Στο τέλος θα μας πουν και φαβορί...

Δέκα παρά είκοσι το βράδυ, στα ορεινά του ΟΑΚΑ, ζυγίζω όσα έγιναν το προηγούμενο τρίωρο στον γυάλινο αγωνιστικό χώρο και αισθάνομαι κατάκοπος, πιο εύθραυστος κι από το γυαλί. Πού βρήκαν κουράγιο τα παλικάρια της Εθνικής ομάδας να νικήσουν τους Ισπανούς, τους θεούς και τους δαίμονες;

Και μόνο που κοιτάζω τις σημειώσεις μου, γίνομαι πτώμα. Η νίκη, όμως, με κάνει να ανυπομονώ για το επόμενο ραντεβού με την (ομάδα που ξανάγινε) «επίσημη αγαπημένη» και να οικτίρω τους βιαστικούς που έσπευσαν να ψάλουν τον επιτάφιο και τα δώδεκα ευαγγέλια.

Κόντρα στο αρχικό προγνωστικό μου, που ήθελε «δύο νίκες ή δύο ήττες» για την Εθνική σε αυτό το «παράθυρο», η Εθνική ανασυγκροτήθηκε με πολύτιμο σύμμαχο το κοινό που τη στηρίζει αδιαπραγμάτευτα και προχώρησε σε κατάθεση όχι μόνο ψυχής, αλλά και μπάσκετ. Όχι μόνο μπάσκετ, αλλά και ψυχής.

Η ομάδα θυμήθηκε τα στοιχεία που την ανέβασαν στην ευρωπαϊκή κορυφογραμμή, με πρώτιστο την αμυντική πίεση στην περιφέρεια (όπου υποχρέωσε ολόκληρη Ισπανία σε 22 λάθη), επιστράτευσε την ξεθωριασμένη υπερηφάνεια της, βρήκε τους ήρωες που χρειαζόταν για να ξεκολλήσει από τον βάλτο των 70-75 πόντων (Μήτογλου και Ντόρσεϊ, από 29 τεμάχια έκαστος), και επέβαλε τους κανόνες της απέναντι σε μία «ρόχα» σχεδόν πλήρη.

Σύμφωνοι, της έλειπε ο Αλντάμα όπως έλειπε από τη δική μας ομάδα ο Γιάννης, αλλά ο 9ος, ο 10ος, ο 11ος , ο 12ος παίκτης της είναι το «αφάν γκατέ» της νέας γενιάς και φοράνε φανελάκια του ΝΒΑ μέσα από τα κοκκινοκίτρινα. Αυτό βέβαια διαβάζεται και ανάποδα, με τρόπο που με κάνει αισιόδοξο.

Στο ραντεβού της 29ης Νοεμβρίου με την Εθνική μας θα απουσιάζουν όλα τα «αμερικανάκια»: και ο Γκονθάλεθ και ο Μάρα και ο Ντε Λαρέα και ο Μίλερ και ο Αλντάμα. Μήπως είναι ευκαιρία να επιχειρήσουμε νέο χουνέρι; Δεν κουράζομαι να υπενθυμίζω, ότι τρία χρόνια σερί οι άλλοτε δυνάστες Ισπανοί βλέπουν τις πλάτες μας σε μεγάλες διοργανώσεις.

Δεν χρειαζόμαστε όμως σώνει και καλά διπλό στην Ιβηρική. Εάν δεν συμβούν παράλογα πράγματα στα υπόλοιπα ματς, η Εθνική θα πάρει το εισιτήριο για το Κατάρ με μια λιγότερο στριφνή ακολουθία: δύο νίκες επί των Γεωργιανών (26/11 μέσα, 1/3 έξω) και μία εντός έδρας επί της Ουκρανίας στις 26/2.

Ούτε τότε θα έχουμε τον Γιάνναρο του λόγου μας, αλλά οι απουσίες των άλλων στα συγκεκριμένα ματς μπορεί να είναι πιο καθοριστικές στην πλάστιγγα: Μαμουκελασβίλι, Μπιτάτζε, Μιχάιλιουκ, όλοι τους θα έχουν δουλειές στο Αμέρικα. Κοίταξε να δεις που ξαφνικά θα μας βαφτίσουν και φαβορί…

Αφήνω τους υπολογισμούς στην άκρη μέχρι να φέρει ο ταχυδρόμος τα αποτελέσματα των αποψινών αγώνων και επανέρχομαι στη ζεστή καρδιά ης Εθνικής. Το αποψινό θρίλερ είχε κάτι από τελικό Ευρωμπάσκετ ’87 (τη -διπλή- αγκωνιά α λα Τκατσένκο του θεόρατου Μάρα στον Θανάση Αντετοκούνμπο), κάτι από ημιτελικό Σαϊτάμα (το 101-95 που έγραψε το κοντέρ λίγο πριν από το φινάλε της παράτασης), είχε και κάτι από …Λεμεσό.

Η Εθνική μετράει δύο σερί νίκες επί των Ισπανών (και μάλιστα σε καθοριστικής σημασίας παιχνίδια) για πρώτη φορά στην ιστορία της και από τη θέση του οδηγού έχει την πολυτέλεια να χειροκροτήσει τον αντίπαλο. Στο κοντινό μέλλον οι Ισπανοί θα εξαφανιστούν στον ορίζοντα, αλλά το μέλλον δεν έχει φτάσει ακόμη.

Παραλίγο, βέβαια, να γίνει η ζημιά. Όλοι όσοι βρίσκονταν στο ΟΑΚΑ και τ’ αδέλφια τους γνώριζαν ότι το τελευταίο σουτ της κανονικής διάρκειας θα το έπαιρνε ο «πράσινος» Χουάντσο και θα το έβαζε κιόλας. Είδατε πώς απέφυγε τον Κώστα Αντετοκούνμπο για να ελευθερωθεί; Σαν να έπαιζε στο σπίτι του. Και πάλι καλά που το χρίσμα για το «νικητήριο» σουτ στο φινάλε της παράτασης το έλαβε ο ζεστός Μπριθουέλα!

Ειρήσθω εν παρόδω, ότι οι άμυνες που έπαιξε ο υπέροχος Νικ Καλάθης στην προτελευταία φάση του κανονικού αγώνα (στον Σεντ-Σουπέρι) και στην τελευταία της παράτασης (στον Μπριθουέλα) ήταν υποδειγματικές. Οι άμυνες του 37χρονου Καλάθη που μετρούσε ήδη 30 γεμάτα λεπτά υπερπροσπάθειας στα κουρασμένα πόδια του,σπεύδω να προσθέσω. Και που ήταν συνολικά ο άτυπος MVP σε αυτό το παράξενο τετραήμερο.

«Οποιαδήποτε άλλη ομάδα στη θέση μας μπορεί να είχε καταρρεύσει στην παράταση», ομολόγησε ο ασίσταντ Γιώργος Λημνιάτης. «Ήταν πολύ σκληρός ο τρόπος που ισοφαριστήκαμε». Άδικο έχει; Πίστευε κανένας στη νίκη μετά από το τρίποντο του Ερνανγκόμεθ του νεώτερου; Ούτε κι εγώ.

Η Εθνική δεν θα κέρδιζε το ματς χωρίς παιχνίδι καριέρας από τον Ντίνο Μήτογλου (που πέρα από τα τρίποντα διέπρεψε και στα μετόπισθεν) και δεν θα κέρδιζε δίχως τα όργια του Τάιλερ Ντόρσεϊ στην δ’ περίοδο και την παράταση. «I love this country», ανέκραξε ο ίδιος μόλις αντίκρισε ανοιχτό μικρόφωνο μπροστά του. Είδε ΟΑΚΑ σε μη πράσινο φόντο και έβαλε και αυτά που χρωστούσε από το φάιναλ-φορ!

Η αναπόφευκτη κόπωση σε συνδυασμό με το βάθος των Ισπανών έφερε λάθη, αλλά ο χορός των διακριθέντων αρχίζει από το σημείο όπου στεκόταν ο Βασίλης Σπανούλης και τελειώνει στην άκρη του πάγκου, στον Καραγιαννίδη, στον Μπαζίνα, στον Χαραλαμπόπουλο που έσφιξε τα δόντια και έπαιξε τραυματίας για να καλύψει το κενό του Παπανικολάου.

Ο Παναγιώτης Καλαϊτζάκης ήταν ένας αφανής ήρωας ελληνικού τύπου, ο Βασίλης Τολιόπουλος πήρε μπρος μετά από το 28ο λεπτό και έγινε τρίτος πόλος στο σκοράρισμα, ενώ αυτά που δίνει ο χαλκέντερος Θανάσης, ο πράκτορας «Θ» όπως λέμε «Θέλω», δεν τα δίνει κανένας άλλος. Ακόμα θα μετράει αστράκια, ο φουκαράς. Οι αγκώνες του Μάρα τον έκαναν να πιστεύει ότι είναι ο Γιάννης.

Τα υπόλοιπα θα τα πούμε στο παρθενικό Gazz Floor της σεζόν, αύριο το μεσημέρι στις 12. Με Ιωάννη και με όλα τα μωρά στην πίστα. Μη το χάσετε, γιατί εσείς θα χάσετε.