Final Four: Αυτός ο Ολυμπιακός (της άμυνας) δεν «φοβάται» καμία Ρεάλ, είναι ομάδα για κούπα!

Μπορεί να ακούγεται κλισέ και να μην εντυπωσιάζει τον κόσμο του, που «φτιάχνεται» με το ελκυστικό μπάσκετ στο οποίο μας έχει συνηθίσει η ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα, ωστόσο, η «ερυθρόλευκη» επιστροφή σε τελικό της Euroleague (μετά από 3 χρόνια και για 10η φορά στην ιστορία του συλλόγου), δεν ήρθε μέσα από την αγωνιστική λειτουργία που την έφερε μέχρι το Final 4.

Αλήθεια, ποιος περίμενε τόσο πειστική πρόκριση (79-61) και χωρίς να χάσει ούτε μία φορά το προβάδισμα, απέναντι στον πιο σκλαραγωγημένο αντίπαλο στα μετόπισθεν, με το χαμηλότερο μέσο παθητικό και με έναν πριοπονητή που είναι master στην τακτική και τις προσαρμογές στην διάρκεια ενός παιχνιδιού;

Όχι πολλοί πιστεύω! Αυτόι που σίγουρα, όχι απλά το πίστεψαν αλλά «αγόρασαν» εξ’ ολοκλήρου το αμυντικό πλάνο που εκπονήθηκε και εκτελέστηκε, ήταν ο Γιώργος Μπαρτζώκας, το staff και φυσικά οι παίκτες που πάτησαν το παρκέ του «ερυθρόλευκου» “T-Center” πιο αποφασισμένοι από ποτέ!

Όχι μόνο για να νικήσουν την πρωταθλήτρια Ευρώπης και να διεκδικήσουν το τρόπαιο, αλλά για να μην την δώσουν την ελπίδα να πιστέψει ότι έχει τύχη να διεκδικήσει το εισιτήριο για τον τελικό.

Πιο ενδεικτικό mindset του «με το μαχαίρι στα δόντια» αλλά και του «βάζω τα χέρια μου παντού και πάω σε όλες τις επαφές», απ’ αυτό με το οποίο μπήκαν οι Πειραιώτες στις τρεις πρώτες περιόδους, απλά δεν υπάρχει.

Δώστε βάση… Ο Ολυμπιακός πήρε το ψυχολογικό πλεονέκτημα του ημιτελικό με το αρχικό 12-0, όχι επειδή έπαιξε όπως ήθελε στην επίθεση, αλλά γιατί ανάγκασε τους παίκτες του Σάρας να μείνουν σχεδόν 7 λεπτά χωρίς πόντο, έχοντας 0/8 σουτ και 4 λάθη.

Το 18-12 του 10ου λεπτού προήλθε με μόλις μία ασίστ από την πιο δημιουργική ομάδα της Euroleague και σαν να μην έφτασε αυτό, οι πρωταθλητές Ελλάδας μπήκαν στην 2η περίοδο με 11 συνεχόμενους αναπάντητους πόντους και πήγαν την διαφορά στο +17 (29-12). Το πιο ενθαρρυντικό, όμως, ήταν ότι το άνοιγμα της διαφοράς δεν προέκυψε τόσο από την επίθεση, όσο από το κλεισιμο όλων των χώρων προς το καλάθι τους!

Μετά τα 6’56” χωρίς σκορ στο πρώτο δεκάλεπτο, η Φενέρ έμεινε «άσφαιρη» για 5’56” στο δεύτερο, ενώ στο ίδιο έργο θεατές γίναμε και στο 3ο για 3,5 λεπτά με την διαφορά να ανεβαίνει στην ανώτατή της τιμή και να φτάνει τους 20 πόντους (44-24).

Στο μεσοδιάστημα, ο Γιώργος Μπαρτζώκας βρήκε τρεις δαιφορετικούς πρωταγωνιστές ανά περίοδο. Στο ξεκίνημα την «δουλειά» έκαναν οι 11 πόντοι του Ντόρσεϊ, στην συνέχεια ο «άχαστος» Πίτερς (9π. με 4/4 σουτ στην 2η περίοδο) και στο 2ο μέρος ο Βεζένκοβ με 14 από τους 16 πόντους.

Κι όλα αυτά περισσότερο με ατομικές πρωτοβουλίες παρα με σκοράρισμα που ήλθε μέσα από το μπάσκετ των συνεργασίών που προσεβεύει η φιλοσοφία του Γιώργου Μπαρτζώκα.

Πραγματικά, ο Ολυμπιακός παρουσιάστηκε τόσο προσηλωμένος στο κομμάτι των αλλαγών , της κάλυψης όλων των χώρων και του physical παιχνιδιού, που ακόμη και όταν η Φενέρμπαχτσέ άρχισε να βγάζει ελεύθερα σουτ, δεν είχε καταφέρει να βρεί έναν έστω αξιοπρεπή ρυθμό ώστε να τα βάλει.

Κακά τα ψέματα με 30,6% εντός πεδιάς, καμία ομάδα – όσο καλά καθοδηγούμενη κι αν είναι από τον πάγκο – δεν πάει τελικό!

Άντιθετα, ο Ολυμπιακός, όταν συνδυάζει την αγωνιστική λειτουργία με τόσο μεγάλη σκληράδα πίσω και ταυτόχρονα παρουσιάζει τέτοιο αξιοσημείωτο αλτρουισμό όσο αυτός του ημιτελικού, είναι ομάδα για μεγάλα πράγματα. Και εν προκειμένω στον τελικό, είναι ομάδα, που αν ξαναφτάσει αυτά τα standards απόδοσης δύσκολα θα χάσει την κορυφή της Ευρώπης.

Όταν ο αναπληρωματικός του MVP της κανονικής περιόδου (Βεζένκοβ), είναι ο κορυφαίος του παίκτης (Πίτερς 17π. με 7/7 σουτ) και όταν ο δεύτερος small forward έρχεται από τον πάγκο (Γουορντ 10π., 3ρ. & 2ασ.) και αλλάζει δύο φορές τον επιθετικό ρυθμό, τότε μιλάμε για το πλέον «αρματωμένο» σύνολο, που μέχρι το προτελευταίο ματς της σεζόν, ισως να «δικαιούται» περισσότερο από κάνένα άλλο την επιβράβευση. Πολλώ δε μάλλον με 15.000 κόσμο στο πλευρό του!

Ανεξαρτήτως αντιπάλου και έστω κι αν η έτερη φιναλίστ έμελλε να είναι η ομάδα που ίσως να του ταιριάζει περισσότερο. Κάτι που φάνηκε στον μεταξύ τους αγώνα στο ΣΕΦ, προ ενάμιση μήνα (102-88), στον οποίο έπαιζε τόσο ο Ταβάρες όσο και ο Λεν, που είναι οι μεγάλες απόντες του Final Four.

Το διάστρεμμα με το οποίο αποχώρησε ο μοναδικός εναπομείναν σέντερ της Ρεάλ, Ούσμαν Γκαρούμπα, ίσως κάνει τα πράγματα ευκολότερα για τον Ολυμπιακό, ίσως και όχι. Αυτό που διαφαίνεται είναι ότι η εφετινή ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα είναι φτιαγμένη για να στεφθεί πρωταθλήτρια.

Δεν είμαι σίγουρος ότι η Ρεάλ έπιασε τόσο σπουδαία απόδοση (105-90) ή αν η Βαλένθια «ξέχασε» τόσο πολύ το αμυντικό φίλτρο που της χάρισε την ολική ανατροπή στην σειρά με τον Παναθηναϊκό (φάνηκε ξεκάθαρα ότι το εφετινό 2-5 κόντρα στην «βασίλισσα» δεν ήταν τυχαίο), ώστε να κάνει ευκολότερη την επιθετική δουλειά της «βασίλισσας»…

Αυτό για το οποίο είμαι σίγουρος, όμως, είναι ότι καλύτερη «ερυθρόελυκη» ευκαιρία για ρεβάνς από τους Μαδριλένους (3 χαμένοι τελικοί είναι αυτοί), ίσως να μην ξαναβρεθεί…

VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου.