Η Μονακό και ο χορός των φαντασμάτων

Θυμάστε τη Μοντεπάσκι Σιένα; Ούτε κι εγώ. Χρειάστηκε να καταφύγω στο αρχείο μου για να ξαναφέρω στο μυαλό τα κατορθώματα που την ανέδειξαν σε ευρωπαϊκή υπερδύναμη τα πρώτα χρόνια του αιώνα μας.

Η ωραία ομάδα με τα πράσινα έφτασε σε τέσσερα φάιναλ φορ της Euroleague (2003, 2004, 2008, 2011) και κατάκτησε ένα κύπελλο Σαπόρτα (2002), οκτώ πρωταθλήματα και πέντε κύπελλα Ιταλίας, με Ζήση, Κακιούζη και για λίγο Ρεντζιά. Ο κοσμαγάπητος στην πόλη Νίκος Ζήσης, μάλιστα, σχεδίαζε να μείνει παντοτινά στη Σιένα με την οικογένειά του.

Ώσπου, η κρουαζιέρα διακόπηκε απότομα. Το σκάφος βυθίστηκε αύτανδρο και χωρίς ίχνη όταν η τράπεζα που τη χρηματοδοτούσε, η παλαιότερη του Κόσμου, κατέρρευσε. Η Banca Monte dei Paschi di Siena επιβίωσε με τεχνητό οξυγόνο χάρη στο κρατικοδίαιτο σχέδιο διάσωσης από την Τράπεζα της Ιταλίας (2013), αλλά δεκατρία στελέχη της κατέληξαν στη φυλακή και πακτωλοί χρημάτων έκαναν φτερά.

Η ομάδα μπάσκετ κρίθηκε περιττή και κήρυξε χρεοκοπία, φορτωμένη με χρέη 5,4 εκ. ευρώ, αλλά και με υποψίες απάτης και φοροδιαφυγής ύψους 90 εκατομμυρίων, όπου πρωταγωνίστησε ο ατιμασμένος πρόεδρος Φερντινάντο Μινούτσι. Μετά από έρευνα που ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο του 2017, η ιταλική Ομοσπονδία έσβησε από τα μητρώα τα δύο νταμπλ που πέτυχε η Σιένα μεταξύ 2011-13.

Ο σύλλογος επιχείρησε νέο ξεκίνημα από την τέταρτη κατηγορία με το «βαφτιστικό» όνομά του, Μενς Σάνα («Νους Υγιής»), αλλά πτώχευσε εκ νέου το 2019 και έκτοτε φυτοζωεί ως ερασιτεχνικό σωματείο. Και διηγώντας τα να κλαις.

Εμείς που προλάβαμε τα χρόνια ακμής της Μοντεπάσκι θα έχουμε να θυμόμαστε τα υπέροχα ταξίδια στην Τοσκάνη, τις βραδυνές οινοποισίες στα στέκια γύρω από την πλατεία όπου διεξάγεται το θρυλικό «Πάλιο» και την καταπληκτική ατμόσφαιρα στο παλαιικό Παλασπόρτ της Βία Σκλάβο.

Με προσωπικό χαϊλάιτ (φωτ.) τις περιγραφές των αγώνων Σιένα-Παναθηναϊκού στα πλέι-οφ του 2009, όταν οι «πράσινοι» του Ομπράντοβιτς πέτυχαν δύο σβουριχτά διπλά μετά το αρχικό 1-1 και προκρίθηκαν (μαζί με τον Ολυμπιακό, που τις ίδιες μέρες άλωσε τη Μαδρίτη) στο φάιναλ φορ του Βερολίνου. Οι εντιμότατοι κύριοι Διαμαντίδης, Σάρας και Σπανούλης έστησαν το δικό τους «πάλιο» στην περιφερειακή γραμμή…

Προτού συμπληρωθούν δεκαπέντε χρόνια από το «κανόνι» της Σιένα, η ιστορία επαναλαμβάνεται περίπου 450 χιλιόμετρα παραπέρα, με φόντο το κοσμοπολίτικο Μόντε Κάρλο και με θύμα μία ομάδα εξίσου φιλόδοξη. Μάλιστα η Μονακό έφτασε ένα βήμα πιο κοντά στην αίθουσα του τροπαίου, αφού (σε αντίθεση με τη Σιένα, που έχασε και τους τέσσερις ημιτελικούς της) έπαιξε ευρωπαϊκό τελικό το 2025, επί ασιατικού έστω εδάφους.

Με το που έφτασε η φωτιά του ρωσοουκρανικού πολέμου στο λάθος διυλιστήριο, το εγχείρημα του φοβερού (τύποις Ούγγρου) Φεντόριτσεφ γκρεμίστηκε σαν πύργος από άμμο της Κυανής Ακτής. Το όψιμο επενδυτικό σχήμα που κάποτε οδήγησε την ιστορική Ορτέζ στο γκρεμό κρίθηκε αναξιόπιστο από τις γαλλικές αρχές και ο φάκελος συμμετοχής της Μονακό στο γαλλικό πρωτάθλημα απορρίφθηκε μετά πολλών επαίνων.

Έχουν κάτι περίεργες συνήθειες οι κουτόφραγκοι, να διεξάγουν ελέγχους και να θωρακίζουν τους θεσμούς. Να, κάπως έτσι χαλάει η πιάτσα! Το ίδιο μάλιστα έκαναν με τη Βιλερμπάν, της οποίας το μεγαλεπήβολο πλάνο για οικονομική κυριαρχία στην Euroleague (μέσω …ΝΒΑ Europe) εξελίχθηκε σε εξίσου θορυβώδες φιάσκο.

Η Μονακό, που μέχρι τα περασμένα Χριστούγεννα τραγουδούσε ξένοιαστη κάλαντα και στόλιζε δέντρα, φαίνεται ότι βρίσκεται στα πρόθυρα του αφανισμού, αν και υποτίθεται ότι θα συμμετάσχει στο Eurocup. Θα αναζητήσει, λέει, το δίκιο της στην Ολυμπιακή Επιτροπή της Γαλλίας, ενώ καλά καλά δεν έχει λεφτά για να πληρώσει το χαρτόσημο.

Η ECA πρόφτασε να εκπαραθυρώσει τη Μονακό από την Euroleague, αλλά δεν έκανε το ίδιο με την αγωνιστική και διοικητικά μετέωρη Βιλερμπάν, η οποία ζει τη δική της τραγωδία με τις απανωτές αποχωρήσεις των παικτών που είχε στρατολογήσει.

Ποιες είναι οι δικλείδες ασφαλείας της διοργανώτριας αρχής σε περίπτωση πτώχευσης –ή «αναγκαστικής» αγωνιστικής απαξίωσης- κάποιου μέλους; Καμία απολύτως. H καρέκλα της Μονακό στο Eurocup μπορεί να μείνει κενή, ενώ σε αυτήν της Βιλερμπάν στην Euroleague θα καθίσει ένα φάντασμα.

Είναι βέβαια άτοπο να περιμένουμε καλλιγραφία από τον οργανισμό που ευθύνεται για την περυσινή γελοιότητα με τις ισραηλινές ομάδες ή για την τυφλή «εξάπλωση» προς τα Εμιράτα ή για την καθιέρωση ενός salary cap που δεν προβλέπει cap και δεν εφαρμόζεται.

Όσο φανταχτερή και αν μοιάζει η γιρλάντα με την οποία στολίζεται το τρόπαιο κάθε Μάιο, η πολύφερνη ECA δεν είναι παρά ένα μαγαζάκι με ψευδαισθήσεις μεγαλείου, όχι πολύ διαφορετικό από τα σουβενιράδικα στις Ράμπλας της Βαρκελώνης.

Ποιος θα εκπλαγεί εάν αύριο δώσουν τη θέση των Μονεγάσκων στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας ή σε καμιά Ζενίτ; Αν δεν το προσέξατε, η ίδια η ΔΟΕ άνοιξε την πόρτα για την επιστροφή των Ρώσων στο αθλητικό στερέωμα. Απορώ για ποιο λόγο καθυστερούν να απαιτήσουν την άμεση επιστροφή τους στην Euroleague! Δεν νομίζω ότι ο Βατούτιν έχει να λύσει προβλήματα σαν αυτά του Φεντόριτσεφ…

Σας αφήνω με μία απολαυστική φωτογραφία του φίλτατου Εργκίν Άταμαν, που ήδη μου λείπει, από τη θητεία του στη Σιένα το 2001-3. Νομίζω ότι ούτε ο ίδιος δεν θα αναγνώριζε τον εαυτό του.