Αγκαλιάζει ένα δέντρο για 72 ώρες, μπαίνει στα ρεκόρ Γκίνες και ο λόγος είναι υπέροχος
Στην εποχή των hashtags και των εύκολων δηλώσεων, η Truphena Muthoni αποφάσισε να δράσει διαφορετικά Η Κενυάτισσα ακτιβίστρια για το κλίμα κατάφερε κάτι που ακούγεται απλό, αλλά μόνο απλό δεν ήταν: αγκάλιασε ένα δέντρο επί 72 συνεχόμενες ώρες και κατέρριψε παγκόσμιο ρεκόρ Guinness.
Το εντυπωσιακό της υπόθεσης δεν είναι μονάχα η διάρκεια, αλλά το γεγονός ότι έσπασε το δικό της προηγούμενο ρεκόρ. Στην πρώτη της προσπάθεια είχε φτάσει τις 48 ώρες. Αυτή τη φορά, όμως, ήθελε κάτι περισσότερο από έναν συμβολισμό. Ήθελε, όπως λέει η ίδια, να δείξει «δέσμευση και επιμονή».
Η Guinness World Records αναγνώρισε επίσημα το επίτευγμα, μιλώντας για «τον μεγαλύτερο μαραθώνιο αγκαλιάσματος δέντρου στην ιστορία». Εκείνη, ωστόσο, δεν στάθηκε στον τίτλο.
Όταν ο συμβολισμός δεν αρκεί
Σύμφωνα με την ίδια, η πρώτη προσπάθεια είχε περισσότερο χαρακτήρα διαμαρτυρίας. Η δεύτερη, όμως, ήταν συνειδητή επιλογή. «Κατάλαβα ότι ο κόσμος χρειάζεται κάτι παραπάνω από σύμβολα. Χρειάζεται διάρκεια. Να δείξεις ότι η φροντίδα του πλανήτη δεν είναι παροδική», εξήγησε.
Δεν ήταν όλα εύκολα. Στην αρχική της απόπειρα είχε ακολουθήσει μια ακραία στρατηγική: νηστεία και ελάχιστο νερό, προκειμένου να “εκπαιδεύσει” το σώμα της. Εκ των υστέρων το χαρακτήρισε λάθος. Όπως παραδέχτηκε, πίεσε άσκοπα τα νεφρά της και αύξησε τον κίνδυνο σοβαρών επιπλοκών. Έμαθε από αυτό και άλλαξε προσέγγιση.
Η αντοχή δεν είναι μόνο θέμα δύναμης
Στη δεύτερη προσπάθεια, προετοιμάστηκε διαφορετικά. Ενυδατώθηκε σωστά για εβδομάδες, φρόντισε το σώμα της και άφησε τον οργανισμό να κάνει αυτό που μπορεί, χωρίς βία. Το αποτέλεσμα την εξέπληξε και την ίδια. «Δεν κουράστηκα καθόλου», είπε. «Η μεγαλύτερη δυσκολία ήταν η υπνηλία, κυρίως επειδή δεν είχα κοιμηθεί καλά το προηγούμενο βράδυ».
Για 72 ώρες, έμεινε όρθια, ακίνητη, δεμένη κυριολεκτικά με τον κορμό ενός δέντρου. Όχι για να αποδείξει πόσο ανθεκτική είναι η ίδια, αλλά για να θυμίσει πόσο εύθραυστο είναι αυτό που θεωρούμε δεδομένο.
Η πράξη της μπορεί να μοιάζει ακραία, ίσως και υπερβολική για κάποιους, όμως το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: η περιβαλλοντική ευθύνη δεν είναι κάτι που «κάνεις και τελείωσες». Είναι μια στάση που κρατάει όσο χρειαστεί.
