Ο εξαιρετικός Άρης νίκησε όποιον βρήκε μπροστά του

Παλιά, εντός των κανονισμών του ποδοσφαίρου αλάνας υπήρχε το περιβόητο… «στα τρία κόρνερ, πέναλτι». Πόσα (σοβαρά) λάθη πρέπει να κάνει ένας διαιτητής ή ένας VARίστας για να κριθεί (τουλάχιστον) ανεπαρκής; Ειδικά όταν και τα τρία συνιστούν αλλοίωση σκορ και εξέλιξης αγώνα και φυσικά είναι κατά μίας πλευράς. Αντικειμενικά, η εξαιρετική παράσταση που έδωσε ο Άρης για περίπου 60 αγωνιστικά λεπτά σε συνδυασμό με την κακή εικόνα του Ατρόμητου απέτρεψαν μια καραμπινάτη αλλοίωση. Αυτή θα προκαλούσαν ο διαιτητής Τσιμεντερίδης και ο Κουμπαράκης στο VAR. Μια διαιτησία διαφορετικών κριτηρίων κι ένας VARίστας για του οποίου την παρουσία υπήρξε σοβαρή αμφιβολία έως τη φάση στις καθυστερήσεις και τη διόρθωση του τέταρτου σοβαρού λάθους του Κοζανίτη διαιτητή. Τι άλλο έπρεπε να γίνει;

Προφανώς ο Ατρόμητος απέκτησε πλεονέκτημα, στη φάση του τέρματός του, γιατί το τεντωμένο χέρι του Μάγκνουσον δεν έδωσε απλά advantage αλλά κοτζαμάν κατοχή. Κι όπως είπε κι ένας καλός φίλος χρησιμοποιώντας έναν μπασκετικό όρο… «καλό deflection». Ο Άρης χρησιμοποίησε επίσης τις σκιώδεις, σκανδαλώδεις και απόλυτα (δυσφημιστικά) εκκωφαντικές εξελίξεις στο μπάσκετ για να αποτυπώσει τη δική του οργή.

Ο δε Μιχάλης Γρηγορίου αναρωτήθηκε… «πού να πήγαινε το χέρι του Γκαρέ στο γκολ που ακυρώθηκε;». Δεν γίνεται να ακυρώνεις τέτοιο γκολ. Πραγματικά, μόνο αν είχε ένα χέρι δεν θα χτυπούσε σ’ αυτό η μπάλα γιατί αυτό δεν ήταν απλά κολλημένο στο σώμα του αλλά «δεμένο» και με σχοινί. Δεν υφίσταται καμία εκτίμηση περί προέκτασης σώματος ή οτιδήποτε άλλου. Κι όμως, αυτό το γκολ ακυρώθηκε προς επιβεβαίωση των διαφορετικών κριτηρίων του διαιτητή και της αντίστοιχα, εκκωφαντικής, σιωπής του Κουμπαράκη στο VAR. Ακόμη και στη φάση του 55ου λεπτού, δεν γίνεται να μην είδε κανείς ότι ο full back Παπαδόπουλος κράτησε τον Πετρίς από τη μέση πάνω στην προσπάθειά του να αποτρέψει ένα ακόμη γκολ. Το είδε όλη η Ελλάδα. Κι εδώ σιωπή. Δεν είναι φάσεις μιας απλής κάρτας αλλά διαμόρφωσης σκορ και εξέλιξης του αγώνα. Το ότι δεν αλλοίωσαν τον τελικό νικητή δεν σημαίνει ότι πρέπει να περάσουν έτσι.

Υπό αυτές τις συνθήκες, ο αγώνας με τον Ατρόμητο απέκτησε τη μορφή… mission impossible για τον Άρη. Κοινώς, δεν ήταν καθόλου εύκολος. Έγινε επειδή η ομάδα του Μιχάλη Γρηγορίου ήταν υπέροχη έως και το 60’. Με ένταση, ταχύτητα, καλή κυκλοφορία και πολλές κερδισμένες μονομαχίες. Με εξαιρετικά ανεβάσματα των full back, τη γνωστή πίεση στην πρώτη γραμμή άμυνας από τους Καντεβέρε-Κουαμέ και τον Ούρος Ράσιτς να επιστρέφει στις καλές εμφανίσεις καθώς ο Μάρτιν Χόνγκλα δείχνει σημάδια σταθεροποίησης. Δηλαδή, ο Άρης δεν άφησε περιθώρια (περαιτέρω) αντίδρασης σε κανέναν. Είναι λογικό να μην μπορεί να παίξει στην ίδια ταχύτητα και ένταση για 90 λεπτά, αλλά ακόμη και στο διάστημα της κάμψης (από το 70’ έως το 85’) είχε τον τρόπο του στη διαχείριση του παιχνιδιού.

Γενικώς ο Άρης σταθεροποιείται σε κάτι που πλησιάζει σε όλα όσα είχε υποσχεθεί ο Μιχάλης Γρηγορίου. Αυτά σχετίζονται με το επίπεδο προσπάθειας και κυρίως την αγωνιστική ταυτότητά του γκρουπ. Αν έρθει ή δεν έρθει το αποτέλεσμα είναι συνδυασμός πολλών πραγμάτων κι αυτό το εμπεδώσαμε (και) σήμερα με τα διαιτητικά κριτήρια. Αυτό που επίσης χρειάζεται η ομάδα είναι η επιστροφή των τραυματιών για να αποκτήσει μεγαλύτερο βάθος. Λείπει και ο Μανού και ο Μορόν αλλά και ο Γιάννης Γιαννιώτας. Όπως και ο Νοά Φαντιγκά για τον αποκλεισμό του οποίου (λόγω πειθαρχικού παραπτώματος) ο Γρηγορίου ήταν κάθετος.

Αν το τρία στα τρία στοιχειοθετεί αδιαμφισβήτητη βελτίωση της ομάδας (πλην των φάσεων επιθετικής μετάβασης καθώς αρκετές περνούν αναξιοποίητες), εξίσου σημαντική ήταν η σημερινή διαχείριση του παιχνιδιού από ψυχολογικής άποψης. Κανένας δεν έχασε το μυαλό του στο γκολ του Ατρόμητου. Όλοι διατήρησαν την ψυχραιμία τους στην ακύρωση του τέρματος του Μπενχαμίν Γκαρέ καθώς όλο το γήπεδο ήταν εξοργισμένο. Μια ομάδα που διαβάζει, αντιλαμβάνεται και καταλαβαίνει τις συνθήκες διεξαγωγής του αγώνα αλλά δεν επιτρέπει στον εαυτό της να επηρεαστεί, δείχνει ότι ωριμάζει. Περιμένουμε με ενδιαφέρον λοιπόν τον αγαπητό κύριο Λανουά και τους επόμενους ορισμούς του, εκτός κι αν και από εκεί εισπράξουμε εκκωφαντική σιωπή…