Πριν από 43 χρόνια άφησαν γοφέρ σε ένα ηφαίστειο: Σήμερα θεωρούνται μικροί ήρωες της φύσης
Τον Μάιο του 1980, το όρος Αγία Ελένη (Mount St. Helens) στην Ουάσινγκτον εξερράγη, προκαλώντας μία από τις μεγαλύτερες φυσικές καταστροφές στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών.
Η έκρηξη σκότωσε 57 ανθρώπους και κατέστρεψε σε τεράστια έκταση το φυσικό περιβάλλον. Το έδαφος μετατράπηκε σε μια άγονη έκταση από ελαφρόπετρα, ενώ η φυσική αποκατάσταση αναμενόταν να χρειαστεί πολλά χρόνια. Οι επιστήμονες, ωστόσο, αναζητούσαν τρόπους να επιταχύνουν τη διαδικασία. Και τότε στράφηκαν σε ένα μάλλον απρόσμενο «εργαλείο»: το μικρό τρωκτικό γοφέρ.
Άφησαν γοφέρ στην κατεστραμμένη περιοχή
Τον Μάιο του 1983, τρία χρόνια μετά την έκρηξη, οι ερευνητές μετέφεραν μικρά τρωκτικά γοφέρ σε δύο συγκεκριμένες περιοχές καλυμμένες με ελαφρόπετρα και τα άφησαν ελεύθερα για μόλις μία ημέρα. Η λογική ήταν απλή, τα γοφέρ, σκάβοντας, θα έφερναν στην επιφάνεια παλαιότερο έδαφος, ανακατεύοντας παράλληλα μικροοργανισμούς, βακτήρια και μύκητες που θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην επαναφορά της ζωής.
«Συχνά θεωρούνται παράσιτα», εξηγεί ο μικροβιολόγος του UC Riverside, Michael Allen. Οι ερευνητές όμως πίστευαν ότι τα γοφέρ θα μπορούσαν να μεταφέρουν παλιό έδαφος στην επιφάνεια και να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για την ανάκαμψη του οικοσυστήματος.
Πριν από την παρέμβαση των γοφέρ, είχαν καταγραφεί μόλις περίπου 12 φυτά στις πλάκες ελαφρόπετρας που είχε αφήσει πίσω της η έκρηξη. Έξι χρόνια αργότερα, η εικόνα ήταν εντελώς διαφορετική. Στις δύο περιοχές όπου είχαν αφεθεί τα γοφέρ, είχαν αναπτυχθεί περίπου 40.000 φυτά. Αντίθετα, στις γειτονικές περιοχές όπου δεν είχε γίνει η παρέμβαση, το έδαφος παρέμενε σχεδόν άγονο. Η διαφορά ήταν τόσο εντυπωσιακή ώστε οι επιστήμονες άρχισαν να εξετάζουν τι ακριβώς είχε συμβεί κάτω από την επιφάνεια.
Το μυστικό κρυβόταν στους μύκητες
Η απάντηση φαίνεται πως βρίσκεται σε μεγάλο βαθμό στους μυκόρριζους μύκητες, μικροσκοπικούς οργανισμούς που ζουν σε συμβίωση με τις ρίζες των φυτών. Τα γοφέρ, σκάβοντας και αναστατώνοντας το έδαφος, είχαν ουσιαστικά μεταφέρει στην επιφάνεια μια ολόκληρη μικροβιακή κοινότητα. Οι μύκητες αυτοί βοήθησαν τα φυτά να αποκτήσουν και να συγκρατήσουν θρεπτικά συστατικά, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για την εγκατάσταση και την ανάπτυξή τους. Το ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι ότι η επίδραση εκείνης της παρέμβασης δεν εξαφανίστηκε με την πάροδο του χρόνου.
Μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Frontiers δείχνει ότι, περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες αργότερα, η μικροβιακή κοινότητα που δημιουργήθηκε στις συγκεκριμένες περιοχές εξακολουθεί να παίζει σημαντικό ρόλο. Οι μυκόρριζοι μύκητες συνεχίζουν να υποστηρίζουν τη βλάστηση, ενώ τα δέντρα που επέστρεψαν στην περιοχή έχουν πλέον τη δική τους μυκόρριζα, η οποία αξιοποιεί θρεπτικά συστατικά και συμβάλλει στην ανάπτυξή τους. Όπως επισημαίνουν οι ερευνητές, η περίπτωση του Mount St. Helens αποτελεί ένα εντυπωσιακό παράδειγμα του πόσο στενά συνδέονται μεταξύ τους οι οργανισμοί ενός οικοσυστήματος, ακόμη και εκείνοι που δεν μπορούμε να δούμε.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΑΚΟΜΗ:
- Ανησυχία στις ΗΠΑ: Εντοπίστηκαν να πετούν αεροσκάφη γνωστά ως «αεροπλάνα της Αποκάλυψης»
- Ο J.P. Morgan αγόρασε 47 στρέμματα ως γαμήλιο δώρο για την κόρη του – Δεκαετίες αργότερα η εγγονή του πήρε μια απρόσμενη απόφαση
- Μια πόλη 130 κατοίκων απέκτησε βιβλιοθήκη 450 εκατ. δολαρίων με τεράστια «πράσινη» στέγη και θέα στα Badlands
