Άρης: Άξιος της μοίρας του

Οι βασικές διαπιστώσεις για την ορθότητα του αγωνιστικού σχεδίου του Άρη κατατέθηκαν μήνες τώρα καθώς η αστοχία επιλογών και αποφάσεων οδήγησε σε εκκωφαντική αποτυχία. Καθότι αυτή η αστοχία συνεχίστηκε για (τουλάχιστον) 3η διαδοχική χρονιά προφανέστατα υπογραμμίζει μια άλλη αποτυχία, αυτή του αγωνιστικού μοντέλου και της ικανότητας στην επιλογή των προσώπων που θα το εκτελέσουν. Τα αποτελέσματα εξάλλου δεν αφήνουν κανένα περιθώριο κατάθεσης διαφορετικής άποψης. Στην κανονική διάρκεια της Stoiximan Superleague ο Άρης τερμάτισε στην όγδοη θέση και για καλή του τύχη, δεν έκανε «διπλό» ο Ατρόμητος στη Λιβαδειά γιατί θα κατέληγε στα Playout’s.

Πόσο πιο πολύ μπορείς να αποτύχεις (;), όταν μάλιστα ξοδεύεις συντριπτικά περισσότερα σε σχέση με τους υπόλοιπους της συνομοταξίας «5-8»; Πόσο περισσότερο όταν οι εντός έδρας αγώνες γίνονται υπό την παγερή εικόνα των άδειων κερκίδων; Ακόμη κι αν στα Playoff γυρίσουν όλα ανάποδα και εξασφαλιστεί η 5η θέση – ίσως και η ευρωπαϊκή συμμετοχή – αυτή η άποψη δεν αλλάζει. Αντλείται από τον μαραθώνιο μηνών.

Ο Άρης δεν ανταποκρίνεται ακόμη και στους θεμελιώδεις κανόνες του αθλητισμού. Εκεί οι διατάξεις, τα σχήματα και οι τακτικές πάνε περίπατο καθότι κυριαρχούν στοιχεία που σχετίζονται με την ψυχική διάθεση του καθενός. Αυτή η ομάδα είναι η πλέον ξενέρωτη των τελευταίων χρόνων. Καθόλου τυχαία δεν άφησε «ανέγγιχτο» κανένα αρνητικό ρεκόρ. Τα έσπασε όλα. Από τη θέση που τερμάτισε στη regular season, τους βαθμούς που συγκέντρωσε, τις νίκες που έκανε, τα γκολ που πέτυχε και τις (μόλις δύο!) χαρές στο δικό της σπίτι. Δεν έμεινε κάτι άλλο. Γιατί είναι μια ομάδα με κακή νοοτροπία, σαν αυτή που την χαρακτήρισε στο πρώτο ημίχρονο του αγώνα με τον ΟΦΗ.

Ναι, προφανώς και δεν βγήκε ο σχέδιο του Μιχάλη Γρηγορίου με τη συνύπαρξη των Λορέν Μορόν – Κριστιάν Κουαμέ στην 11αδα αλλά ήταν μόνο αυτό; Οι ποδοσφαιριστές του ΟΦΗ μπήκαν σεληνιασμένοι στο γήπεδο, είχαν αθλητικό εγωισμό και πήγαιναν πρώτοι – και με δύναμη – στην μπάλα. Και βλέποντας τους αντιπάλους τους να «βολτάρουν» στην παραλιακή με χαρακτηριστική χαλαρότητα, απέκτησαν τον πλήρη έλεγχο του αγώνα. Και το 0-1 του πρώτου ημιχρόνου λίγο ήταν βάσει των στιγμών – και όχι των ευκαιριών γιατί αυτές ήταν περιορισμένες – των Κρητικών. Μια ομάδα με ενέργεια με σωστή κυκλοφορία μπάλας και συνεργασίες της οποίας οι ποδοσφαιριστές δεν σταμάτησαν τις off ball κινήσεις απέναντι στην πελαγωμένη «κίτρινη» άμυνα.

Βάσει της εικόνας του δεύτερου μέρους, το 0-2 είναι άδικο αλλά έτσι είναι το ποδόσφαιρο. Εκδικείται. Ο Μιχάλης Γρηγορίου μίλησε για τη στατιστική που περισσεύει τα λόγια και είναι αλήθεια ότι με 34 τελικές, εκ των οποίων τουλάχιστον το 1/4 ήταν πραγματικά καλές φάσεις, δεν γίνεται να μη σκοράρεις. Κι όμως, ο Άρης των τελευταίων επτά αγώνων το έκανε και αυτό. Τρία γκολ όλα κι όλα και κανένα στα τελευταία τρία παιχνίδια. Και το ότι άλλαξε όλη η επιθετική γραμμή, πραγματικά, δεν λέει κάτι. Ας μην ξεκινά ο ακριβοθώρητος Μορόν του οποίου οι κινήσεις θυμίζουν περισσότερο «φουνταριστό» στο πόλο κι έτρεξε μόνο όταν έφαγε μία-δύο κλωτσιές και εκνευρίστηκε. Ας βγει νωρίτερα ο Ούρος Ράτσιτς, ας μπει και ο πιτσιρικάς Κάμτσης αν ο Λίντσεϊ Ροζ ανοίγει καυγά με τον Σέρβο μέσο επειδή ο τελευταίος έκανε απελπιστικά άστοχη εκτέλεση φάουλ, λες και ο ίδιος τα έκανε όλα υπέροχα. Ας ξεκινήσει ο Γιαννιώτας που σε τελική ανάλυση δίνει και την ψυχή του από το πείραμα με τον Κουαμέ. Ζητούμενο είναι να παίζουν αυτοί που θα ανταποκριθούν τουλάχιστον στα θεμελιώδη.

Είναι αλήθεια επίσης ότι οι επιλογές σε μεσαία γραμμή και άμυνα ήταν περιορισμένες, όπως και τα προβλήματα που παρουσιάστηκαν – λόγω τραυματισμών – στη διάρκεια της σεζόν. Κάποια εξ’ αυτών ήταν ζήτημα κακοτυχίας, άλλα όμως… συνήθειας. Δεν ρισκάρεις με την απόκτηση παικτών οι οποίοι έχουν αποδειχθεί επιρρεπείς βάσει του πρότερου αγωνιστικού βίου τους. Όταν το κάνεις, παίζεις με τη φωτιά και ο Άρης έχει αυτή τη συνήθεια και στο τέλος, καίγεται.

Κλείνοντας, στην κανονική διάρκεια ο Άρης πήρε πραγματικά αυτό που άξιζε. Πλην του Βόλου, όλες οι υπόλοιπες ομάδες που είναι πιο ψηλά από αυτόν, ήταν καλύτερες. Ο Λεβαδειακός «έγραψε» ένα πεντάμηνο καλού ποδοσφαίρου, πλούσιο σε συνεργασίες και αυτοματισμούς, με ξεκάθαρο πλάνο. Ο ΟΦΗ αναγεννήθηκε από την ημέρα που τον ανέλαβε ο Χρήστος Κόντης καθώς μετέτρεψε μια προβληματική ομάδα σε ελκυστική. Ο Άρης έπαιξε καλά σε μεμονωμένα παιχνίδια και σε καμία περίπτωση δεν είχε διάρκεια. Αν μέσα σ’ έναν μήνα, καταφέρει να ανατρέψει ολοκληρωτικά την κατάσταση, ίσως διασώσει τη χρονιά αλλά ακόμη και σ’ αυτή την περίπτωση, δεν θα αλλοιωθεί η γενική μουτζούρα.