Άρης: Στην Ευρωλίγκα αστειάκια δεν χωρούν

Η διαδικασία μετάβασης από τη δεύτερη τη τάξει διοργάνωση στην αντίστοιχη κορυφαία (Euroleague) προϋποθέτει (όχι απλά) προεργασία (αλλά) απτά στοιχεία ουσιαστικής ανάπτυξης ενός club. Εντός αυτών προφανέστατα κυριαρχεί η αγωνιστική αναβάθμισή του και η ικανότητα διεκδίκησης εγχώριων τίτλων. Επειδή όμως η Euroleague δεν περιορίζεται στο πλαίσιο εντός των τεσσάρων γραμμών, η οργανωτική και εμπορική ανάπτυξη του club επίσης εντάσσεται στα προαπαιτούμενα πριν το μεγάλο βήμα. Δηλαδή, αν δεν έχεις πλησιάσει κοντά στο επίπεδο της οικονομικής αυτάρκειας (ισοσκελισμός εσόδων/εξόδων) μέσω της ισχυροποίησης του brand για την εξεύρεση οικονομικά πρόσφορων συμφωνιών και αδυνατείς να ανταποκριθείς στα στοιχειώδη κριτήρια επιβίωσης στο κορυφαίο επίπεδο, είναι προτιμότερο να περιμένεις έως ότου το καταφέρεις.

Αφορμή γι’ αυτό το κείμενο αποτέλεσε η χθεσινή (19/5) επίσημη ενημέρωση της ΚΑΕ Άρης για το προγραμματισμένο ραντεβού αντιπροσωπείας αυτής με τον CEO της Euroleague, Τσους Μπουένο, η οποία συνοδεύτηκε από την παράκληση αποφυγής παρερμηνειών και άστοχων συνειρμών περί της ευρωπαϊκής διοργάνωσης στην οποία θα αγωνιστούν οι «κίτρινοι» την ερχόμενη αγωνιστική περίοδο. Με απόλυτο ύφος, η ΚΑΕ Άρης ζήτησε να μην χρησιμοποιηθεί η δική της δίψα, για επιστροφή στην «ελίτ» του ευρωπαϊκού μπάσκετ, ως προϊόν στο εμπόριο ελπίδας που «διαπράττεται» μήνες τώρα. Και γνωρίζει πολύ καλά τις προθέσεις σταδιακής διεύρυνσης της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης αρχής γενομένης της σεζόν 2027-28 αλλά στο φετινό πλάνο αναγράφεται «Eurocup».

Η στάση της ΚΑΕ Άρης έρχεται σε σύγκρουση με τη βιαστική φιλοδοξία που κυριαρχεί στη μάζα, δεν παύει όμως να είναι ώριμη και ρεαλιστική. Γιατί με την Euroleague δεν κάνεις παιχνιδάκια. Όταν αποφασίσεις να περάσεις αυτό το κατώφλι θέτοντας τη δική σου υποψηφιότητα, οφείλεις να έχεις φτάσει ή έστω να πλησιάζεις στο επίπεδο των ομάδων που θα ανταγωνιστείς. Σε διαφορετική περίπτωση, είναι αναπόφευκτη η αγωνιστική και οικονομική καταστροφή. Καθόλου τυχαία υπήρξαν περιπτώσεις ομάδων οι οποίες προτίμησαν να παραχωρήσουν το εισιτήριο εισόδου. Κάποτε ήταν η Γκραν Κανάρια, τώρα η Μπουργκ περνάει κόσκινο τη δική της ενδεχόμενη συμμετοχή, υπήρξαν κι άλλες. Η δε Άλμπα Βερολίνου αποχώρησε οικειοθελώς γιατί δεν έβγαιναν τα νούμερα. Η Νταρουσάφακα είχε κατακτήσει το Eurocup (2018) και βίωσε τραυματική εμπειρία στην παρθενική εμφάνισή της στη διοργάνωση. Από την άλλη πλευρά, ομάδες όπως οι Χαποέλ Τελ Αβίβ, Μονακό, Παρί έφτασαν στα Playoff στην πρώτη χρονιά τους. Η δε Βίρτους Μπολόνια έγινε μόνιμος κάτοικος της Euroleague.

Ο δρόμος της επιστροφής στο κορυφαίο επίπεδο είναι δύσβατος και ο Άρης τον είχε διανύσει και πριν από δύο δεκαετίες σε μια εποχή κατά την οποία το σύστημα διεξαγωγής ήταν διαφορετικό. Η καταπόνηση των αθλητών ήταν ελεγχόμενη λόγω του μικρότερου αριθμού αγώνων και οι δε ομάδες δεν χρειαζόταν να γίνουν franchise’s για να αντέξουν τα έξοδα συμμετοχής. Ο Άρης είχε κατακτήσει το Champions Cup (2003), δύο χρόνια μετά (2004-05) έπαιξε για πρώτη φορά στο Eurocup και την επόμενη σεζόν (2005-06) έπαιξε στον τελικό της διοργάνωσης. Ακολούθησε η διετία 2006-08 όπου έπαιξε έως και στο Top16 της Euroleague και αφού απέτυχε τη σεζόν 2008-09 είδε να ξεδιπλώνεται μπροστά του μία εκ των «μαύρων σελίδων» στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ όταν οι ελληνικές ομάδες συναίνεσαν στην ακύρωση της εγγυημένης παρουσίας 3ης ελληνικής ομάδας στη διοργάνωση στο (ιστορικά) μεγαλύτερο λάθος σε διεθνές επίπεδο. Κι έτσι, σταδιακά, εξανεμίστηκε το κίνητρο των υπολοίπων, πλην των δύο.

Επιστρέφοντας στην παράκληση της ΚΑΕ Άρης και στην άρνηση συμμετοχής στο εμπόριο ελπίδας, το club οφείλει να πετύχει πολλά πράγματα στον έναν χρόνο που μεσολαβεί πριν την πρώτη διεύρυνση της διοργάνωσης. Η ισχυροποίηση του brand είναι εκ των κορυφαίων προϋποθέσεων. Η αναβάθμιση του Αλεξανδρείου παράλληλα της αύξησης χωρητικότητας του γηπέδου, επίσης. Η ίδια διαθέτει τα κεφάλαια και περιμένει τα… επτά Υπουργεία που έχουν «κυριαρχικά δικαιώματα» έχοντας μπλέξει στο σκόπελο της ελληνικής γραφειοκρατίας. Προφανώς η εδραίωση εντός των τεσσάρων γραμμών επικρατεί στις σκέψεις όλων.

Η παράκληση της ΚΑΕ Άρης υποδηλώνει αυτογνωσία, δείχνει επίσης την ειλικρίνειά της απέναντι στο κοινό της. Το τελευταίο, ήδη γνωρίζει την (καταρχήν) αλλαγή του αρχικού πλάνου επένδυσης καθώς οι εξελίξεις οδηγούν την εταιρία στην (ελεγχόμενη) επιτάχυνση όλων των διαδικασιών. Τούτο δεν σημαίνει όμως ότι θα σκιστεί το πρώτο business plan και θα επιχειρήσει η εταιρία να ισορροπήσει πάνω σε τεντωμένο σχοινί. Έγινε όμως αντιληπτή η αναγκαιότητα προσαρμογής του πλάνου στα νέα δεδομένα. Συν τοις άλλοις, το επίπεδο της Euroleague απαιτεί και πρόσωπα τα οποία μπορούν να ηγηθούν αυτού του εγχειρήματος. Ήδη υπάρχουν μερικά, είναι όμως αναγκαίο να προστεθούν κι άλλα. Ειδικά προσωπικότητες που έχτισαν το legacy του club.

Γιατί η Euroleague, αγωνιστικά, δεν είναι διοργάνωση της πλάκας με 38 αγώνες από τις αρχές του Οκτώβρη έως και τα μέσα του Απρίλη, πέραν αυτών των εγχώριων διοργανώσεων. Ημερολογιακά είναι διάστημα 30 βδομάδων συμπεριλαμβανομένων και των αναγκαίων παύσεων. Η ανταπόκριση σ’ αυτό το βεβαρημένο πρόγραμμα προϋποθέτει οργάνωση top επιπέδου, πλουσιότατο ρόστερ, παροχές για την καθημερινότητα των αθλητών, διευκολύνσεις της ομάδας και αλλά και πολύ χρήμα για τις μεταβάσεις αυτής. Μόνο όταν μπορείς να ανταποκριθείς σ’ αυτά τα κριτήρια φτάνεις στο σημείο να εξετάσεις κι αυτά της διοργανώτριας αρχής. Αν δεν το κάνεις θα γίνεις σαν τη φετινή Βιλερμπάν (8-30), την περσινή και προπέρσινη Άλμπα Βερολίνου (5-29) και η εμπειρία δεν θα είναι απλά τραυματική αλλά επώδυνη και ουδόλως απολαυστική.