Παναθηναϊκός: Κόντρα σε κάθε λογική

Τι; Τι ήταν; Τελειωμένοι; Δεν είχαν καμία τύχη στους τελικούς; Θα έχαναν το πρωτάθλημα με σκούπα από τον Ολυμπιακό; Πιστεύω ότι όλες αυτές οι απόψεις που επικρατούσαν πριν από το τζάμπολ των αγώνων πήγαν στον κάλαθο των αχρήστων. Και δεν πήγαν τώρα. Δεν πήγαν μετά το Game 4. Από το Game 1 μπορώ να σας πω ότι είχαν ανατραπεί αυτές οι απόψεις. Μην ξαναλέμε πάλι τα ίδια. Δεν χρειάζεται. Τα είπαμε. Απλούστατα αυτή τη στιγμή ο Παναθηναϊκός θα μπορούσε να ήταν πρωταθλητής.

Ήξεραν όλοι μέσα στην ομάδα ότι δεν άξιζαν μια τέτοια απαξίωση. Όταν δεν τους πίστευε ο περισσότερος κόσμος, τότε ήταν που εκείνοι πίστεψαν ακόμη περισσότερο στους εαυτούς τους. Άφησαν πίσω τα όποια εσωτερικά προβλήματα που μπορεί να υπήρχαν (ακόμα και να υπάρχουν) και μπήκαν στους τελικούς ενωμένοι και έχοντας έναν και μόνο στόχο. Την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Κόντρα σε όλους και όλα. «Κόντρα σε κάθε λογική» όπως λέει και η Άννα Βίσση στο αντίστοιχο τραγούδι της. Και συνεχίζει κόντρα σε κάθε λογική.

Γιατί εάν μπουν στην εξίσωση και τα προβλήματα τραυματισμών, αυτήν την στιγμή ο Παναθηναϊκός έχει κάνει τεράστια υπέρβαση και έχει μεταφέρει το άγχος και την πίεση στον Ολυμπιακό. Τώρα θα μου πείτε «δεν θέλουν οι πράσινοι το πρωτάθλημα; Δεν θα έχουν άγχος στο ΣΕΦ;» Φυσικά και το θέλουν και φυσικά θα το έχουν. Μιλάμε για ένα ματς όπου ΤΑ ΠΑΝΤΑ μπορεί να συμβούν. Όμως δεν θα είναι το ίδιο. Ειδικά από τη στιγμή που ο Ολυμπιακός δείχνει να έχει προβλήματα, να μην έχει παρουσιάσει καλό πρόσωπο ως τη μεγάλη εικόνα των τελικών, να μοιάει άδειος μετά την κατάκτηση της Euroleague και πλέον να έχει το μεγάλο «πρέπει» στις δικές του πλάτες.

Προσοχή: ΔΕΝ λέω σε καμία περίπτωση ότι δεν θα αντιδράσει και ότι δεν παραμένει το φαβορί. Εννοείται και εξυπακούεται ότι ο Ολυμπιακός ήταν και εξακολουθεί να ΕΙΝΑΙ το φαβορί για τη νίκη και για την κατάκτηση του τίτλου. Ασχέτως του τι έγινε στον 4ο τελικό της σειράς. Και δεν λέω ότι είναι φαβορί λόγω της έδρας, αλλά λόγω του «γεμάτου» ρόστερ και της έλλειψης προβλημάτων σε σύγκριση με τον Παναθηναϊκό. Γι’ αυτό και η νίκη στο Game 4 είναι ΠΟΛΥ σημαντική για τους «πράσινους». Από πολλές απόψεις. Θα μπορούσα να πω ότι είναι η πιο «μάγκικη» νίκη των «πρασίνων» στα ντέρμπι με τον Ολυμπιακό μετά το Game 4 της σεζόν 2023-24 στο ΣΕΦ.

Και τότε ήταν με την πλάτη στον τοίχο καθώς ο Ολυμπιακός με νίκη θα κατακτούσε τον τίτλο. Και όχι μόνο το «τριφύλλι» κατάφερε να νικήσει στο Φάληρο αλλά είχε πάει κόντρα και σε μια εχθρική διαιτησία. Και φέτος, στο Game 4, ο Παναθηναϊκός με ήττα θα έστεφε πρωταθλητή τον Ολυμπιακό. Δεν λέω ότι η διαιτησία ήταν εχθρική όπως τότε, αλλά σίγουρα έκανε τα λάθη της με αποκορύφωμα το 5ο φάουλ που καταλογίστηκε στον (καλύτερο έως τότε παίκτη του Παναθηναϊκού), Κέντρικ Ναν.

Και τώρα, λοιπόν, όχι μόνο ήταν με την πλάτη στον τοίχο, αλλά πριν από το τζάμπολ έπρεπε να παίξει χωρίς τον Κώστα Σλούκα, χωρίς τον Τσέντι Όσμαν και χωρίς τον Νίκο Ρογκαβόπουλο. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, στο ήδη ΠΟΛΥ περιορισμένο rotation από τη στιγμή που την 11άδα (ούτε καν 12άδα) συμπλήρωναν οι Σαμοντούροβ και Κουζέλογλου, αποχώρησε ο Ναν στο 24’ του αγώνα με 5 φάουλ, τον ακολούθησε ο Τζέριαν Γκραντ δύο λεπτά πριν από το τέλος της α’ παράτασης, οι Λεσόρ, Καλαϊτζάκης έβγαλαν προβλήματα τραυματισμών κατά τη διάρκεια του εξαντλητικού αγώνα και όλα έδειχναν ότι πολύ δύσκολα θα μπορούσε να αντέξει ο Παναθηναϊκός σε αυτές, τις τόσο αντίξοες, συνθήκες. Κι όμως.

Άντεξε. Πάλεψε. Πήγε κόντρα σε κάθε λογική. Γιατί αυτό έκανε. Βγάζοντας το ένστικτο της επιβίωσης από τη στιγμή που δεν υπήρχε άλλη ευκαιρία και το ματς είχε τον χαρακτήρα «win or go home», άντεξε και με το παραπάνω. Βρήκε λύσεις από το βάθος του πάγκου. Πρωταγωνίστησαν παίκτες οι οποίοι έπρεπε να βγουν από τη… ναφθαλίνη. Παίκτες ξεχασμένοι. Παίκτες, ίσως και, αδικημένοι.

Από το δεύτερο και τρίτο rotation της ομάδας. Παίκτες οι οποίοι σε πολλά από τα φετινά παιχνίδια ήταν και εκτός 12άδας. Όπως ο Καλαϊτζάκης και ο Τολιόπουλος. Όπως ο Σορτς και ο Μήτογλου οι οποίοι έχουν κάθε λόγο να νιώθουν αδικημένοι. Κι όμως. Ήταν εκεί. Φόρεσαν τη μπέρτα των πρωταγωνιστών και φρόντισαν να κάνουν την διαφορά για την ομάδα τους. Και πήραν άριστα στα λεπτά που έπρεπε να μείνουν στο παρκέ και να αποφασίσουν για το ματς.

Και μέσα σ' όλα τα άλλα υπήρχε πολύ καλύτερη αμυντική αντιμετώπιση. Το «τρικ» με τον Χουάντσο να πιέζει στην μπάλα και να «χαλάει» την πάσα στο post, αποδείχθηκε ένα από τα κλειδιά του αγώνα. Ο Παναθηναϊκός επέλεξε να δώσει τα σουτ στον Γουόκαπ (με το όποιο ρίσκο θα μπορούσε να υπάρχει) και να μην τον αφήσει να δημιουργήσει. Και εκ του αποτελέσματος, δικαιώθηκε. Αν και ο Ολυμπιακός έχει υπεροπλία στην frontline, ο Μιλουτίνοφ πήρε μόλις τέσσερις προσπάθειες σε σχεδόν 40 λεπτά συμμετοχής! Κι αυτό είναι κάτι που πιστώνεται η άμυνα των «πρασίνων» οι οποίοι κατάφεραν να ελέγξουν και τα ριμπάουντ για πρώτη φορά στους τελικούς.

Πραγματικά είχα πάρα πολύ καιρό να δω τους παίκτες του Παναθηναϊκού να παίζουν με ΤΟΣΟ μεγάλη αυταπάρνηση βγάζοντας ένα απίστευτο «refuse to lose». Στην τελική ήταν και… ζήτημα τιμής για τους «πράσινους». Να ΜΗΝ έπαιρνε και άλλον τίτλο ο Ολυμπιακός μέσα στην έδρα τους. Και παραμένει ζήτημα τιμής. Να πάρουν εκείνοι τον τίτλο στην έδρα του μεγάλου τους αντιπάλου πηγαίνοντας κόντρα σε ΟΛΑ τα προγνωστικά. Να «απαντήσουν» για το Final Four στο T-Center. Για να σας προλάβω. Δεν θα είναι το ίδιο. Σε καμία περίπτωση. Δεν συγκρίνονται οι δύο διοργανώσεις. Το μοναδικό στοιχείο που θα μπορούσε να παραθέσει κάποιος είναι ότι στο ελληνικό πρωτάθλημα διασταυρώνουν τα ξίφη τους οι δύο ομάδες μεταξύ τους. Στην Euroleague δεν έγινε κάτι αντίστοιχο στο ΟΑΚΑ.

Ανέφερα πριν ότι ο Ολυμπιακός είναι το φαβορί ενόψει του Game 5. Ναι, είναι. «Γκραν φαβορί» θα έλεγα. Απλούστατα το «γεμάτο» ρόστερ θα δώσει τη δυνατότητα στους «ερυθρόλευκους» να παρουσιαστούν πολύ πιο «φρέσκοι» και με περισσότερες λύσεις στο rotation. Επίσης θα έχει τον Ντόρσεϊ πολύ πιο έτοιμο μετά τον τραυματισμό που τον ταλαιπώρησε και σίγουρα θα μπορεί να δώσει περισσότερες ανάσες στον εξαιρετικό Φουρνιέ. Πραγματικά βγάζουμε τον καπέλο στον Γάλλο. Απίστευτος. Κάνει ματσάρες.

Αντίθετα, εάν τα προβλήματα εξακολουθήσουν να υπάρχουν (πολύ χειρότερα εάν προστεθούν και άλλα), τότε το έργο του Παναθηναϊκού θα είναι πάρα, μα πάρα, πολύ δύσκολο. Αν όχι ακατόρθωτο. Ζητούμενο θα είναι η ενέργεια, οι απουσίες, όπως επίσης τα σωματικά και ψυχικά αποθέματα. Δύσκολη πίστα για τον Παναθηναϊκό. Όμως έδειξε ότι μπορεί. Είναι το τελευταίο ματς της σεζόν και είμαι βέβαιος ότι άπαντες θα θέλουν να πιάσουν το 101% των δυνατοτήτων τους αφήνοντας και την τελευταία ικμάδα δύναμης που θα τους έχει απομείνει.

Όποιοι και αν είναι αυτοί. Όποιοι και αν είναι έτοιμοι να παίξουν. Εάν και εφόσον το ματς κριθεί μέσα στις τέσσερις γραμμές του παρκέ και πρωταγωνιστές είναι οι παίκτες και ΜΟΝΟ οι παίκτες χωρίς να χρειαστεί να (ξανά)μιλήσουμε για διαιτησία, τότε θα ευχαριστηθούμε και το μπάσκετ. Και ο καλύτερος ας νικήσει και ας κατακτήσει το πρωτάθλημα.

ΥΓ: Ανήμερα του 4ου τελικού συμπληρώθηκαν οκτώ χρόνια από τον θάνατο του ΜΕΓΑΛΟΥ Παύλου Γιαννακόπουλου. Του ΠΙΟ εμβληματικού παράγοντα στην ιστορία ΣΥΝΟΛΙΚΑ του συλλόγου. Είμαι σίγουρος ότι μαζί με τα αδέρφια του, τον Θανάση και τον Κώστα, θα παρακολουθούσε από ψηλά τον 4ο τελικό, θα έβλεπε την υπερπροσπάθεια των παικτών και θα χαμογελούσε: «Αυτός είναι ο Παναθηναϊκός μου» θα σιγοψυθίριζε περήφανα. Ναι, ήταν για εκείνον η νίκη. Το λιγότερο που θα μπορούσαν να του προσφέρουν…