Ολυμπιακός - Φενέρμπαχτσε: Η στιγμή της “Κάθαρσης”!

Ο Ολυμπιακός περπάτησε τον δικό του μοναχικό ανήφορο, υπομένοντας τη θλίψη των χαμένων ευκαιριών στα τέσσερα τελευταία F4. Η φετινή πρόκληση φαντάζει ως μια ιδανική συνθήκη για εξιλέωση και κάποιου είδους “κάθαρση” για αυτήν την ομάδα. Η Φενέρμπαχτσε όμως αποτελεί ένα υψηλό εμπόδιο, με τις δύο ομάδες να ετοιμάζονται για μια επική μάχη.

Ουσιαστικά πρόκειται για το ματσάρισμα που όλη η μπασκετική Ευρώπη περιμένει εδώ και καιρό. Οι δύο καλύτερες ομάδες της σεζόν. Δύο διαφορετοί κόσμοι, δύο διαφορετικές φιλοσοφίες. Ο μπασκετικός “συνεργατισμός” των ερυθρολεύκων απέναντι στον τουρκικό νεοφιλελευθερισμό που επιβάλλει περισσότερο ατομικισμό και πρωτοβουλία από την πλευρά των παιχτών.

Μπορεί να ακούγεται οξύμωρο, όμως το παιχνίδι της Φενέρμπαχτσε είναι εξαιρετικά σύνθετο και βασίζεται σε πλήθος κανόνων και ένα αυστηρό πλαίσιο, εντός του οποίου αυτό που ορίσαμε ως “ατομική πρωτοβουλία” πιο πάνω, έχει ουσιαστικά τη μορφή επιλογής ανάμεσα σε ότι σου έχει δώσει διαθέσιμο ο κόουτς Γιασεκίβιτσιους.

Όπως και ο Ολυμπιακός, έτσι και η πρωταθλήτρια Φενέρ είναι “ομάδα του προπονητή”. Η διαφορά τους εντοπίζεται στον τρόπο που αναπτύσσονται. Η ελληνική επίθεση είναι σαφώς πλουραλιστική. Δουλεύει αρκετά μακριά από τη μπάλα (Νο1 σε ροπή σε “κοψίματα” και ελίτ σε αποτελεσματικότητα παράγοντας 1.382 πόντους/κατοχή), ακουμπάει -αντίθετα με τις τάσεις και τα σημεία των καιρών- όσο ελάχιστοι στο χαμηλό ποστ (Νο3 σε ροπή, Νο1 σε αποτελεσματικότητα με 1.125 πόντους/κατοχή), φιλτράρει σωστά τις εκτελέσεις της επενδύοντας στη συνεχή μετακίνηση της αντίπαλης άμυνας και γαρνίρει όλη αυτήν τη διαδικασία με μια σπουδαία δυναμική στο επιθετικό ριμπάουντ.

Η παραγωγική διαδικασία των ερυθρολεύκων έρχεται, όπως και όλες οι συγγενείς τέτοιες, από το μακρινό παρελθόν και άνθισε επάνω στις θεμελιώδεις αρχές που δίδαξαν οι “πατέρες” του (όπως ο Adolph Rupp στις Kεντρικές Πολιτείες των ΗΠΑ στα 30s και ο Άτσα Νίκολιτς χρόνια αργότερα στην Ευρώπη των 60s) έκαναν αυτό το άθλημα τόσο όμορφο. Είναι κάτι ταυτόχρονα παραδοσιακό και συνάμα μοντέρνο.

Το μεγάλο ερώτημα όμως είναι ένα. Κερδίζει αυτό το μπάσκετ στη σύγχρονη Ευρωλίγκα; O Σαρούνας Γιασικεβίτσιους φωνάζει εμφατικά “Όχι”. Ο ίδιος υπήρξε ο μεγαλύτερος “Απόστολος” αυτής της -βασισμένης στις γραφές και στα κιτάπια του αθλήματος- φιλοσοφίας. Του μπάσκετ της συνεργασίας, της συνεχούς κίνησης μακριά από τη μπάλα, των decoys και των σύνθετων δράσεων εντός της δεξαμένης των “multi cutting & passing” επιθέσεων. Kαι όμως, ο Λιθουανός tactician κατάφερε να κερδίσει όταν απαρνήθηκε τα ιδεώδη που κουβαλούσε από την αρχή της προπονητικής του καριέρας για να στραφεί στο μπάσκετ των ατομικών δεξιοτήτων και της προσωπικής φάσης.

Η Φενέρ βασίζεται στο ένας εναντίον ενός και στην εκτέλεση από τον PnR Χειριστή. Έχει δομηθεί για να κερδίζει αυτά τα μίνι-ντέρμπι που κρίνονται στις τελευταίες δέκα κατοχές, παίρνοντας τη μια προσωπική μονομαχία μετά την άλλη, σε άμυνα (αλλαγές με ακρογωνιαίο λίθο τον Μέλι) και επίθεση (1on1 με Μπάλντγουιν, Χόρτον-Τάκερ, Ντε Κολό). Η επίθεση της δεν έχει σε καμία περίπτωση των πληθωρικό χαρακτήρα της αντίστοιχης ελληνικής αλλά αποδεδειγμένα δουλεύει μέσα στο χάος των οριακών καταστάσεων και της πίεσης που συνήθως απενεργοποιούν τη ροή των επιθέσεων συνεργασίας.

Οι Τούρκοι επίσης έχουν το καλύτερο φίλτρο στη λίγκα αναφορικά με την ποιότητα των Catch & Shoot εκτελέσεων τους. Είναι η ομάδα με τα περισσότερα ελεύθερα (unguarded) σουτ και τις λιγότερες εκτελέσεις επάνω σε άμυνα. Αυτό σαφέστατα πιστώνεται στη δουλειά του προπονητή τους. Η επανάληψη χτίζει συνήθειες, νοοτροπία και αγωνιστική κατεύθυνση. Και σίγουρα έμφαση στη λεπτομέρεια (η πειθαρχία στην εκτέλεση των σκριν, ο συγχρονισμός σε δράσεις που περιλαμβάνουν πολλά τέτοια).

Η μεγάλη πρόκληση για τον Ολυμπιακό θα είναι να μπορέσει να επιβιώσει σε μια τέτοια, κλειστή μάχη. Οι ερυθρόλευκοι είναι η ομάδα με τη μικρότερη ροπή σε εκτέλεση από τον PnR-Χειριστή στην Ευρωλίγκα (Νο20) και μένουν μακριά από τις “1on1” καταστάσεις (Νο18). Η Φενέρ θα μπει για να παίξει με επαφές, προτάσσοντας το γνωστό της έντονο physicality, ώστε να οδηγήσει τους ερυθρόλευκους σε ένα παιχνίδι που θα κριθεί στο τέλος. Ο Ολυμπιακός λοιπόν οφείλει να είναι έτοιμος να κερδίσει (και) μια μάχη που δεν θα πάει στον ρυθμό του.

Αναμένεται ένα μεγάλο ματς ανάμεσα στις δύο καλύτερες ομάδες της φετινής Ευρωλίγκας. Παράλληλα, θα είναι ένα bras de fer του Γιώργου Μπαρτζώκα με τον Σαρούνας Γιασικεβίτσιους, δύο εκ των καλύτερων tacticians της διοργάνωσης αλλά και μια μάχη φιλοσοφιών. Μένει να δούμε ποια θα επικρατήσει, επηρεάζοντας τις τάσεις για την επόμενη χρονιά και φυσικά την αγαπημένη μας συζήτηση για το “μπάσκετ που κερδίζει”. Οι οιωνοί για τον Ολυμπιακό φαντάζουν καλοί. Την Παρασκευή οι ερυθρόλευκοι έχουν ραντεβού με την ιστορία και τη μεγάλη ευκαιρία για τη δική τους “Κάθαρση”.

VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου.