Κόρι Τζόσεφ: Ο «απινιδωτής» που θαύμασε ο Πόποβιτς και ζει κι αναπνέει για μπάσκετ

Υπάρχουν παίκτες που μπαίνουν στο παρκέ για να σκοράρουν, άλλοι για να οργανώσουν το παιχνίδι και υπάρχουν κι εκείνοι που μπαίνουν για να δώσουν παλμό. Ο νέος παίκτης του Ολυμπιακού, Κόρι Τζόσεφ, ανήκει στην τελευταία, σπάνια κατηγορία.

• Πώς και γιατί ο Ολυμπιακός έκανε δικό του τον Κόρι Τζόσεφ
• Ένα πρωτάθλημα και 953 ματς στο ΝΒΑ: Αυτή είναι η καριέρα του Τζόσεφ και το καλύτερo παιχνίδι του!
• Ολυμπιακός - Παναθηναϊκός: Η απόλυτη σύγκριση των μπάτζετ - Ποιος υπερτερεί

Γι’ αυτό και εδώ και πάνω από μια δεκαετία τον φωνάζουν «The Defibrillator» (σ.σ. ο απινιδωτής). Γιατί όταν το παιχνίδι χαλάει και ο ρυθμός σβήνει, όταν η ομάδα μοιάζει να χρειάζεται ένα... σοκ για να επιστρέψει στη ζωή, αυτός είναι εκεί. Μπαίνει και φέρνει τα πάνω κάτω στο ματς. Κάπως έτσι, ένας 14ετής βετεράνος του NBA και πρωταθλητής με τους Σπερς το 2014, καταφτάνει στον Ολυμπιακό για να κάνει αυτό που ξέρει από την ημέρα που γεννήθηκε, να παίζει μπάσκετ.

Με μία μπάλα του μπάσκετ από... κούνια

«Το μπάσκετ ήταν η ζωή του», λέει ο πατέρας του. «Το αγαπούσε από μωρό». Αυτή είναι η πραγματικότητα για τον Κόρι Τζόσεφ που γεννήθηκε στις 20 Αυγούστου 1991 στο Οντάριο του Τορόντο και ήταν σαν ο φυσικός του χώρος να ήταν πάντα το γήπεδο.

Δείτε Επίσης

Αθλητικές Μεταδόσεις στο Gazzetta

Ο πατέρας του, Ντέιβιντ, και η μητέρα του, Κόνι, έπαιξαν, προπόνησαν και διαιτήτευσαν στον χώρο του μπάσκετ, έτσι η καλαθόσφαιρα δεν ήταν χόμπι στο σπίτι των Τζόσεφ, αλλά ο τρόπος ζωής. Τόσο, που λίγες ώρες μετά τη γέννησή του, οι γονείς του σταμάτησαν καθ’ οδόν για το σπίτι… σε έναν αγώνα πρωταθλήματος φίλου τους για να τον στηρίξουν. Εκείνη τη μέρα, ο παππούς του, Σίλμπερτ Τζόσεφ, βεβαιώθηκε πώς αυτό το παιδί είναι φτιαγμένο για τον... μαγικό κόσμο του NBA.

Ο Κόρι είναι ο μικρότερος από τέσσερα παιδιά. Έχει δύο μεγαλύτερες αδελφές, τη Σαντάλ και την Ντανιέλ, και έναν μεγαλύτερο αδελφό, τον Ντεβόε Τζόσεφ, γνώριμο όνομα και για το ελληνικό κοινό, αφού φόρεσε τη φανέλα του Ρεθύμνου τη σεζόν 2016-17. Στο Πίκερινγκ, προάστιο του Τορόντο, τα αδέλφια Τζόσεφ μεγάλωσαν σε μία αυλή με μπασκέτα παίζοντας κυριολεκτικά μέχρι να νυχτώσει κάτω από οποιαδήποτε συνθήκη.

Στο Pickering High School, ο Κόρι ξεχώρισε γρήγορα, όχι μόνο ως αθλητής, αλλά και ως μαθητής. Μαζί με τον Ντεβόε οδήγησαν το σχολείο σε back-to-back πρωταθλήματα Οντάριο (2007, 2008). Στα 17 του, όμως, πήρε μια απόφαση ζωής και άφησε το σπίτι του και μετακόμισε στο Λας Βέγκας για το Findlay Prep, ένα από τα κορυφαία μπασκετικά σχολεία στις ΗΠΑ. Μετά από συνεχή τουρνουά και πολλή αναγνώριση ήρθε και η επιλογή κολεγίου που δεν ήταν άλλη από το University of Texas. Στη μοναδική του σεζόν με τους Longhorns (2010-11) ξεκίνησε πενταδάτος και στα 36 παιχνίδια, με 10,4 πόντους, 3,6 ριμπάουντ και 3 κλεψίματα μ.ο. και γρήγορα πήρε το εισιτήριο για το όνειρο.

«Κόουτς Ποπ, θέλω να παίξω στη G-League!»

Το 2011, ο Κόρι Τζόσεφ επιλέγεται στο Νο29 του NBA Draft από τους Σαν Αντόνιο Σπερς και κάπου εκεί ξεκινά η πραγματική του διαμόρφωση όχι μόνο ως παίκτης, αλλά και ως άνθρωπος. Στο Τέξας, κάτω από τις... φτερούγες του τιτανομέγιστου Γκρεγκ Πόποβιτς γίνεται η επιτομή του παίκτη που μεγιστοποιεί το ταλέντο του μέσα από πειθαρχία, άμυνα, μυαλό και σκληρή δουλειά.

Ο Πόποβιτς τον εμπιστεύεται. Τον χρησιμοποιεί. Τον προστατεύει. Τον δοκιμάζει. Κάποια στιγμή, ο νεαρός γκαρντ κάνει κάτι σχεδόν αδιανόητο: παίρνει τηλέφωνο τον Πόποβιτς και ζητά να επιστρέψει στη G-League. O λόγος ήταν απλός, καθώς ο Τζόσεφ ήθελε να παίξει, να βελτιωθεί και να νιώσει χρήσιμος.

«Μπορώ να κάθομαι στον πάγκο στο Σαν Αντόνιο», του είπε, «ή μπορώ να γίνομαι καλύτερος». Ο Πόποβιτς έμεινε άφωνος αντιδρώντας με ένα απλό «πάμε». Ένα μήνα μετά, ο Τζόσεφ επέστρεψε και όταν ο Τόνι Πάρκερ τραυματίστηκε, ήταν έτοιμος κάνοντας τον κορυφαίο προπονητή να μιλά με τα καλύτερα λόγια για εκείνον. «Θέλω όλοι να μιμηθούν τη νοοτροπία του Κόρι Τζόσεφ», είπε ο Πόποβιτς. «Ήταν φανταστικός. Μου άρεσε ο τρόπος που προσέγγισε το παιχνίδι. Η στάση του».

Στο Σαν Αντόνιο έλαβαν χώρα και οι πιο ένδοξες στιγμές της καριέρας του. Το 2013, οι Σπερς χάνουν τον τίτλο στον 7ο τελικό από το Μαϊάμι των ΛεΜπρόν, Γουέιντ και Μπος, όμως έναν χρόνο μετά, επιστρέφουν και αυτή τη φορά δεν αφήνουν τίποτα όρθιο.

Ο Κόρι Τζόσεφ είναι πια βασικό κομμάτι του rotation και στο Game 5 των Τελικών ξανά κόντρα στους Χιτ, τα «σπιρούνια» παίρνουν το πρωτάθλημα και ο Τζόσεφ αποκτά το πολυπόθητο δαχτυλίδι!

Από εκεί και πέρα, η διαδρομή τον φέρνει στο Τορόντο, που ήταν ένα όνειρο ζωής και έπειτα σε Ιντιάνα, Σακραμέντο, Ντιτρόιτ, Γκόλντεν Στέιτ, Ορλάντο. Παντού ο ίδιος ρόλος, το ίδιο πάθος και η ίδια εργατικότητα. «Έτσι τον φώναζαν από παλιά, ‘The Defibrillator’», λένε συμπαίκτες του γελώντας. «Έμπαινε και τα χάλαγε όλα». Το... παρατσούκλι του βγαίνει ξανά και ξανά στην επιφάνεια συντροφεύοντάς τον σε όλη του τη διαδρομή.

Μάλιστα, μέσω της συνεργασίας του με την Isthmus Canada, παλεύει ενάντια στην παιδική πείνα. Για παιδιά που δεν έχουν φαγητό τα Σαββατοκύριακα ζώντας σε οικογένειες χαμηλού εισοδήματος και μέσω του σχολείου τους φροντίζουν να καλυφθούν τα γεύματά τους. Μέσα από δωρεές και εθελοντική υποστήριξη, πακέτα με θρεπτικά τρόφιμα προετοιμάζονται και διανέμονται διακριτικά κάθε Παρασκευή σε μαθητές που έχουν προταθεί από τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς τους.

Ένας ωραίος τύπος που μετουσιώνει τις αξίες του σε έργα, έρχεται στον Πειραιά για τον Ολυμπιακό με σκοπό να συνεχίσει να δώσει τον παλμό, όπως μόνο εκείνος ξέρει. Η εργατικότητά του είναι δεδομένη, εξάλλου αυτό είναι το πρώτο του «όπλο» που του έδειξε τη σωστή διαδρομή, μακριά από υπέρμετρες φιλοδοξίες και την πιθανή υπερπροβολή της εικόνας του (γι' αυτό και δεν διαθέτει λογαριασμό στο Instagram). Τον νοιάζει μόνο το παιχνίδι και η προσφορά.