Eurobasket 2025: «Θα σας νικήσουμε, αρκεί να χάσετε μόνοι σας»

Η κακή μέρα φάνηκε από το πρωί, όταν η Εθνική μας μπήκε στο γήπεδο με σύνθημα: «Θα σας νικήσουμε, αρκεί να χάσετε μόνοι σας». Στις πρώτες τρεις φάσεις, η ελληνική ομάδα μέτρησε ισάριθμα χαμένα λέι-απ (τα δύο από τον Γιάννη και το άλλο από τον Σλούκα, ενώ στην άλλη άκρη οχυρωνόταν στα μετόπισθεν και επέτρεπε σε έναν σουτέρ του 50% να εκτελέσει ελεύθερος μία, δύο, τρεις, τέσσερις φορές. Τι σόι ανταρτοπόλεμος είναι αυτός;

Λίγο αργότερα η ελληνική ομάδα δέχθηκε αιφνιδιασμό (Χαζέρ) μετά από δικό της καλάθι, ενώ τα λάθη στη σέντρα ξεκίνησαν με το «καλώς ορίσατε» και το σκορ έγινε 3-12 και 10-22 στον ημιτελικό του Eurobasket 2025 προτού καλά καλά οι δικοί μας διαβάσουν τα προβλήματα. Ο Αταμάν μπορεί να έχει τα κουσούρια του, αλλά δεν είναι κανένας χθεσινός.

Το πρόβλημα της Εθνικής με τους αδύναμους γκαρντ που υστερούν σε πόδια, κορμιά και αθλητικότητα είχε επισημανθεί από το ξεκίνημα όχι του Eurobasket, αλλά της προετοιμασίας. Είχαμε άλλους; Δεν είχαμε. Βρέθηκε κανένα τρικ για να προστατευτούν από το blitzkrieg των Τούρκων ο Σλούκας με τον Τολιόπουλο; Δεν βρέθηκε. Η ελληνική ομάδα πούλησε φτηνά 12 μπάλες στο πρώτο ημίχρονο και χάρισε στους Τούρκους ένα σωρό καλάθια από εκείνα που σου κόβουν τον βήχα και το φτάρνισμα.

Σαν να μην έφτανε αυτό το φριχτό κουσούρι, οι δύο δυναμικοί και σωματώδεις ψηλοί του Αταμάν έβαλαν στη μέση τον Γιάννη Αντετοκούνμπο και τον έκαναν να μοιάζει κοινός θνητός όσο ποτέ άλλοτε. Από τα τρία καλάθια που ο Έλληνας σούπερ σταρ πέτυχε στο πρώτο ημίχρονο, τα δύο ήταν σουτάκια, που δεν πόνεσαν καθόλου την τουρκική άμυνα. Ο Γιάννης δεν κέρδισε παρά μόνο ένα φάουλ στη θέση του φουνταριστού και εκτέλεσε ακριβώς 1 ελεύθερη βολή.

Για κάθε ασίστ (5), έκανε και ένα λάθος (5), ενώ την άμυνα τη βοήθησε μόνο από θέση λίμπερο. Μεθαύριο με τους Φινλανδούς μπορεί ο Γιάνναρος να βάλει 40, αλλά το πουλάκι του ημιτελικού πέταξε προς Άγκυρα μεριά. Μαζί και το βραβείο του MVP, που δεν αποκλείεται καθόλου να πάει στο Χιούστον μέσω Κερασούντας.

Η Εθνική θα κέρδιζε αυτό το ματς μόνο αν δικαιώνονταν τα ρίσκα και έπιαναν τόπο οι προσευχές. Αλλά ο Οσμάνι έβαλε όλα τα σουτ και έφτιαξε dvd για να το πλασάρει μια ζωή σε υποψήφιους εργοδότες, ο δήθεν τραυματίας Όσμαν έπαιξε 34 λεπτά και έβαλε 17 πόντους, ο Λάρκιν έκανε ανενόχλητος τους περιπάτους του μέσα στην ελληνική άμυνα και ο πολυτάλαντος Σενγκούν, κλώνος του Γιόκιτς αλλά κάμποσα χρόνια νεότερος και πολύ πιο εξελίξιμος, μοίρασε δώρα χωρίς να πτοηθεί από τα 0/8 σουτ του πρώτου 15λέπτου.

Η Ελλάδα δεν είχε τρίποντο (8/24 αν και ο Ντόρσεϊ ξεκίνησε με 2/2), δεν ξεδίπλωσε πότέ το παιχνίδι της (16 ασίστ έναντι 27) και δεν προκάλεσε την παραμικρή φθορά, αφού πήρε μόλις έξι πόντους από τη γραμμή του φάουλ. Παρακολουθώντας το ματς από απόσταση δέκα μέτρων, είχες την αίσθηση ότι έπαιζε μικτή Λυκείου εναντίον μικτής Γυμνασίου. Τόσο εμφανής ήταν η διαφορά σε κορμιά, αθλητικότητα και μούσκουλα.

Για τη σημερινή Εθνική Ελλάδας που υστερεί σε αμυντικό φίλτρο και έχει μάθει να κερδίζει τους αγώνες από την επίθεση, η εξίσωση του ημιτελικού έβγαζε κόκκινο που τείνει εις το άπειρον. Αν πέταξα μαθηματικούρα συγχωρήστε με, αφού είμαι του κλασσικού. Καταλαβαινόμαστε, όμως.

Όταν ο αντίπαλος είναι ανώτερος και το δείχνει και στην πράξη, κάνεις μία υπόκλιση, του δίνεις γενναιόψυχα το χέρι και αποχωρείς προς το δωμάτιο της ανασύνταξης. Όπως κάναμε παλιά, στους χαμένους ημιτελικούς με την Ισπανία. Το 2009, για παράδειγμα.

Κοντολογίς, ηττηθήκαμε από έναν αντίπαλο που ανήκει σε διαφορετικό πλανήτη, όπως σε διαφορετικό πλανήτη ανήκουν οι έτεροι φιναλίστ Γερμανοί, καθώς και οι φευγάτοι Σέρβοι. Ένας από αυτούς τους εξωγήινους, όμως, θα μείνει έξω από το βάθρο. Και ποιος θα πάρει τη θέση του, λέτε;

Σταθείτε, μη φεύγετε, εκτός αν είστε από αυτούς που κραυγάζουν «ντροπή και όνειδος» και στήνουν ικριώματα για τους …προδότες. Εσείς είστε ελεύθεροι υπηρεσίας. Στους άλλους απευθύνομαι, αυτούς που άκούσαν προσεκτικά όσα είχε να πει ο Κώστας Παπανικολάου τις προάλλες. Προσωπικά θα ένιωθα σκασμένος εάν η Εθνική έχανε από αντίπαλο ισάξιο ή κατώτερο.

Η τραυματισμένη υπερηφάνεια που προκύπτει από αυτό το ασήκωτο 68-94 μπορεί να είναι το πιο βαρύ χαρτί της Εθνικής μας στο τραπέζι του μικρού τελικού. Το ματς της παρηγοριάς δεν είναι για την πληγωμένη αφεντιά μας τελικός μικρός, αλλά μεγάλος, αφού έχει για έπαθλο μία θέση στο βάθρο. Αυτός δεν ήταν εξαρχής ο στόχος; Για το μετάλλιο δεν ήρθε στη Λετονία η Εθνική;

Μπορεί ο Γιάννης μέσα του να οραματιζόταν το χρυσό, αλλά η 3η θέση θα αποτελεί μία υπέρβαση που προ του πρώτου τζάμπολ διστάζαμε να θεωρήσουμε εφικτή. Και η άπειρη Φινλανδία του Λάουρι Μάρκανεν αποτελεί παρτενέρ βγαλμένο από κάποια τολμηρή παραγγελία. Κι ας κατόρθωσε να αποκλείσει τους Σέρβους.

Υπάρχει εραστής της «επίσημης αγαπημένης» που θα έλεγε «όχι ευχαριστώ» (διότι είμαστε και ευγενείς) εάν στο ξεκίνημα του χάριζαν αυτό το σενάριο; «Τελικό μεγάλε δεν θα φτάσεις, μπορεί να φας και καμιά 25άρα στα ημιτελικά για να μη παίρνεις θάρρος, αλλά το μπρούτζινο μετάλλιο θα το παίξεις σε 40 λεπτά με τους Φινλανδούς. Είσαι;»

Είσαι; Ασφαλώς και είσαι, οπότε σήκωσε το κεφάλι. Το «one more», που έγινε σλόγκαν των αποδυτηρίων μετά τη νίκη επί των Λιθουανών, ισχύει ακόμη. Ραντεβού, λοιπόν, το απόγευμα της Κυριακής, για ένα από τα ματς της ζωής μας. Και ας σκάσουμε από τη ζήλεια όταν βγουν στη σκηνή Τούρκοι και Γερμανοί για το ματς του τίτλου.