Άρης: Αυτό δεν ήταν αλλοίωση, αλλά κλοπή!

Στην απολαυστική και ολίγον έντονη στιχομυθία του Γιάννη Ζουγανέλη με τον Σάκη Μπουλά στην ταινία «Ας περιμένουν οι γυναίκες» η ατάκα περί του… «ο ορισμός του πέναλτι» έφτασε στα όρια ενός εποχικού σλόγκαν. Προφανώς λοιπόν ήταν πέναλτι «κυρία μου» ή μάλλον κύριε Μπόγκναρ και κυρία Κλούτσαρ καθώς αυτοί οι δύο συνέθεσαν το καταστροφικό διαιτητικό ντουέτο εξ’ Ουγγαρίας που διαμόρφωσε αποτέλεσμα στη Λεωφόρο. Οι αποφάσεις αυτού του «εισαγόμενου» διδύμου προφανώς αναδεικνύουν το υψηλό επίπεδο ανικανότητας του διότι η άλλη ερμηνεία απαιτεί πειστήρια για να την καταθέσεις και στην Ελλάδα, χρόνια τώρα, λειτουργούμε σαν στρουθοκάμηλοι θάβοντας τα πρόσωπα μας στην άμμο. Και μόνο λόγω της φάσης μη καταλογισμού πέναλτι στο μαρκάρισμα στον Αλφαρέλα, κανονικά, ο Μπόγκναρ δεν θα πρέπει να ξαναβάλει σφυρίχτρα στο στόμα του και η δε Κλούτσαρ να ξαναδεί οθόνη μόνο για παρακολουθήσει καμιά ταινία. Περάστε από το ταμείο και στη ευχή της Παναγιάς.

Συνέβησαν μαγικά πράγματα καθώς στη φάση του τέρματος του Άρη και αφού ειδοποίησε η Κούλτσαρ από το VAR, εξετάστηκαν εξονυχιστικά όλα τα καρέ λες και επρόκειτο για αστυνομική εξιχνίαση καθώς όμως δεν έστεκε επιχείρημα ακύρωσης ενός γκολ για touch σε παίκτη που είχε εγκαταλείψει τη φάση, ο Μπόγκναρ το μέτρησε. Στη φάση του 3-1 υπάρχει μεν η κακή αντίδραση του (επιπόλαιου, χθες) Γιώργου Αθανασιάδη όπως όμως και το ξεκάθαρο πέσιμο (όχι επαφή) του Τετέη πάνω στον τερματοφύλακα του Άρη και μάλιστα εντός της μικρής περιοχής! Εκεί το VAR αλλού αρμένιζε κάνοντας το 2Χ2.

Χειρότερο και πιο επικίνδυνο όλων ήταν το πεντακάθαρο πέναλτι του Λαφόν στον Αλφαρέλα. Ο Μπόγκναρ ήταν… πρώτο τραπέζι πίστα με καθαρό οπτικό πεδίο και σε απόσταση τεσσάρων-πέντε μέτρων. Μπροστά του δεν υπήρχε ούτε μύγα. Μόνο που λειτούργησε σα να είχε πιει μερικά ποτηράκια παραπάνω και βρισκόμενος πάνω στο τσακίρ κέφι. Ομοίως και η Κούλτσαρ από το VAR κάνοντας το απίθανο 3Χ3. Δεν γίνεται να μην καταλογίζεται αυτή η παράβαση όπως αναφώνησε και ο Μιχάλης Γρηγορίου. Δεν γίνεται να μην διαφωνεί το VAR με την απόφαση του Ούγγρου διαιτητή όπως αναρωτήθηκε και ο Γιώργος Γκουγκουλιάς. Τι στο καλό έχει τόσες οθόνες μπροστά στα μάτια της. Δεν ξέρω τι θα προλάβαινε να κάνει ο Άρης και αν πραγματικά μπορούσε αλλά αυτή η απόφαση δεν συνιστά αλλοίωση αλλά κανονική κλοπή.

Οι δε συνδυασμοί είναι άκρως επικίνδυνοι γιατί πριν από μια εβδομάδα ένα άλλο διαιτητικό δίδυμο (Τσακαλίδης-Σιδηρόπουλος) επίσης δεν είδαν το καταφανέστατο χέρι του Ούγκο Σόουζα - σε φάση του 83ου λεπτού - στην ισοπαλία με την Κηφισιά. Με όλ’ αυτά που συμβαίνουν το στοιχείο της σύμπτωσης φθείρεται επικινδύνως. Όχι βέβαια ότι θα ιδρώσει κάποιο αυτί. Σιγά μην χάσουν και τον ύπνο τους.

Αγωνιστικά, έχει σημειωθεί μπόλικες φορές σ’ αυτή τη στήλη ότι η φετινή ομάδα είναι η πιο υπερτιμημένη των τελευταίων χρόνων καθώς το αποτέλεσμα της σύγκρισης του αγωνιστικού προϋπολογισμού με την ανταπόδοση στο χορτάρι είναι εκκωφαντικά ανισόρροπο. Χθες όμως, στη Λεωφόρο, ζήτημα δεν ήταν αυτό το αρνητικό ισοζύγιο όσο αυτό το απίθανο ντουέτο διαιτητών από την Ουγγαρία παράλληλα της δεδομένης αδυναμίας μετουσίωσης της υπεροχής και της ενοχλητικής αμυντικής αφέλειας. Αυτή αναδείχθηκε και στα δύο πρώτα γκολ του Παναθηναϊκού καθώς ένα σωρό παίκτες πιάστηκαν κοιμώμενοι, δίχως την ένταση που απαιτούν οι περιστάσεις.

Το γρήγορο 1-0 οδήγησε τον Παναθηναϊκό σε αλλαγή τακτικής και σε εστίαση στο παιχνίδι των αντεπιθέσεων καθώς ο Άρης του πρώτου ημιχρόνου είχε μεν την κατοχή της μπάλας αλλά ήταν ουδόλως επικίνδυνος. Είναι αλήθεια ότι στο δεύτερο βελτιώθηκε γιατί έβαλε περισσότερη ταχύτητα στο παιχνίδι του – καθώς αποδείχθηκε ότι ο Μπενχαμίν Γκαρέ δεν είναι για τον άξονα παρά μόνο για τα άκρα – και πάλι όμως ήταν πολλές οι φορές κατά τις οποίες δεν είχε την τελική πάσα ή την γρήγορη κι έξυπνη κίνηση στον χώρο.

Οι τελευταίες τρεις αγωνιστικές απαιτούν ισάριθμες νίκες γιατί το ζήτημα δεν είναι μόνο η είσοδος στο 5-8 αλλά και η δημιουργία ουσιαστικών προσδοκιών για τη διεκδίκηση της 5ης θέσης, εάν κι εφόσον αυτή οδηγήσει στην έξοδο στο Conference League. Με αυτά που συμβαίνουν (διαιτητικά) στα τελευταία παιχνίδια, το βασικό στοίχημα για τον Μιχάλη Γρηγορίου δεν περιορίζεται στη βελτίωση της αγωνιστικής εικόνας αλλά και στη συγκέντρωση των παικτών στο παιχνίδι γιατί κι αυτοί έχουν καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει, όπως εξάλλου (από χθες) κι όλος ο ντουνιάς…