Άρης: Νίκες σαν αυτή στη Λιθουανία χτίζουν χαρακτήρες

Όταν ένα σύνολο βρίσκεται σε φάση αναζήτησης αγωνιστικής ταυτότητας, κάποια πράγματα είναι αναπόφευκτα. Σαν τα έντονα αγωνιστικά σκαμπανεβάσματα. Τον ενθουσιασμό που καλλιεργεί όταν αγγίζει την τελειότητα όπως έπραξε όταν προηγήθηκε με +17 επί της Νεπτούνας ή τον εκνευρισμό που προκαλεί με αυτοκαταστροφικές τάσεις σαν αυτές που τη χαρακτήρισαν σε τουλάχιστον δύο σημεία του αγώνα.

Αυτή η διαδικασία είναι πραγματικά αναπόφευκτη γι’ αυτό ο Ιγκόρ Μίλιτσιτς ξεπέρασε τα πρόσωπα και στάθηκε στην αντίδραση του συνόλου. Ακόμη κι αν ο Άρης δεν περνούσε από την Κλαϊπέδα, έπαιξε σαν ομάδα. Με τα καλά και τα στραβά του. Με την ανάγκη ανάπτυξης περισσοτέρων συνεργασιών και επιβολής συγκεκριμένου κώδικα επικοινωνίας μεταξύ των παικτών. Ναι, σαν αυτόν που απαθανάτισε ο τηλεοπτικός φακός με τον Λευτέρη Μποχωρίδη να «επιπλήττει» δύο φορές τους συμπαίκτες του γιατί μπερδεύτηκαν κατά την εφαρμογή του συστήματος.

Στη Λιθουανία ο Άρης είχε πλάνο και στο συντριπτικό διάστημα του αγώνα το ακολούθησε με ευλάβεια. Το post παιχνίδι, το διάβασμα των μις ματς και ο ξεκάθαρος στόχος αξιοποίησης των πλεονεκτημάτων που προέκυπταν μέσα από την αμυντική περιστροφή της Νεπτούνας. Είχε ξεκάθαρο αμυντικό πλάνο με τη συνύπαρξη των Χάρελ-Νουά-Κουλμπόκα στην πεντάδα όπου οι δύο πρώτοι ήταν οι ακρογωνιαίοι λίθοι λόγω της ικανότητάς τους στην άμυνα και στους κοντούς. Αυτό το σχήμα οδήγησε στην ανατροπή των δεδομένων στο δεύτερο δεκάλεπτο, το ίδιο έκανε και το +17 στην 3η περίοδο. Στο ίδιο διάστημα δεν υπήρχε βιασύνη αλλά υπομονή. Στην αναλογία ασίστ-λαθών, οι τελικές πάσες ήταν συντριπτικά περισσότερες από τις αντίστοιχες άστοχες.

Το δε ποσοστό στα σουτ εντός παιδιάς κινούταν σταθερά και περιμετρικά του 60% κι αυτό δεν ήταν τυχαίο αλλά αποτέλεσμα της σωστής ανάγνωσης και της αντίστοιχης εκτέλεσης. Τα τρίποντα δεν ήταν τραβηγμένα από τα μαλλιά αλλά η φυσική εξέλιξη μιας αποτελεσματικής κυκλοφορίας της μπάλας με σκοπό την εύρεση του σουτ υπό τις καλύτερες των προϋποθέσεων. Το 45% των μακρινών σουτ πήγε σε δύο παίκτες (Κουλμπόκα-Νουά) οι οποίοι διακρίνονται γι’ αυτό το στοιχείο.

Υπήρχε όμως και η κακοτεχνία. Το άσκοπο τρέξιμο του Ελάιζα Μήτρου Λονγκ όταν δεν υπήρχε κανένας λόγος αλλαγής του tempo του παιχνιδιού. Παρασύρθηκε ο Καναδός γκαρντ πριν εξιλεωθεί με τα δύο μεγάλα μακρινά σουτ που πέτυχε και τα οποία έκριναν το παιχνίδι βάζοντάς τον στη λίστα των διακριθέντων. Όπως υπήρχε και το κακό παιχνίδι του Στίβεν Ίνοκ ο οποίος αντί να αξιοποιήσει την απουσία κορμιού αντίστοιχου με το δικό του, αναλώθηκε σ’ ένα σωρό επιπολαιότητες συμβάλλοντας στην επιστροφή της Νεπτούνας στο παιχνίδι. Προφανώς δεν του ταίριαζε αυτό το παιχνίδι λόγω των σχημάτων του αντιπάλου, τούτο όμως δεν αποτελεί δικαιολογία.

Εν τέλει, πέραν της χρησιμότητας αυτής της νίκης, το αποψινό (18/11) παιχνίδι είναι εξαιρετικά χρήσιμο για όλους. Κυρίως για να αντιληφθούν τη σημασία της συμπεριφοράς σαν ομάδα. Δεν είναι τυχαίες οι διαδοχικές (σχετικές) επαναλήψεις από τον Κροάτη τεχνικό. Ναι, ο Αμίν Νουά ήταν ο πρωταγωνιστής και αδιαμφισβήτητος MVP της αναμέτρησης αλλά το ματς γύρισε από τις άμυνες του Ρόνι Χάρελ όταν πήρε το πορτοφόλι του Βελίτσκα. Ο Μπράις Τζόουνς κατάλαβε ότι η δημιουργία αποτελεί τη βασική ευθύνη του κι αυτή θα τον βοηθήσει να βρει περισσότερους χώρους. Μαζί με τον Μήτρου Λονγκ τελείωσαν τον αγώνα με υπεριδιπλάσιο αριθμό ασίστ σε σύγκριση με τα λάθη.

Ο Άρης έχει δρόμο μπροστά του αλλά τα τελευταία τρία παιχνίδια έδειξαν ότι βρίσκεται προς τη σωστή κατεύθυνση. Κι ας έχασε στα δύο από Μπαχτσεσεχίρ και Παναθηναϊκό. Στο ένα φανέρωσε πνευματική αδυναμία και αδίκησε τον εαυτό του και στο δεύτερο, δεν έβαλε δύο σουτ εν αντιθέσει με τους «πράσινους». Στη Λιθουανία απόλαυσε μια πρώτη δικαίωση με μια νίκη από αυτές που χτίζουν χαρακτήρες.