Καταλαβαίνεις ότι γίνεται Final 4 στην πόλη

Μπορεί να έχω παρακολουθήσει αρκετά Final 4, αλλά αυτό είναι το πρώτο χωρίς συμμετοχή ελληνικής ομάδας. Θα περίμενε λοιπόν κανείς και βασικά εγώ ο ίδιος να μην υπάρχει άγχος, η προσμονή. Φευ…

Η προσμονή ήταν μεγάλη, η πτήση ήταν προγραμματισμένη πολύ πρωί (06:15) οπότε ας είναι καλά ο Λεμπρόν Τζέιμς και ο Τζο Τζόνσον που με κράτησαν ξύπνιο με το Game 5 των Χιτ με τους Νετς. Με αγκαλιά τον Νέσμπο πέρασα την ώρα μέχρι να μπω στο αεροσκάφος και από την απογείωση μέχρι την προσγείωση… κοιμόμουν.

Περίμενα να δω κάτι για το Final, μία αφίσα, ένα μπάνερ στο αεροδρόμιο Μαλπένσα. Τίποτα. Καλά το Λονδίνο είναι άσχετο από μπάσκετ, αλλά το Μιλάνο;

Μπαίνοντας στο μετρό η καρδιά μου ηρέμησε. Ροντρίγκεζ, Σμιθ, Ναβάρο και Κρστιτς δέσποζαν στην promo φωτογραφία και παραδέχομαι πως ο Σπανούλης θα την ομόρφαινε λίγο. Είχα το πρώτο δείγμα πως στην πόλη κάτι γίνεται.

Φτάνω στο ξενοδοχείο και μετά από λίγο «βουρ» για Duomo. Στην πλατεία του καθεδρικού Ναού που δεσπόζει στο κέντρο της πόλης η Ευρωλίγκα αποφάσισε να διοργανώσει τις βραβεύσεις της regular season καθώς επίσης και τη συνέντευξη Τύπου του Final 4. Πολύ έξυπνη ιδέα αφού τα πάντα μπορούσε να τα παρακολουθήσει εκτός από τους εκπροσώπους του Τύπου και το κοινό!

Ακόμη καλύτερη το γηπεδάκι που στήθηκε με φόντο τον καθεδρικό.

Πάλι καλά πάντως που υπήρχαν και οι οπαδοί της Μακάμπι για να κάνουν μπασκετική φασαρία. Συνθήματα και τραγούδια σε κάθε γωνιά της πόλης ντυμένοι από την κορφή μέχρι τα νύχια στα κίτρινα-μπλε της αγαπημένης τους ομάδας.

Καπουτσίνο και πιστός στην αμερικανική κουζίνα, μπέργκερ (οκ θα φάω αύριο μακαρόνια και πίτσα) συνέθεσαν μία ώρα ηρεμίας και ακολούθως μετρό και γήπεδο.

Το «Mediolanum Forum» βρίσκεται λίγο έξω από την πόλη, αλλά το μετρό σε φέρνει στην πόρτα του. Μπαίνοντας για την διαπίστευση μου αντίκρισα κάτι εξωπραγματικό (δε λέω λεπτομέρειες) μέχρι που με συνέφερε μία γνώριμη φωνή. «Που είσαι ρε φίλε» άκουσα και πιστέψτε με τη φωνή του Πίνι Γκέρσον δεν την ξεχνάς ποτέ. Μιλήσαμε για ένα πεντάλεπτο, πήραμε τις διαπιστεύσεις μας και ξεκίνησε η δουλειά από το media center. Περίπου 15 Έλληνες δημοσιογράφοι δε σήκωναν κεφάλι από τα laptop τους ενώ Ισπανοί και Ισραηλινοί ρέμβαζαν.

Αδικία, αλλά το προσπερνώ.

Η πύλη της κεντρικής σάλας του γηπέδου άνοιξε για να δούμε λίγο από την προπόνηση της ΤΣΣΚΑ και της Μακάμπι. Χάρηκα πάρα πολύ που είδα τον Κάιλ. Νομίζω και αυτός. Χαμογελαστός, ρώταγε για την ώρα του Ολυμπιακός-Πανιώνιος (απίστευτο)!. Μας λείπει και του λείπουμε, αλλά μέχρι εκεί για την ώρα.

Ο Μίλος περιτριγυρισμένος επίσης από δημοσιογράφους, χαιρετηθήκαμε αλλά το χέρι μου ήταν ζεστό από την παλάμη του Κάιλ και ο Μίλος το πάγωσε λίγο. Καταλαβαίνετε τι θέλω να πω…

Ξανά στο laptop. Ξανά γράψιμο.

Οι προπονήσεις Ρεάλ και Μπαρτσελόνα ήταν πιο τυπικές. Δεν υπήρχαν γελάκια μεταξύ των παικτών. Ο Κώστας Παπανικολάου ήταν κάπως σφιγμένος. Δεν είναι και μικρό πράγμα να βρίσκεται προ των πυλών του δικού του three peat. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση η κίνηση του Ναβάρο. Σηκώθηκε από τη θέση του και πήγε περίπου 20 μέτρα μακριά για να συγχαρεί τον Σέρχι Ροντρίγκες για το βραβείο του MVP. Ο Χουάν Κάρλος Ναβάρο. Ο πρώτος σκόρερ και πρώτος σε συμμετοχές στην ιστορία.

Κλείνω. Χωρίς ύπνο για σχεδόν 40 ώρες (του αεροπλάνου δεν μετράει ποτέ) το μόνο που σκέφτομαι είναι να φάω κάτι και να κοιμηθώ.

Ψέματα. Σκέφτομαι και τι ωραία που θα ήταν να βρισκόταν και ο Ολυμπιακός εδώ…