Παναθηναϊκός: Δεν υπάρχουν ντροπές και συγγνώμες στον αθλητισμό

Μετά τη μεγάλη νίκη του Ολυμπιακού επί του Παναθηναϊκού διάβασα πολλά για ξεφτίλες, ντροπές, πτώματα, ασέλγειες και πολλά άλλα. Αν περνούσαν από το timeline μου γραμμένα από ψευδώνυμα 14χρονα θα ήταν ένας ακόμα κρίκος σε μια αλυσίδα προβληματικής εφηβικής έκφρασης. Όταν όμως περνούν από τα κεντρικά θέματα και τα πρωτοσέλιδα γραμμένα από επαγγελματίες της αθλητικής και όχι μόνο ενημέρωσης, τότε τα προβλήματα είναι πιο δομικά και κάνουν τα προ λίγων εβδομάδων γεγονότα βίας στον ελληνικό αθλητισμό να μοιάζουν λογική συνέπεια μιας αρρωστημένης προσέγγισης των αθλητικών διοργανώσεων.

Αν ο Παπαγιάννης, βασικό 5αρι του Παναθηναϊκού και της Εθνικής Ελλάδας έπαιξε κατώτερα των δυνατοτήτων του και ήταν αιτία ο προσωπικός του αντίπαλος να εκτοξευθεί το παιχνίδι του αντιπάλου και η διαφορά, τότε ο Παπαγιάννης οφείλει τη συγγνώμη στον προπονητή του που «κρέμασε» και στους συμπαίκτες του στα αποδυτήρια κι όχι σε μένα ή στον κάθε φίλαθλο / οπαδό. Και αυτή η αγωνιστική συγγνώμη είναι βέβαια καθ’ υπερβολή, ο κάθε επαγγελματίας αθλητής κρίνεται, προκρίνεται ή απορρίπτεται με τα κριτήρια του προπονητή του και της διοίκησης. Σίγουρα όχι με τα δικά μου ή τα δικά σας.

Ντροπή επίσης είναι κάθε αντιαθλητική ενέργεια, κάθε προσπάθεια να εξαπατήσεις, κάθε αντικοινωνική συμπεριφορά στο γήπεδο, στα αποδυτήρια ή στην κερκίδα, ποτέ μια ήττα με 10, με 20 ή με 30 πόντους. Αν η ήττα αυτή είναι δίκαια τότε μόνο αφορμή για έξτρα δουλειά είναι, ποτέ για ντροπή και σπαραξικάρδια δάκρυα. Διάβασα ότι ο Μποχωρίδης δεν ήταν αρκετά λυπημένος ώστε να βαλαντώνει στο κλάμα αλλά χαμογέλασε κιόλας ο «άθλιος» όταν χαιρετούσε τους αντιπάλους του.

Καταλαβαίνετε μετά γιατί κάνουμε ολόκληρα αφιερώματα, όταν φωτογραφηθούν δυο φίλοι με αντίθετα κασκόλ ή γιατί ο 2ος χειροκρότησε τον 1ο σε έναν τελικό Κυπέλλου, αντί να να πετάξει μετά βδελυγμίας το ασημένιο μετάλλιο στο δρόμο για τα αποδυτήρια αρνούμενος να δει την απονομή; Επειδή στο αθλητικό κατσικοχώρι που ζούμε απλές αθλητικές κινήσεις αποδοχής και σεβασμού είναι τόσο σπάνιες, όσο μάλλον και οι άνθρωποι που αγαπούν τα αθλήματα αντί της νίκης.

Δυστυχως το γαϊτανάκι της «ντροπής» και της «συγγνώμης» το έχουν σύρει και πολλοί πρωταγωνιστές του αθλητισμού χαριεντιζόμενοι με τους ίδιους οργανωμένους σε εκδηλώσεις της «ομαδάρας», ζητώντας συγγνώμη από κερκίδα με κουκουλοφόρους επειδή η «ομαδάρα» ηττήθηκε, μπλέκοντας σε προσωπικές αντιδικίες με αντιπάλους απλά για να τους χειροκροτήσει η κερκίδα του «θαυμάσιου κόσμου» 6ου ή 12ου παίκτη της ομάδας.

Χτες ο Ολυμπιακός νίκησε κατά κράτος τον Παναθηναϊκό γιατί έχει καλύτερη ομάδα, καλύτερο σχέδιο, έμπειρο και πολύ καλό κόουτς, έπαιξε πλήρης και πληρέστερα προπονημένος, έπαιξε με τον αέρα της έδρας του και το κυριότερο με «ζωντανό» κίνητρο. Το πόσο σημαντικό είναι το κίνητρο ως καύσιμο σε οποιονδήποτε ανταγωνισμό και βέβαια στον πρωταθλητισμό, δεν νομίζω ότι χρειάζεται να το περιγράψω, όποιος δεν το καταλαβαίνει περισσότερο προσποιείται ή δεν έχει ιδέα από ανταγωνισμό.

Τα στριγκάκια, τα κοτόπουλα, οι φανέλες με τα σκορ και με τις ημερομηνίες είναι μέρος ενός τελείως διαφορετικού έργου, πολύ μακριά από οτιδήποτε αθλητικό. Όποιος τα ενστερνίζεται θα τα αντιμετωπίσει κιόλας. Αν κάποιοι τα ονομάζετε απλά καζούρα, δικαίωμά σας. Ή δεν βλέπετε τι πραγματικά είναι ή δεν θέλετε να δείτε. Μέσα σε όλη αυτή την «καταπληκτική» ατμόσφαιρα όμως κινούνται αθλητές, προπονητές, διοικητικά στελέχη, που έχουν οικογένειες, προσωπική ζωή και... στομάχι. Και δεν είμαι σίγουρος, αν αξίζει κάποιος να υποβάλει το στομάχι του στη δοκιμασία να αγωνίζεται στην Ελλάδα, που πρέπει η νίκη να είναι παντελονάτη, η συγγνώμη αντρίκεια και η ήττα ντροπή. Ακόμα και η συντριπτική ήττα.

Δεν βλέπω κυρίως το λόγο το οποιοδήποτε 16χρονο παιδί και η οικογένειά του να επιλέξουν το ελληνικό πρωτάθλημα ως πεδίο ανατροφής μιας αθλητικής προσωπικότητας και να μην αρπάξουν την πρώτη ευκαιρία υποτροφίας ή μετεγγραφής που θα τους οδηγήσει σε ένα πολιτισμένο και επαγγελματικό περιβάλλον. Αλλά μπορεί πάλι εγώ να κάνω λάθος και να ξέρουν εκείνοι καλύτερα.