Παναθηναϊκός: Η διπλή οπτική της απόφασης για Άταμαν

Ο κύβος ερρίφθη και ο Εργκίν Άταμαν αναμένεται να συνεχίσει κανονικά στον πάγκο του Παναθηναϊκού (σε πρώτη φάση και τουλάχιστον) έως και το τέλος της σεζόν.

Η αλήθεια είναι ότι υπήρχε έντονος καπνός αναφορικά με το μέλλον του μετά τον αποκλεισμό των «πρασίνων» από το Final Four και μάλιστα με reverse sweep από την Βαλένθια. Ένας αποκλεισμός που έθεσε τον Παναθηναϊκό μακριά από τον μεγάλο και βασικό στόχο της σεζόν, ο οποίος δεν ήταν άλλος από την κατάκτηση της Euroleague μέσα στο ίδιο του το σπίτι.

Αυτήν την στιγμή δεν έχει ούτε τη δυνατότητα να διεκδικήσει το τρόπαιο. Κάτι που, αν μη τι άλλο, έχει στοιχίσει και έχει «πονέσει» τον «πράσινο» οργανισμό. Και είναι και λογικό, έτσι;

Παρόλα αυτά η ζωή συνεχίζεται. Και πρέπει να συνεχιστεί. Στην τελική όποιος ζει στο παρελθόν χάνει το παρόν και το μέλλον, όπερ και σημαίνει ότι πρέπει να μπει ένα μεγάλο «delete» σε όλα όσα προηγήθηκαν. Ξέρω, είναι πολύ δύσκολο. Πάρα πολύ δύσκολο. Όμως πρέπει να γίνει. Άμεσα.

Η απόφαση, λοιπόν, του Δημήτρη Γιαννακόπουλου και σύμφωνα με τα όσα άφησε να εννοηθούν μέσω των αναρτήσεων του, είναι η παραμονή του Εργκίν Άταμαν. Υπενθυμίζω, επίσης, ότι έχει συμβόλαιο για έναν ακόμα χρόνο και δη έως το καλοκαίρι του 2027. Παρόλα αυτά είχε απλωθεί μπόλικη σπέκουλα για πιθανή και άμεση αποχώρησή του. Πριν από τους τελικούς του πρωταθλήματος. Κάτι που -κατά τα φαινόμενα- δεν πρόκειται να γίνει.

Θεωρώ ότι υπάρχει διπλή οπτική όσον αφορά την εν λόγω απόφαση. Και το πώς θα δει κάποιος το ποτήρι. Μισοάδειο ή μισογεμάτο. Κατά την προσωπική μου άποψη και βλέποντας την συγκεκριμένη οπτική της απόφασης να παραμείνει ο Άταμαν, από ηθικής πλευράς, ο ισχυρός άνδρας των «πρασίνων» έπραξε σωστά. Ακόμα και αν μέσα του υπήρχε το «ζιζάνιο» για το όχι καλό αγωνιστικό πρόσωπο της ομάδας στη μεγαλύτερη διάρκεια της σεζόν και η απογοήτευση του αποκλεισμού από το Final Four, έπραξε τίμια και ηθικά.

Αποφάσισε να στηρίξει τον Τούρκο προπονητή εκτιμώντας αφάνταστα και δείχνοντας τον δέοντα σεβασμό για την προσφορά του στην ομάδα με αποκορύφωμα φυσικά την κατάκτηση της Euroleague το 2024: «It’s all about respect» που έλεγε κάποτε και ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Και αν μη τι άλλο ο ισχυρός άνδρας της «πράσινης» ΚΑΕ σεβάστηκε όπως ΕΠΡΕΠΕ τον Άταμαν.

Στηρίζει τον άνθρωπο με τον οποίο ο Παναθηναϊκός επέστρεψε στην ελίτ της Euroleague και από την πρώτη του κιόλας χρονιά «πάτησε» στο υψηλότερο σκαλί του βάθρου. Πάντα θα μνημονεύεται το εν λόγω κατόρθωμα και δεν πρόκειται να του το πάρει κανείς. Επανέφερε τον Παναθηναϊκό στην κορυφή της Ευρώπης ύστερα από 13 χρόνια και πάντα το λάβαρό του θα κοσμεί την οροφή του T-Center. Και αυτό δεν πρόκειται να ξεχαστεί ποτέ. Θα παραμείνει εις τους αιώνες των αιώνων. Και όποιος τον αμφισβητήσει άμα την αποχώρησή του από το ΟΑΚΑ θα είναι το λιγότερο αγνώμονας και αχάριστος.

Στην τελική, κανείς δεν είναι για πάντα. Και σίγουρα όλα κάποτε τελειώνουν. Ειδικά στον αθλητισμό. Όταν έρθει λοιπόν και το «τέλος» του Άταμαν με τον Παναθηναϊκό, κανείς δεν θα μπορεί να του προσάψει ότι η ομάδα δεν ήταν πετυχημένη. Πόσο εύκολα μπορεί να πάρει κάποιος προπονητής Euroleague από την πρώτη του κιόλας χρονιά σε μια ομάδα; Και πόσο εύκολο είναι να την κατακτάει κάθε χρονιά. Όσο μεγάλο και αν είναι το budget που διαθέτει στα χέρια του. Αυτά για να ξέρουμε και τι λέμε.

Βέβαια υπάρχει και μια ακόμα οπτική γωνία που μπορεί να δει κάποιος την παραμονή του Άταμαν. Εάν τελικά έπραξε σωστά ο Γιαννακόπουλος. Και αν έπραξε σωστά βάσει του αγωνιστικού προσώπου που έχει παρουσιάσει φέτος και δη στην μεγαλύτερη διάρκεια της σεζόν η ομάδα. Έχοντας αυτό ως δεδομένο και βάζοντας στην εξίσωση την μεγάλη απογοήτευση και πίκρα που υπάρχει για τον αποκλεισμό από το Final Four, ίσως και να χρειαζόταν μια αλλαγή με φόντο την κατάκτηση του πρωταθλήματος.

Λέω «ίσως» επειδή δεν υπάρχει μαγικό ραβδάκι για να αλλάξουν όλα μονομιάς αλλά ούτε και χρόνος για να γίνουν κάποιες, έστω, προσαρμογές. Οποιαδήποτε αλλαγή θα ήταν περισσότερο για το πνευματικό κομμάτι, το οποίο θα μπορούσε να είχε αντίκτυπο και στο αγωνιστικό. Το σίγουρο είναι ότι η συνολική εικόνα δεν ήταν καλή. Τόσο ως η μεγάλη εικόνα που αντικατοπτρίζει τη σεζόν, όσο και η μικρότερη που αφορούσε τα Playoffs με την Βαλένθια. Και δεν υπήρξε και η τακτική αντίδραση που θα έπρεπε να υπάρξει μετά το δεύτερο παιχνίδι της σειράς. Γι’ αυτό άλλωστε υπήρχε (που πραγματικά υπήρχε και δεν είναι κάτι που βγάλαμε από την κοιλιά μας) η πληροφορία για πρόωρο διαζύγιο με τον Τούρκο προπονητή .

Όμως όπως αναφέραμε και στο «Gazz Floor» της Τετάρτης 20/5, ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος δεν ήθελε να πάρει κάποια βιαστική απόφαση. Αντίθετα ήθελε να βάλει τα πράγματα σε μία σειρά, να ζυγίσει τα «υπέρ» και τα «κατά» και να πράξει με γνώμονα την επίτευξη του τελευταίου στόχου. Και αυτός δεν είναι άλλος από την κατάκτηση του ελληνικού πρωταθλήματος. Θυμάμαι την σεζόν 2016-17. Τότε που ο Παναθηναϊκός είχε αποκλειστεί με «σκούπα» (και παρά το αβαντάζ της έδρας και το +14 του ημιχρόνου στο Game 1) από τη Φενέρμπαχτσε με 3-0 νίκες με αποτέλεσμα να ακολουθήσει η ιστορία με το πούλμαν της επιστροφής από την Κωνσταντινούπολη.

Σίγουρα τότε ήταν διαφορετικές οι εποχές, διαφορετικά τα πρόσωπα και άλλοι οι πρωταγωνιστές. Απλά θέλω να σταθώ στο γεγονός ότι εντός των «πράσινων» τειχών επικρατούσε μια γενική απογοήτευση και υπήρχε το μεγάλο ερωτηματικό ενόψει των τελικών. Έπρεπε να γίνουν αλλαγές; Τελικά δεν έγινε τίποτα. Η ομάδα συσπειρώθηκε. Όλοι ενώθηκαν για το καλό του συνόλου και την επίτευξη του στόχου. Και όπως θα θυμάστε ο Παναθηναϊκός πήρε το πρωτάθλημα έχοντας το μειονέκτημα της έδρας απέναντι στον Ολυμπιακό στο Game 5 του ΣΕΦ.

Αυτό πρέπει να κάνει και ΤΩΡΑ ο Παναθηναϊκός. Να παραμείνει ενωμένος και να κλείσει τα αυτιά του σε οτιδήποτε μπορεί να τον αποπροσανατολίσει. Κανείς δεν λέει ότι η κατάκτηση του πρωταθλήματος θα «σβήσει» την αποτυχία στην Euroleague αναλογικά του budget, του ρόστερ και πάντα σε συνδυασμό με τη φιλοξενία του Final Four στην Αθήνα. Όχι δεν θα τη σβήσει. Παρόλα αυτά δεν χάθηκε και ο κόσμος. Έτσι; Για αθλητισμό μιλάμε. Όμως θα επουλώσει κάπως τις πληγές αφήνοντας μια γλυκιά γεύση στο φινάλε της σεζόν. Είναι αρκετό; Όχι. Θα είναι όμως «κάτι». Γιατί και τα «double» εντός των ελληνικών συνόρων, δεν τα χαρίζει κανείς...

Εάν και εφόσον μπορεί να γίνει με τις υπάρχουσες συνθήκες και ύστερα από τα όσα έχουμε δει φέτος από τον Παναθηναϊκό; Κανείς δεν μπορεί να το πει με σιγουριά. Παρόλα αυτά ο στόχος υπάρχει. Και ΠΡΕΠΕΙ άπαντες να παίξουν και να δουλέψουν για το καλό της ομάδας. Μετά τους τελικούς θα γίνει ο απολογισμός και θα παρθούν και οι απαραίτητες, επόμενες, αποφάσεις.

VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου.