Ο Άρης εμφανίστηκε ασυνήθιστα ώριμος και συνεπής για την εποχή

Κρύβουν παγίδες τα τεστ προετοιμασίας. Το λέει και ο προσδιορισμός αυτών των αγώνων. Καθένας τα προσεγγίζει διαφορετικά και οι δε προπονητές, έχοντας γνώστη του προγράμματος προετοιμασίας και του επιπέδου επιβάρυνσης των παικτών, λειτουργούν σκεπτόμενοι το αύριο και την αποφυγή τραυματισμών. Η δε διαχείριση συναισθημάτων είναι πιο αναγκαία από ποτέ. Κανένας ενθουσιασμός όταν τα πράγματα κυλούν ιδανικά, όπως έγινε για τον Άρη στη νίκη επί της Μόντσα, ούτε όμως και απογοήτευση. Είναι υποχρέωση του τεχνικού επιτελείου και των ποδοσφαιριστών να συνεχίσουν να βαδίζουν επί του πλάνου που έχουν προκρίνει.

Χθες, ο Άρης εμφανίστηκε ασυνήθιστα ώριμος και συνεπής. Πρωτίστως όμως σοβαρός κι αυτό έχει μεγαλύτερη αξία. Με ταχύτητα κινήσεων, καλύτερη λειτουργία στο παιχνίδι επιθετικής μετάβασης λόγω (και) των σωστών αποστάσεων μεταξύ των γραμμών καθώς ο Μπενχαμίν Γκαρέ φάνηκε ότι απολαμβάνει ελευθερία κινήσεων. Συμπαγής όταν έκλεινε στην άμυνα και αρμονικός στις καταστάσεις πίεσης ψηλά. Σε αντίθεση με τους Ιταλούς οι οποίοι παρουσιάστηκαν αφελείς και αδιάβαστοι έχοντας ψηλά την αμυντική γραμμή της και «τρώγοντας» τη μία κόντρα επίθεση μετά την άλλη. Και τα τρία γκολ ήταν λίγα βάσει των στιγμών ή ακόμη και των ευκαιριών που είχε ο Άρης. Για παράδειγμα, ο Κριστιάν Κουαμέ όφειλε να είχε κάνει γκολ, το ίδιο ισχύει για τον Γιάννη Γιαννιώτα καθώς ο Μπουσαΐντ οφείλει να ξαναδεί τι (δεν) έκανε στο τετ α τετ του δευτέρου ημιχρόνου. Η Μόντσα δεν έχει να επιδείξει τέτοιες φάσεις.

Για την εποχή αλλά και τη σαφέστατη έλλειψη ποδοσφαιριστών, ο Άρης παρουσιάστηκε αρκετά καλύτερος του αναμενόμενου, λειτουργώντας βέβαια σε συγκεκριμένο στιλ παιχνιδιού. Με πολλά τρεξίματα και πίεση λίγο κάτω από το κέντρο με σκοπό το κλέψιμο και την άμεση επίθεση. Από την άλλη πλευρά, με αδυναμία στο χτίσιμο παιχνιδιού από την πίσω ζώνη και αρκετές βαθιές μπαλιές με σημάδι τον Τίνο Καντεβέρε ή τον Κριστιάν Κουαμέ. Σε κάθε μπάλα όμως, τόσο ο Γκαρέ όσο και ο Ούρος Ράτσιτς ήταν σε κοντινή απόσταση.

Απέναντι σε μια ομάδα με τις γραμμές χαμηλά και «κλειδωμένη» στο καβούκι της, ο Άρης θα χρειαστεί πολλά περισσότερα πράγματα για την άρτια ανάπτυξή του. Εμμέσως πλην σαφώς αυτό είπε και ο Μιχάλης Γρηγορίου στον απολογισμό του βασικού σταδίου προετοιμασίας. Χαίρεται όταν βλέπει την μπάλα να καταλήγει στα δίχτυα, αναγνωρίζει τη σημασία της ατομικής ποιότητας, είναι όμως και αναγκαία η βελτίωση στο build up παιχνίδι.

Μεγαλύτερη αξία είχαν όμως οι δηλώσεις του Γιάννη Γιαννιώτα γιατί σε κάθε γκρουπ ανθρώπων – ανεξαρτήτως του είδους του εργασιακού χώρου – οι σχέσεις έχουν καταλυτικό χαρακτήρα. Τα χαμογελαστά πρόσωπα διαμορφώνουν καλό κλίμα. Η δε τοξικότητα, όταν υπάρχει επίσης βγαίνει στον αγωνιστικό χώρο. Ο έμπειρος επιθετικός διέκρινε εξαιρετικό κλίμα και βαθμολογώντας τους νεαρούς ποδοσφαιριστές εκτίμησε ότι σύντομα θα φτάσουν σε επίπεδο διεκδίκησης θέσης στην 11αδα. Μακάρι ή μάλλον… Αμήν. Έχουν μεγάλη ανάγκη τα ίδια τα παιδιά, κυρίως όμως το club να φτάσει στο σημείο προβολής ενός παιδιού από τα δικά του σπλάχνα.

Αντί επιλόγου. Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, η αξιολόγηση της αγωνιστικής εικόνας ενός γκρουπ σε τεστ προετοιμασίας δεν αφαιρεί, ούτε φυσικά υποβαθμίζει αυτονόητα πράγματα όπως την καθυστέρηση στη δημιουργία αμυντικής γραμμής. Ίσα-ίσα που προσθέτει στη συζήτηση ένα ακόμη ερώτημα. Πώς θα λειτουργούσε η ομάδα αν είχε σχηματίσει κανονική (σχετική) γραμμή, δίχως να χρειάζονταν οι τακτικές αλχημείες και το χαμόγελο του Φρέντρικ Γένσεν ο οποίος παραδέχθηκε πρόσφατα ότι… «ίσως στο μέλλον παίξω και τερματοφύλακας». Σήμερα «φεύγει» ο Ιούλης και ο Άρης συνεχίζει να προετοιμάζεται με έλλειμμα στο κέντρο της άμυνας και κατά συνθήκη αριστερό full back με σαφέστατη αδυναμία. Συνεχίζει να στηρίζεται στους διψασμένους νεαρούς σε θέσεις που δεν έχουν παίξει, επενδύοντας στο πάθος της καθιέρωσης και στον στόχο της διεκδίκησης θέσης στις αποστολές της κανονικής σεζόν. Τα παιδιά τα πηγαίνουν περίφημα. Άλλο όμως να γίνεται κάτι βάσει αγωνιστικού σχεδίου και άλλο από ανάγκη.