Ευρωμπάσκετ 2025: Τι ήταν η Ρίγα, αν όχι θαύμα;

Ακριβώς ένα χρόνο μετά από τη μεθυστική βραδιά της κατάκτησης του ευρωπαϊκού μεταλλίου στη Ρίγα, ξαναφέρνω στη μνήμη όσα ζήσαμε (στην Κύπρο και) στη Λετονία, μελετώ τη σύνθεση της Εθνικής για να βεβαιωθώ ότι δεν τα ονειρεύτηκα και καταλήγω στον παρακάτω αφορισμό.

Αυτό που πέτυχαν ο Βασίλης Σπανούλης και οι παίκτες του ήταν ένα μικρό θαύμα, ανάλογο ίσως με εκείνο το 2009, όταν η Εθνική ανέβηκε στο βάθρο με δύο γκαρντ όλους κι όλους, χωρίς Παπαλουκά και Διαμαντίδη, με προπονητή τον αποξενωμένο από την «ελληνική πραγματικόητα» Γιόνας Καζλάουσκας και με δεύτερο «τριάρι» τον …Πρίντεζη.

Οι αιθεροβάμονες θα πουν ότι δίπλα στον Γιάννη Αντετοκούνμπο παρατάχθηκε πέρυσι η αφρόκρεμα του ελληνικού μπάσκετ (με εξαίρεση τους Καλάθη, Παπαγιάννη, Ρογκαβόπουλο και τον αναντικατάστατο την προηγούμενη διετία Γουόκαπ), αλλά αυτά είναι θεωρίες και φληναφήματα. Στην πραγματική ζωή, οι παίκτες που πλουσίωσαν τον φτερωτό Σούπερμαν με το νούμερο 34 στη φανέλα στην Εθνική Ελλάδας του 2025 και που για να μη ξεχνιόμαστε έπαιξαν μπασκετάρα ήταν οι εξής.

• Ο παροπλισμένος όλη τη χρονιά Τάιλερ Ντόρσεϊ, ο οποίος ανασύρθηκε κακήν κακώς από τη ναφθαλίνη μόλις στους τελικούς του πρωταθλήματος, όταν ο Ολυμπιακός αποδεκατίστηκε από τραυματισμούς.
• Ο 35χρονος Κώστας Σλούκας με το καταπονημένο κορμί και τα πολλά προβλήματα τραυμαισμών, που είχε χρόνια να παίξει στην Εθνική και που κλήθηκε να απογειωθεί από τα 15-20 λεπτά του Παναθηναϊκού στα 30 και ει δυνατόν 35.
• O 35χρονος Κώστας Παπανικολάου, του οποίου ο ρόλος στον Ολυμπιακό είχε περιοριστεί στα 19 λεπτά και στα 4 σουτ. Αρχηγός και στην Εθνική, αλλά με τέταρτο συνεχόμενο απνευστί καλοκαίρι.
• Ο Ντίνος Μήτογλου, ρεζέρβα στον Παναθηναϊκό ακόμα και μετά τον τραυματισμό του Λεσόρ, με μέσους όρους 16 λεπτά συμμετοχής, 6 πόντους και λιγότερα από 3 ριμπάουντ στην Ευρώπη.
• Ο Βασίλης Τολιόπουλος που ναι μεν είχε μόλις μεταγραφεί στον Παναθηναϊκό, αλλά μέχρι τότε είχε σχεδόν μηδενική εμπειρία από΄Euroleague και δεν ήταν παρά το αστεράκι του Άρη.
• Ο Πάνος Καλαϊτζάκης, με τα αρχικά DNP-CD να συνοδεύουν συχνότατα το όνομά του στα ευρωπαϊκά παιχνίδια του Παναθηναϊκού, όπου έγραψε όλα κι όλα 236 λεπτά συμμετοχής και έπαιζε αποκλειστικά ρόλους καμικάζι.
• Ο 33χρονος Θανάσης Αντετοκούνμπο, ερωτευμένος με την Εθνική όσο λίγοι, αλλά με έξι συναπτά έτη απραξίας στο μητρώο του και με σοβαρότατο τραυματισμό που τον κράτησε εκτός αγώνων 15 μήνες.
• Ο Κώστας Αντετοκούνμπο, άγουρος γυρολόγος στα 28 του με οκτώ κανονικές και τρεις θυγατρικές ομάδες σε μία επταετία, «αδελφός του αδελφού του» περισσότερο και από τον Θανάση.
• Ο Γιαννούλης Λαρεντζάκης, 12ος αν όχι 13ος αν όχι 14ος παίκτης του Ολυμπιακού, όπου τελείωσε την ευρωπαϊκή σεζόν μεε 17 συμμετοχές σε 40 ματς και με 45 πόντους όλους κι όλους.
• Ο Δημήτρης Κατσίβελης, ο οποίος είχε τελειώσει τη σεζόν στον ακόμη μικρομεσαίο ΠΑΟΚ και έπαιρνε το βάπτισμα του πυρός σε μεγάλη διοργάνωση στην τρυφερή ηλικία των 34 ετών.
• Και ο Αλέξανδρος Σαμοντούροφ, ο οποίος δεν ήταν παρά ένα (ταλαντούχο, αλλά) αμούστακο παιδί ανάμεσα σε άντρες.

Τι με κοιτάζετε έτσι, δυσπιστοι; Αυτοί οι δώδεκα ήταν που ανέβηκαν στο βάθρο πέρυσι τέτοια μέρα στη Ρίγα. Σας διαβεβαιώνω ότι δεν έκρυψα κανέναν και ότι δεν έγραψα καμία ανακρίβεια στις παραγράφους που προηγήθηκαν. Αυτή ήταν η ομάδα από την οποία απαιτήσαμε μετάλλιο. Αυτούς θα περιμέναμε με ικριώματα σε περίπτωση αποτυχίας και αυτούς στήσαμε στον τοίχο όταν ηττήθηκαν από την πολυεθνική ομαδάρα της Τουρκίας.

Αυτοί φόρεσαν τα μπλε με πάθος και υπερηφάνεια, αυτοί κατατρόπωσαν τη στριφνή Ιταλία, την Ισπανία σε χωρίς αύριο για τον κακό μας δαίμονα αναμέτρηση, το σκληροτράχηλο Ισραήλ, τη σχεδόν γηπεδούχο Λιθουανία και τη Φινλανδία που έπαιζε το ματς της ζωής της. Σχεδόν όλους όσους βρέθηκαν στον δρόμο της και πάντως όσους χρειαζόταν να νικήσει για να κατακτήσει το μετάλλιο.

Ο χαμένος αγώνας με τη Βοσνία (σε συνδυασμό με τις νίλες στα «παράθυρα» που ακολούθησαν) υπενθύμισε ότι χωρίς τον Γιάννη είμαστε ομάδα δεύτερης ή τρίτης ταχύτητας, αλλά αυτό θα το ξαναδούμε όταν έρθει η ώρα να παίξουμε σε μεγάλη διοργάνωση χωρίς τον Γιάννη. Το οποίο, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, μπορεί να αργήσει.

Ο Ντόρσεϊ έβαλε 27/57 τρίποντα σαν να περίμενε αυτό το τουρνουά όλη του τη ζωή. Ο Σλούκας μοίρασε δύο ασίστ για κάθε λάθος και αμύνθηκε σαν μανιασμένος. Ο Παπανικολάου απομυθοποίησε μία σειρά από άσους του ΝΒΑ και έβαλε βαριά σουτ. O Toλιόπουλος έκανε ματς καριέρας στα δύο από τα τέσσερα νοκ-άουτ. Ο Καλαϊτζάκης δάγκωσε στην άμυνα και έτρεξε στους αιφνιδιασμούς.

Ο Μήτογλου άνοιξε τις αντίπαλες άμυνες με 44% στα τρίποντα. Ο Κώστας μοίρασε τάπες διορθώνοντας ένα σωρό χαμένα στοιχήματα. Ο Θανάσης ήταν ο Θανάσαρος που δεν φοβάται κανέναν και τίποτε. Ο Σαμοντούροφ έγινε άντρας και έπαιξε δεύτερα ημίχρονα σε ματς επιβίωσης. Ο Λαρεντζάκης και ο Κατσίβελης διακρίθηκαν σε μικρότερους ρόλους. Όλοι τους μηδενός εξαιρουμένου ήταν όχι απλά αντάξιοι, αλλά ανώτεροι της περίστασης.

Και δίπλα τους, ο Γιάνναρος έπαιξε ξένοιαστος το μπάσκετ του (το μπάσκετ των 27 πόντων, των 10 ριμπάουντ και του 70%), αντλώντας φλόγα από τη φλόγα των συμπαικτών του και μετατρέποντάς τη σε πυρκαγιά. Ψηλότερα από τη δική μας ομάδα τερμάτισαν μόνο οι δύο αντίπαλοι που δεν ήταν του χεριού της (Γερμανία, Τουρκία) και χαμηλότερα …όλοι οι άλλοι: ο Γιόκιτς, ο Ντόντσιτς, ο Μάρκανεν, ο Άβντια, ο Βαλαντσιούνας, ο Πορζίνγκις, οι Γάλλοι, οι Ισπανοί, άπαντες. Πείτε μου, δεν είναι θαύμα;

Ειδικά η σιγουριά με την οποία η Εθνική ανασυγκροτήθηκε μέσα σε 40 ώρες μετά από τη συντριβή από τους Τούρκους για να εμφανιστεί φορτσάτη στον μικρό τελικό ήταν βγαλμένη από σελίδες άλλου βιβλίου και όχι αυτού με το γαλάζιο εξώφυλλο. Εκτός των άλλων, η Εθνική Ελλάδας του 2025 ξόρκισε και την παθογένεια των χαμένων μικρών τελικών. Ίσως επειδή είχε στον τιμόνι της τον ίδιο άνθρωπο που δεκάξι χρόνια αργότερα στο Κατοβίτσε ανακάλυψε το μονοπάτι.

Περισσότερα, στο Gazz Floor που ακολουθεί στις 12 το μεσημέρι. Σας αφήνω για να παρακολουθήσω για άλλη μία φορά το βίντεο του μικρού τελικού. Κάθε φορά που το βλέπω, ένα χρόνο τώρα, φοβάμαι ότι κάτι θα γίνει και θα χάσουμε.