ τρίποντο γιατί σου κλέβει μία κατοχή. Δηλαδή εκεί που τρως δίποντο, αν φας τρίποντο σε πλησιάζει ακόμα πιο κοντά. Στον τελικό της Euroleague θέλει 45" και έχει την μπάλα η Ρεάλ. Ο Ολυμπιακός προηγείται με τέσσερις πόντους. Κατεβάζει την μπάλα ο Ροντρίγκεζ και αν θυμάμαι καλά είναι ο Κάνααν που πάει κάτω από το σκριν και του δίνει την δυνατότητα να σουτάρει τρίποντο. Καλύτερα είναι να τον αφήσεις να βάλει ένα lay-up. Αν εμείς δεν τρώγαμε τρίποντο, αν τρώγαμε δίποντο η διαφορά θα πήγαινε στους δύο. Εμείς τρώμε τρίποντο και η διαφορά είναι στον έναν πόντο. Κατεβάζουμε την μπάλα. Κάνω εγώ μία επίθεση και πασάρω στον Φαλ. Είμαστε έναν πόντο μπροστά και ο Φαλ το χάνει. Έχει την μπάλα η Ρεάλ με 9" και έναν πόντο διαφορά. Οι περισσότεροι λένε "κάνεις φάουλ ή δε κάνεις;". Για εμένα το παιχνίδι χάθηκε πιο πριν, όταν εσύ αντί να φας δίποντο έφαγες το τρίποντο. Θα μπορούσε κάλλιστα να δώσει εντολή ο προπονητής ή να μη κάνει το λάθος ο Κάνααν και να φάμε ένα δίποντο».

Τα παραπάνω είναι ένα κομμάτι της (εξαιρετικής η αλήθεια είναι) συνέντευξης του Κώστα Σλούκα στον Ντέμη Νικολαΐδη. Και θέλω να πάμε στο παρασύνθημα. Πράγματι, ο Κώστας Σλούκας έχει δίκιο σε έναν βαθμό. Αυτή η φάση είναι μια από εκείνες που έκρινε πολλά σε αυτόν τον τελικό. Δεν είναι όμως η μόνη. Είναι άδικο σε ένα παιχνίδι να στέκεται κανείς σε μια φάση όταν αυτό έχει κριθεί στον πόντο, καθώς έστω και μια από τις 40 άστοχες επιθέσεις (34 άστοχα σουτ και 6 λάθη) του Ολυμπιακού να είχε διαφορετική κατάληξη, ο τελικός θα ήταν τελείως διαφορετικός. Το να τα αναμοχλεύεις, ουσιαστικά για να υπερτονίσεις ένα λάθος που έκανε κάποιος, το θεωρώ ανούσιο. Βέβαια εγώ είμαι αντίθετος γενικά στο να βγάζει κανείς «σέντρα» έναν πρώην συμπαίκτη του, ακόμη και εάν η σχέση σου με εκείνον δεν είναι η καλύτερη. Αλλά αυτό είναι απλά το πώς βλέπω εγώ κάποια πράγματα. Στο κάτω - κάτω, «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω». Όπου «αναμάρτητος», βάλτε «απόλυτα εύστοχος» ή «αλάθητος».

Για να κλείσουμε λοιπόν, ίσως να είναι άστοχο το να κοιτάς μόνο μια κατοχή σε ένα τέτοιο παιχνίδι, όπου η μια ομάδα προσπαθούσε να παίξει μπάσκετ και η άλλη... αντιμπάσκετ με 40 λεπτά άμυνα ζώνης.

Μοιάζει σαν να κοιτάς το δέντρο, αλλά να μην κοιτάζεις το δάσος. Σαφώς βέβαια, η κάθε άποψη που έχει ο καθένας είναι σεβαστή, όπως και η κάθε απόφασή του. Η ιστορία είναι εξάλλου αυτή που θα τους κρίνει όλους και για τις αποφάσεις τους και για την γνώμη τους, αλλά και για αυτά που λένε ή κάνουν...