ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ

Έργο-μαμούθ 3,2 δισ. δολαρίων στη Χιλή: Ανεβάζουν νερό από τον Ειρηνικό σε υψόμετρο 4.400 μέτρων στις Άνδεις

Επιμέλεια: Newsroom 10 Νοεμβρίου 2026 - 14:13

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης.

Ένα από τα μεγαλύτερα ορυχεία χαλκού στον κόσμο χρειάζεται νερό για να συνεχίσει τη λειτουργία του και η λύση βρίσκεται σε ένα γιγαντιαίο έργο μέσα στην έρημο Ατακάμα.

Από τον Ειρηνικό στις Άνδεις
Γιατί χρειάζεται τόσο νερό
Η δικαστική εμπλοκή

Ένα από τα πιο φιλόδοξα έργα μεταφοράς νερού στη Νότια Αμερική κατασκευάζεται στη Χιλή, με στόχο να εξασφαλίσει τη λειτουργία ενός από τα μεγαλύτερα ορυχεία χαλκού στον κόσμο για ακόμη 20 χρόνια. Το σχέδιο προβλέπει τη μεταφορά νερού από τον Ειρηνικό Ωκεανό μέχρι τις εγκαταστάσεις της μεταλλευτικής εταιρείας Collahuasi, στις Άνδεις, σε υψόμετρο περίπου 4.400 μέτρων, διασχίζοντας μια από τις πιο άνυδρες περιοχές του πλανήτη.

Η επένδυση υπολογίζεται σε περισσότερα από 3,2 δισεκατομμύρια δολάρια και περιλαμβάνει μονάδα αφαλάτωσης, έναν αγωγό μήκους περίπου 194 χιλιομέτρων και ένα σύστημα 5 αντλιοστασίων. Το εγχείρημα έχει ήδη προχωρήσει σημαντικά, ωστόσο η περιβαλλοντική του αδειοδότηση βρέθηκε στο επίκεντρο δικαστικής διαμάχης, η οποία περιπλέκει την ολοκλήρωσή του.

Από τον Ειρηνικό στις Άνδεις

Το σημείο εκκίνησης του σχεδίου βρίσκεται στο Puerto Patache, στις ακτές του Ειρηνικού, στην περιοχή Ταραπακά της βόρειας Χιλής. Εκεί κατασκευάζεται μονάδα αφαλάτωσης, η οποία θα μετατρέπει το θαλασσινό νερό σε κατάλληλο νερό για τις ανάγκες της εξόρυξης. Η προβλεπόμενη δυναμικότητά της φτάνει τα 1.050 λίτρα ανά δευτερόλεπτο.

Από εκεί αρχίζει η πραγματικά δύσκολη διαδρομή. Το νερό πρέπει να διανύσει σχεδόν 200 χιλιόμετρα μέσα από την έρημο Ατακάμα και στη συνέχεια να ανέβει σταδιακά προς τις ορεινές εγκαταστάσεις της Collahuasi. Για να καλυφθεί η υψομετρική διαφορά, το σύστημα διαθέτει πέντε αντλιοστάσια, τα οποία δημιουργούν την απαραίτητη πίεση ώστε το νερό να φτάσει στον τελικό προορισμό του, σε υψόμετρο περίπου 4.400 έως 4.600 μέτρων.

Το έργο κατασκευάζεται από την Techint και περιλαμβάνει επίσης δεξαμενές αποθήκευσης και σταθμό μεταφοράς. Σε αυτόν προβλέπεται δεξαμενή χωρητικότητας περίπου 49.000 κυβικών μέτρων, ώστε να εξασφαλίζεται η διαχείριση των μεγάλων ποσοτήτων νερού που κινούνται μέσα στο σύστημα. Η εγκατάσταση θα μπορεί αρχικά να μεταφέρει περίπου 1.100 λίτρα το δευτερόλεπτο.

Megaproyecto en Chile.

Γιατί χρειάζεται τόσο νερό

Η Χιλή αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους παραγωγούς χαλκού παγκοσμίως, όμως η εξόρυξη σε περιοχές όπως η Ατακάμα αντιμετωπίζει ένα σοβαρό πρόβλημα: την έλλειψη νερού. Η εξόρυξη και η επεξεργασία του μεταλλεύματος απαιτούν μεγάλες ποσότητες νερού, την ώρα που οι διαθέσιμοι υδάτινοι πόροι της περιοχής είναι περιορισμένοι.

Η Collahuasi θέλει μέσω του C20+ να περιορίσει την εξάρτησή της από τα αποθέματα γλυκού νερού της ενδοχώρας και να εξασφαλίσει την απρόσκοπτη λειτουργία του ορυχείου για τις επόμενες δύο δεκαετίες. Η αξιοποίηση αφαλατωμένου θαλασσινού νερού θεωρείται βασικό κομμάτι του σχεδιασμού της, καθώς επιτρέπει στη βιομηχανική δραστηριότητα να συνεχιστεί χωρίς την ίδια πίεση στους τοπικούς υδάτινους πόρους.

Η επένδυση, ωστόσο, δεν αφορά μόνο την κατασκευή ενός αγωγού. Περιλαμβάνει και τις απαραίτητες υποδομές ηλεκτρικής ενέργειας για τη λειτουργία των αντλιών, οι οποίες πρέπει να μεταφέρουν το νερό σε μεγάλο υψόμετρο και σε ιδιαίτερα απαιτητικές γεωγραφικές συνθήκες.

Η δικαστική εμπλοκή

Παρά την πρόοδο των εργασιών, το έργο βρέθηκε αντιμέτωπο με σοβαρά νομικά εμπόδια. Στις 15 Μαΐου 2026, το Δεύτερο Περιβαλλοντικό Δικαστήριο της Χιλής έκανε δεκτή μία από τις προσφυγές που είχαν κατατεθεί, ακυρώνοντας την περιβαλλοντική έγκριση του σχεδίου και ζητώντας από την αρμόδια περιβαλλοντική υπηρεσία να επανεξετάσει συγκεκριμένες παρατηρήσεις.

Οι ενστάσεις αφορούσαν κυρίως την αξιολόγηση των επιπτώσεων στις τοπικές κοινότητες και στο θαλάσσιο περιβάλλον, κοντά στην περιοχή όπου θα λειτουργεί η μονάδα αφαλάτωσης. Η προσφυγή είχε κατατεθεί από αυτόχθονες και αλιευτικές ενώσεις, οι οποίες ζητούσαν πληρέστερη εξέταση των πιθανών συνεπειών.

Στη συνέχεια, το δικαστήριο διευκρίνισε ότι η ακύρωση αφορά συγκεκριμένα τμήματα της περιβαλλοντικής αξιολόγησης και όχι το σύνολο των εργασιών. Έτσι, ορισμένα έργα στις περιοχές του αγωγού και των ορεινών εγκαταστάσεων μπορούσαν να συνεχιστούν, με ευθύνη της εταιρείας, ενώ η κατασκευή και η λειτουργία της μονάδας αφαλάτωσης παρέμειναν σε αναστολή.