Παπαπέτρου, Παναθηναϊκός: Για το τρίποντο που άλλαξε την ιστορία, για το κλάμα, για τη δύσκολη περίοδο, για όλες τις αναμνήσεις

• Αυθεντικός, επαγγελματίας, κύριος!
• Έβαλε πλάτη στα δύσκολα και η ζωή του το επέστρεψε διπλά και τριπλά
• Once in a lifetime»

Θέλω να γυρίσω αρκετά χρόνια πίσω. Στον Μάιο του 1998. Και πιο συγκεκριμένα στις 30 εκείνου του μήνα, όταν η διοίκηση του Παναθηναϊκού είχε διοργανώσει την φιέστα για την επιστροφή της ομάδας στον ελληνικό θρόνο ύστερα από 14 -τότε- χρόνια.

Βρισκόμουν στο ΟΑΚΑ προκειμένου να καλύψω το γεγονός για την εφημερίδα «Εθνος» όπου εργαζόμουν εκείνη την περίοδο. Ανάμεσα στα events για τον εορτασμό της κατάκτησης του πρωταθλήματος, είχε προγραμματιστεί και ένας αγώνας των παλαιμάχων του Παναθηναϊκού και δη της ομάδας του 1984, κόντρα στην ομάδα που είχε κατακτήσει τον τίτλο απέναντι στον ΠΑΟΚ με 3-2 νίκες. Φυσικά οι «παλιοί» είχαν φέρει τις οικογένειές τους με τα παιδιά τους. Μεταξύ των οποίων και ο Αργύρης Παπαπέτρου...

Που να φανταζόμουν τότε ότι οι «πιτσιρικάδες» που προσπαθούσε να κρατήσει από το χέρι ο Παπαπέτρου όταν του αποσπούσα μερικές δηλώσεις για το κλίμα και τη φιέστα του '98 και θα έτρεχαν «κατοστάρια» στους διαδρόμους του ΟΑΚΑ, αρκετά χρόνια αργότερα θα απασχολούσαν το ελληνικό μπάσκετ. Και ο ένας από δύο γιους του θα αποτελούσε σημαντικό κεφάλαιο, τόσο του Παναθηναϊκού, όσο και της Εθνικής ομάδας.

Αυθεντικός, επαγγελματίας, κύριος!

Και όμως τα έφερε η ζωή έτσι ώστε να καλύψω και όλη την καριέρα του Ιωάννη. Ειδικά στον Παναθηναϊκό. Ομολογώ δεν περίμενα μια τέτοια είδηση. Μάλλον για να το θέσω καλύτερα. Δεν την περίμενα ακόμα. Ήξερα ότι είχε ταλαιπωρηθεί από το πρόβλημα από το γόνατο, αλλά επ' ουδενί δεν ήθελα να πιστέψω ότι θα έβαζε τοσο νωρίς τέλος στην καριέρα του.

Δεν ξέρω εάν είναι ο μοναδικός λόγος που πήρε αυτήν την απόφαση. Εκείνος γνωρίζει. Όμως το να ακους έναν εν ενεργεία διεθνή μπασκετμπολίστα (ο οποίος κάλλιστα θα μπορούσε να είχε τουλάχιστον 3-4 ποιοτικά χρόνια μπροστά του) να αποσύρεται σε τόσο νεαρή ηλικία, σου έρχεται «κεραμίδα».

Αν μη τι άλλο όλα αυτά τα χρόνια μοιραστήκαμε με τον Παπαπέτρου αρκετές ώρες στα γήπεδα, στα ταξίδια, παντού. Και αν υπάρχει μια λέξη που να τον χαρακτηρίζει αυτή είναι «αληθινός». Αυθεντικό παιδί. Παιδί μάλαμα. Ένας τύπος που θα ήθελες για φίλο σου. Ήταν η ψυχή των αποδυτηρίων. Όταν χρειάστηκε και η «φωνή» των αποδυτηρίων. Η ασπίδα των συμπαικτών του. Ένας άνθρωπος ο οποίος δεν έκρυψε ποτέ την αγάπη του για τον Παναθηναϊκό. Χωρίς να προκαλεί. Χωρίς να δίνει δικαιώματα.

Ακόμα και την πενταετία που βρέθηκε στον Ολυμπιακό, κανείς δεν μπορεί να πει το παραμικρό για το ήθος του. Επαγγελματίας στο 100%. Και ας υποστήριζε μέσα του τον Παναθηναϊκό. Το γεγονός αυτό δεν τον εμπόδιζε να πανηγυρίζει καλάθια και καρφώματα απέναντι στην ομάδα της καρδιάς του. Κύριος. Με «Κ» κεφαλαίο. Συνήθως, σε τέτοιες στιγμές, δύσκολα μπορεί να βρει κάποιος κάτι αρνητικό να πει.

Έβαλε πλάτη στα δύσκολα και η ζωή του το επέστρεψε διπλά και τριπλά

Μα στην προκειμένη περίπτωση, πολύ απλά, δεν υπάρχει κάτι το αρνητικό. Πάντα χαμογελαστός, επικοινωνιακός και δεκτικός στο να μιλήσει στους εκπροσώπους του Τύπου. Ακόμα και στις ήττες. Τότε που οι περισσότεροι παίκτες αποφεύγουν τα μικρόφωνα, τις κάμερες και τα κινητά στο «Rec», ο «Παπ» εννέα φορές στις δέκα θα έβγαινε μπροστά για να δικαιολογήσει και να αιτιολογήσει μια κακή εμφάνιση ή ένα κακό αποτέλεσμα. Έκανε και τη δική μας τη δουλειά πιο εύκολη. Ήταν κάτι που έπρεπε να κάνει και ας ήξερε (και ξέραμε) ότι δεν ήταν και το καλύτερό του εκείνη τη στιγμή.

Ο Παπαπέτρου έζησε πολλά στον Παναθηναϊκό. Έμεινε έξι χρόνια σε δύο διαφορετικές περιόδους. Γνώρισε μεγάλες στιγμές αρχικά με την κατάκτηση του ελληνικού double το 2019, ενώ πήρε μέρος και στα playoffs της Euroleague την ίδια χρονιά. Ακολούθησε η πανδημία, σε μια σεζόν όπου οι «πράσινοι» πήραν τυπικά το πρωτάθλημα αλλά δεν θα μάθουμε ποτέ τι μπορούσαν να κάνουν στην Euroleague.

Ακολούθησαν δύο δύσκολα χρόνια. Ένας Παναθηναϊκός εσόδων-εξόδων. Ένας Παναθηναϊκός που βολόδερνε στις τελευταίες θέσεις της Euroleague. Ένας Παναθηναϊκός που υστερούσε σε budget και ποιότητα. Όμως ο «Παπ» ήταν εκεί. Έβαλε πλάτη στα πολύ δύσκολα. «Τσαλάκωσε» το όνομά του. Και ξέρετε κάτι; Δεν τον ένοιαξε. Καθόλου. Και ξέρετε για ποιον λόγο δεν τον ένοιαξε; Επειδή αγαπάει τον Παναθηναϊκό. Είναι η δεύτερη οικογένεά του. Πάντα θα είναι. Και πάντα είχε το κεφάλι ψηλά. Ακόμα και όταν έφυγε προκειμένου να ζήσει μια χρονιά στο πλευρό του Ζέλικο Ομπράντοβιτς, ήξερε μέσα του ότι κάποια μέρα θα επέστρεφε. Και θα επέστρεφε κάτω από διαφορετικές συνθήκες.

Όμως κάποια πράγματα, κάποιες καταστάσεις είναι δύσκολο να τις προβλέψεις και να τις αντιμετωπίσεις. Ο Ιωάννης πέρασε την πόρτα του χειρουργείου στις αρχές της σεζόν 2023-24 λόγω προβλήματος στο γόνατο και όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων ήταν ένα πρόβλημα που θα τον «ταλαιπωρούσε» για την υπόλοιπη συνέχεια. Ύστερα από τρεις μήνες επέστρεψε στην ενεργό δραση ωστόσο τίποτε δεν ήταν ξανά το ίδιο. Κάθε μέρα έσφιγγε τα δόντια του για να είναι «παρών». Και έκανε τα πάντα προκειμένου να δίνει το 100% των δυνάμεών του για την αγαπημένη του ομάδα.

Και δικαιώθηκε πανηγυρικά... Η ζωή του το επέστρεψε διπλά και τριπλά με την κατάκτηση της Euroleague και το reverse sweep στους περσινούς τελικούς!

Once in a lifetime»

Ο Ιωάννης Παπαπέτρου θα μείνει βαθιά στη συνείδηση των φίλων του Παναθηναϊκού. Πάντα θα αποτελεί μέλος τους. Πάντα θα είναι ένας από αυτούς. Γιατί πολύ απλά είναι ένας από αυτούς. Δεν αποκλείω καθόλου τη νέα σεζόν να τον δούμε κάπου στην εξέδρα και να τραγουδάει τα συνθήματα. Μην σας πω ότι είναι και το πιθανότερο εάν και εφόσον δεν τον δούμε να αναλαμβάνει κάποιο πόστο μέσα στην ομάδα. Λέτε; Διόλου απίθανο.

Προσωπικά τρεις εικόνες θα μου μείνουν χαραγμένες βαθιά μέσα μου από τον Ιωάννη.

Η πρώτη: Το τρίποντο στο Βελιγράδι στο Game 4 κόντρα στην Μακάμπι. Ένα τρίποντο, το οποίο έμελλε να αλλάξει ΟΛΗ τη χρονιά του Παναθηναϊκού. Το σκορ στο 82-75 υπέρ της Μακάμπι. Το σκορ στα playoffs στο 2-1 υπέρ των Ισραηλινών. Όλο το μομέντουμ για τη πρόκριση στο Final Four ήταν υπέρ τους. Ο Ιωάννης Παπαπέτρου με ένα δύσκολο τρίποντο από τη γωνία «γράφει» το 82-78 με 06:06 για το τέλος και κόβει τη φόρα της Μακάμπι. Η συνέχεια; Γνωστή...

Η δεύτερη: Ο τρελός πανηγυρισμός μετά το Game 5 απέναντι στην Μακάμπι. Το έζησε με την ψυχή του. Τραγούδησε με όσο φωνή έβγαινε από μέσα του το «χόρτο μαγικό» και γιόρταζε την πρόκριση που τόσο πολύ που ήθελε να πετύχει ως παίκτης του Παναθηναϊκού στο Final Four της Euroleague. Η φωνή του ακόμα θα ηχεί μέσα στο ΟΑΚΑ...

Η τρίτη: Τα δάκρυα χαράς μετά τον τελικό της Euroleague τον περασμένο Μάιο στο Βερολίνο. Κλάμα χαράς, δάκρυα ανακούφισης, συγκίνηση στο έπακρο. Δεν μπορούσε να συγκρατήσει τα δάκρυά του. Δεν ήθελε να τα συγκρατήσει. Και γιατί να τα συγρατούσε; Όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων ήταν «once in a lifetime» εμπειρία. Στα μικρά παιδιά τους αρέσει να ονειρεύονται. Ο μικρός Ιωάννης το ονειρευόταν από μικρός. Γιατί, τα παιδιά, ξέρουν...

Καλός «πολίτης» Ιωάννη. Και μείνε στο μπάσκετ. Στον Παναθηναϊκό!