Άργος, ακούει; Αστυνομικοί στις ΗΠΑ χειρίζονται υποδειγματικά περιστατικό με αυτιστική γυναίκα (vid)

Επιμέλεια:  Ντίνος Ρητινιώτης
Άργος, ακούει; Αστυνομικοί στις ΗΠΑ χειρίζονται υποδειγματικά περιστατικό με αυτιστική γυναίκα (vid)
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης.
Προσθήκη του gazzetta.gr στην Google
Της ζήτησαν να κατέβει από τον ιμάντα αποσκευών παίζοντας Μπρούνο Μαρς!

Μια διαφορετική εικόνα για τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να αντιμετωπιστεί ένα άτομο με αυτισμό έρχεται από το αεροδρόμιο του Λος Άντζελες, όπου αστυνομικοί κατάφεραν να διαχειριστούν μια δύσκολη κατάσταση χωρίς ένταση, χρησιμοποιώντας υπομονή, ψυχραιμία και κατανόηση.

Το περιστατικό σημειώθηκε στο LAX, όταν μια γυναίκα με αυτισμό ανέβηκε πάνω στον ιμάντα μεταφοράς αποσκευών και αρνήθηκε να κατέβει. Στο βίντεο που κυκλοφόρησε στα social media φαίνεται η γυναίκα να κάθεται πάνω στον σταματημένο ιμάντα, ενώ αρκετοί αστυνομικοί προσπαθούν να την πείσουν να απομακρυνθεί. Αντί όμως να χρησιμοποιήσουν πίεση ή επιθετικές μεθόδους, οι αστυνομικοί επέλεξαν να προσεγγίσουν τη γυναίκα με διαφορετικό τρόπο.

Η συμφωνία που την έκανε να κατέβει

Μία γυναίκα αστυνομικός ανέλαβε την επικοινωνία μαζί της και προσπάθησε αρχικά να δημιουργήσει ένα κλίμα εμπιστοσύνης. Τη ρώτησε για την τσάντα της και της ζήτησε ήρεμα να κατέβει για να την πάρει.

Η γυναίκα όμως παρέμενε στον ιμάντα. Κάποια στιγμή ανέφερε τον τραγουδιστή Bruno Mars και η αστυνομικός κατάλαβε ότι αυτό ήταν το σημείο που μπορούσε να τη βοηθήσει.

 

«Αν κατέβεις, μπορώ να σου βάλω το τραγούδι», της είπε, κρατώντας το κινητό της.

Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, η γυναίκα άρχισε να κατεβαίνει χαμογελώντας, πλησίασε το τηλέφωνο και μάλιστα επέλεξε η ίδια το τραγούδι που ήθελε, χορεύοντας στη συνέχεια μαζί με τους αστυνομικούς.

Το Άργος ακούει;

Η ιστορία από το Λος Άντζελες έρχεται σε μια περίοδο όπου στην Ελλάδα έχει ανοίξει ξανά η συζήτηση για τον τρόπο αντιμετώπισης ανθρώπων με αυτισμό, μετά την υπόθεση του 20χρονου στο Άργος, η οποία προκάλεσε οριζόντιο σοκ και έντονες αντιδράσεις.

Δεν είναι ίδιες ιστορίες, ούτε μπορούν να μπουν στην ίδια ζυγαριά. Έχουν όμως έναν κοινό παρονομαστή: τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε ανθρώπους που δεν μπορούν πάντα να εκφράσουν αυτό που τους συμβαίνει. Άλλωστε, η πραγματική δοκιμασία μιας κοινωνίας φαίνεται ακριβώς εκεί: στον τρόπο που φέρεται σε όσους, τη δεδομένη στιγμή, δεν μπορούν να υπερασπιστούν μόνοι τους τον εαυτό τους.

ΤΙ ΔΙΑΒΑΖΕΤΑΙ