Παναθηναϊκός: Πως το 2-0 έγινε 2-2 και πως μπορεί να γίνει 3-2!

• Το 2-0 στην “Roig Arena”
• Η απάντηση στο διπλό “break”
• Η επιστροφή στα hedge out και το «κυνήγι» διψήφιων διαφορών!
• Το «παίζω το ταλέντο μου» στην επίθεση και η απουσία του Σλούκα!
• Υπάρχει ελπίδα στο Game 5;

Ό,τι και να πει κανείς για αυτό το ζευγάρι και τον τρόπο που έχουν εξελιχθεί οι τέσσερις αγώνες (2-2 στις νίκες) ανάμεσα στις δύο ομάδες, είναι λίγο και δύσκολα θα αποτυπώσει ακριβώς τι έχει συντελεστεί μέσα στο παρκέ αλλά και το πως φτάσαμε στο Game 5.

Περί του πως το 2-0 υπέρ του Παναθηναϊκού μέσα στην Ισπανία έγινε 2-2, με δύο πανομοιότυπες ήττες στο “T-Center” και με το τελευταίο παιχνίδι να γίνεται επί ισπανικού εδάφους, υπάρχουν απόψεις και απόψεις.

Ωστόσο, αν υπάρχει μία κοινή συνισταμένη σε όσες (αρκετές) γνώμες και οπτικές μπορεί να επικρατούν, αυτή έχει να κάνει με την ζημιά που έκανε η απουσία του Κώστα Σλούκα (ειδικότερα στους δύο αγώνες της Αθήνας), του οποίου ο ξαφνικός τραυματισμός με ώθησε να αλλάξω την αρχική μου πρόβλεψη, που ήθελε τους «πράσινους» να κερδίζουν με 3-2 στις νίκες και να δώσω το ίδιο προβάδισμα στην ομάδα του Πέδρο Μαρτίνεθ.

Κατ’ αρχάς, να καταθέσω την άποψή μου σχετικά με το τι έχει γίνει μέχρι τώρα. Βάσει των όσων έχουμε δει στα 165 λεπτά που έχει παιχτεί μπάσκετ, από πλευράς διάρκειας στην απόδοσή της, η Βαλένθια ήταν καλύτερη και ίσως να δικαιούταν να έχει ήδη προκριθεί με 3-1.

Το 2-0 στην “Roig Arena”

Ο Παναθηναϊκός ήταν εξαιρετικός τακτικά στο Game 1, κατέβασε την αντίπαλό του κάτω από τις 70 κατοχές και παίζοντας αρκετά σκληρά και με αλλαγές, της χάλασε το παιχνίδι. Έπαιξε με αλλαγές σε όλα τα μαρκαρίσματα, μπέρδεψε την επιθετική λειτουργία των γηπεδούχων και τους έβγαλε από το comfort zone της. Το ότι τελικά νίκησε μόλις με 68-67 με μία βολή του Ναν (έκανε το πιο παραγωγικό του παιχνίδι στην σειρά με 21π.), έδειξε πόσο δυσκολοκατάβλητο συγκρότημα είναι οι «νυχτερίδες» (σούταραν με 18,2% στα τρίποντα).

Στο Game 2, η Βαλένθια ήταν πολύ καλύτερη, πήγε τον ρυθμό στις κατοχές που ήθελε, είχε εξαιρετικά ποσοστά (66,7% στα δίποντα και 42,1% στα τρίποντα με 16 εύστοχα) με εξαίρεση την αχίλλειο πτέρνα της που είναι οι βολές (56,5% με 13/23) και υπό αυτές τις συνθήκες θα έπρεπε να κερδίσει από καθαρά έως και δύσκολα.

Το ότι έχασε οφείλεται στο μεγαλείο, την ποιότητα και τις τεράστιες προσωπικότητες που έχει ο Παναθηναϊκός, ο οποίος έκανε ίσως το τέλειο εκτός έδρας ματς, ελέγχοντας όλες τις μικρές λεπτομέρειες. Κατ’ αρχάς είχε διπλάσια δημιουργία σε σχέση με το πρώτο ματς, κάτι που σημαίνει ότι αυτομάτως είχε διπλάσιους πόντους με καλύτερες προϋποθέσεις, εξ’ού και το ασύλληπτο το 53,3% πίσω από τα 6,75 με 16/30), το 55% στα δίποντα αλλά και το 100% στις βολές (15/15).

Ο Μαρτίνεθ μπορεί να βελτίωσε την λειτουργία της ομάδας στην άμυνα με αλλαγές, ωστόσο, η άμυνά του δεν μπόρεσε να «αναχαιτίσει» το ατομικό ταλέντο στο σκοράρισμα του «επτάστερου», ο οποίος πήρε 7 έως 16 πόντους από έξι παίκτες, εκτός των 19 και 27 που είχαν ο Ναν και ο Χέιζ-Ντέιβις αντίστοιχα!

Κάπως έτσι και με κερασάκια στην «τούρτα» του τελικού 107-105, δύο τεράστια τρίποντα από τον Όσμαν και τον Χέιζ-Ντέιβις, οι «πράσινοι» έκαναν τα δύο πιο δύσκολα βήματα και απέμενε το τελευταίο μέσα στο σπίτι τους, απέναντι σε έναν αντίπαλο πρωτάρη σε τέτοιες καταστάσεις και που αν μη τι άλλο θα ερχόταν κρεμάμενος στον γκρεμό και με τόσο καταρρακωμένο ηθικό θα απείχε μία γερή σπρωξιά για να πέσει... Κι όλα αυτά χωρίς να είναι παρών ο πιο «μπαρουτοκαπνισμένος» παίκτη τους σε τέτοιου είδους παιχνίδια!

Η απάντηση στο διπλό “break”

Και φτάνουμε στα δύο παιχνίδια του “Telecom Center Athens”, όπου όπως αποδείχτηκε, ο Έργκιν Άταμαν υποτίμησε τρομακτικά τον κίνδυνο που εξέπεμψαν τα δύο πρώτα ματς της σειράς, όσον αφορά το πόσο δύσκολο matchup είναι η Βαλένθια για τον Παναθηναϊκό, ανεξαρτήτως του αποτελέσματος. Και αναφέρομαι κυρίως στο αμυντικό φίλτρο που τόσο πολύ λείπει από την ομάδα του όλη την σεζόν και σε σύγκριση με εκείνη που πριν από δύο χρόνια στέφθηκε για 7η φορά πρωταθλήτρια Ευρώπης.

Πριν μπούμε, όμως, στην πιο εξειδικευμένη ανάλυση, το πιο απλό και πιο σημαντικό πράγμα που έπρεπε να κάνει η ομάδα του μπαίνοντας στο παρκέ, αρχικά για το Game 3, ήταν η λογική της «πολεμικής» – σε όρους μπασκετικού «ξύλου» – αμυντικής προσέγγισης, με το καλησπέρα της αναμέτρησης.

Κοινώς, έπρεπε από τις πρώτες κατοχές να δείξει στους φιλοξενούμενους ότι θα πρέπει να «ματώσουν» για να διεκδικήσουν τις όποιες πιθανότητες τους αναλογούσαν. Με όλα τα χέρια πάνω στην μπάλα, με συνεχείς σωματικές επαφές σε όλα τα μαρκαρίσματα και με τεράστια διάθεση για το αμυντικό ριμπάουντ ή την ανανέωση κάθε επιθετικής κατοχής που δεν κατέληγε στο καλάθι.

Αυτό είναι το mindset που πρέπει να έχει μία ομάδα που προηγείται με 2-0 και δεν θέλει να επιτρέψει στην αντίπαλο να πιστέψει ότι μπορεί να μειώσει το σκορ και να μείνει ζωντανή για την ισοφάριση. Πολλώ δε μάλλον, όταν αυτά τα παιχνίδια διεξάγονται μπροστά σε ένα εχθρικό περιβάλλον με 20.000 κόσμο να δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο το έργο των φιλοξενουμένων.

Η επιστροφή στα hedge out και το «κυνήγι» διψήφιων διαφορών!

Και πάμε στα παιχνίδια αυτά καθεαυτά. Οι δύο μεγαλύτερες αρνητικές εκπλήξεις που είδαμε, ήταν κατ’ αρχάς η εξαφάνιση της άμυνας με αλλαγές και η υιοθέτηση της αντιμετώπισης του pick’n’roll με hedge out και τα παθητικά ξεκινήματα των γηπεδούχων τόσο στο Game 3 όσο και στο Game 4.

Τι να το κάνουμε ότι οι «πράσινοι» αντέδρασαν σε κάποια διαστήματα του 2ου μέρους και των δύο αγώνων, βγάζοντας μεγάλη ένταση και ενέργεια; Όταν κατά βάση, κυνηγάς από το πρώτο λεπτό μία ομάδα που τρέχει και ενεργειακά και αθλητικά είναι υπέρτερη από την δική σου, τότε αυτομάτως, αν κι εφόσον κάποια στιγμή ξυπνήσεις, μαζέψεις την διαφορά με υπερπροσπάθεια και ξαναμπεις στο ματς (κάτι που συνέβη και στους δύο αγώνες), είναι νομοτελειακό ότι οι παίκτες σου πιθανότατα δεν θα έχουν τις σωματικές και πνευματικές δυνάμεις για τις σωστές αποφάσεις στις κρίσιμες στιγμές.

Σας θυμίζω ότι στα 80 λεπτά του 3ου και του 4ου παιχνιδιού, η Βαλένθια δεν ήταν μπροστά για 14 δευτερόλεπτα στο Game 1 (όσο χρόνος χρειάστηκε δηλαδή για να πετύχει το 0-3), ενώ πέρασε μεχρι και με +19, ενώ στο Game 2 βρέθηκε πίσω στο σκορ για μόλις 3’44” (στο 49-48, στο 51-50 και στο 53-52), ενώ ήταν ισόπαλη για 23” πριν σκοράρει και πάλι το πρώτο καλάθι του αγώνα.

Κατά δεύτερον, η απόφαση του Άταμαν να πάει σε άμυνα hedge στα μαρκαρίσματα ψηλά, αποτέλεσε «βούτυρο στο ψωμί» του Μαρτίνεθ. Οι Ισπανοί είναι μία ομάδα με πολύ γρήγορα και αθλητικά guard και ευκίνητους ψηλούς, με αποτέλεσμα είτε να σπάνε το hedge out με διείσδυση των κοντών μέχρι μέσα, midrange ή short roll με hook αλλά και πάσα στο πλάι για σουτ από τις 45 μοίρες, είτε με pop out των ψηλών που έδιναν το screen και έβρισκαν ελεύθερο μακρινό σουτ από την κορυφή.

Αν εξαιρέσουμε την έφεση που έχει στα transition, η παραπάνω παράγραφος αποτυπώνει την βάση της επιθετικής λειτουργίας της Βαλένθια απέναντι σε οργανωμένη επίθεση. Και σίγουρα η άμυνα hedge της κάνει πιο εύκολο το έργο, λόγω της ταχύτητας και του εκρηκτικού πρώτου βήματος των χειριστών της.

Το πιο εντυπωσιακό και ατυχές, όμως, που σχετίζεται με την παραπάνω επιλογή του Τούρκου τεχνικού, είναι ο συνδυασμός της με τον εξαιρετικό μειωμένο χρόνο συμμετοχής του Χουάντσο (είχε μ.ο. 15,5’ σε σχέση με τα 19,5’ στην Ισπανία), που είναι ένα μακρύ και ψηλό κορμί που μπορεί να βγει και να επιστρέψει πίσω αρκετά γρήγορα και με το μεγάλο άνοιγμα χεριών του, μπορεί να δυσκολέψει και τις πάσες.

Το «παίζω το ταλέντο μου» στην επίθεση και η απουσία του Σλούκα!

Το διπλό break, όμως, δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί μόνο μέσα από την επίθεση! Ωστόσο, πέραν της αθλητικότητας των παικτών της, η οποία της δίνεις υψηλούς αμυντικούς δείκτες (2η στα κλεψίματα, 3η στα ριμπάουντ και 4η στις τάπες) η ισπανική ομάδα παρουσιάστηκε εξαιρετικά διαβασμένη και στην αντιμετώπιση του Ναν, ο οποίος στα τρία τελευταία παιχνίδια της σειράς έχει πάρει πολύ λιγότερα σουτ, κερδίζει ολοένα και λιγότερες βολές (4 στο πρώτο, 1 στο δεύτερο και καμία στο 3ο και το 4ο ματς) και έχει σταθερά μειωμένη επίδραση σε σχέση με το Game 1.

Και αυτό, όμως, έχει εξήγηση και εκεί φαίνεται και πολύ έντονη απουσία του Σλούκα. Κάθε φορά που ο Αμερικανός guard του Παναθηναϊκού παίρνει την μπάλα, στο μαρκάρισμά του έρχεται βοήθεια συνήθως από ψηλότερο κορμί, για να του κρύψει τον χώρο και το οπτικό πεδίο, με βασικό στόχο να τον αναγκάσει να ξεφορτωθεί την μπάλα και να κάνει λιγότερες διεισδύσεις, ώστε να δεχθεί και αντικανονικά μαρκαρίσματα. Χωρίς πάντως το μηδέν βολές να είναι και λογικό στην περίπτωση του...

Δεν είναι τυχαίο ότι στα παιχνίδια του ΟΑΚΑ, ο Ναν έχει μ.ο. 4 λάθη και 10,5 προσπάθειες ανά αγώνα, ενώ στην Βαλένθια είχε 15,5 σουτ και 2,5 λάθη ανά ματς.

Επίσης το μικρό rotation του Άταμαν και ο «άσχημος» τρόπος μεταχείρισής του σε παίκτες που χρειάζονται σε μία τόσο μακριά σειρά (Σορτς, Φαρίντ, Ρογκαβόπουλος, Χουάντσο και Τολιόπουλος) και με μεγάλες ενεργειακές απαιτήσεις, «κόβουν» πόντους και από την επίθεση!

Αν ο υπήρχε ο Σλούκας στο παρκέ, η μπάλα θα πήγαινε περισσότερο σε εκείνον, οι υπόλοιποι παίκτες των «πρασίνων» θα αξιοποιούνταν καλύτερα και περισσότερο (γιατί τόσο ο Κέντρικ όσο και ο Χέιζ-Ντέιβις πάνε σε αρκετές ανορθόδοξες ατομικές πρωτοβουλίες) και όταν η μπάλα θα έφτανε στον Ναν, θα ήταν επί το πλείστον σε καταστάσεις που θα μπορούσε να διαχειριστεί και να τελειώσει πολύ πιο αποτελεσματικά.

Συμπερασματικά, αν αρχηγός του Παναθηναϊκού ήταν διαθέσιμος ή σειρά θα έχει τελειώσει είτε με 3-0, είτε με 3-1, ενώ αν είχε φτάσει στο 2-2, αυτό το σκορ δεν θα είχε διαμορφωθεί με δύο εκτός έδρας νίκες του «τριφυλλιού». Γιατί τότε, δεν θα υπήρχε καμία περίπτωση επιστροφής της σειράς στην Βαλένθια.

Υπάρχει ελπίδα στο Game 5;

Όποιος έχει ξεγράψει ήδη τον Παναθηναϊκό, με τέτοια φανέλα, ιστορία και τεχνογνωσία, αλλά και με τόσους παίκτες νικητές με μεγάλο «εγώ», είναι εκτός μπασκετικής πραγματικότητας! Η Βαλένθια μπορεί να έχει το momentum, ωστόσο, δεν έχει ξαναβρεθεί σε τέτοια κατάσταση και δεν έχει ξανααντιμετωπίσει τόσο μεγάλη πίεση, από την πρωτόγνωρη ετικέτα του φαβορί που πλέον βρίσκεται με το μέρος της. Λόγω της ισοφάρισης με 2 νίκες μέσα στην Αθήνα!

Όπως αντιστράφηκαν ολοκληρωτικά οι όροι στην μετάβαση από την Ισπανία στην Ελλάδα, έτσι κάλλιστα μπορεί να συμβεί και τούμπαλιν! Βασική προϋπόθεση, όμως, είναι να το αποφασίσουν οι παίκτες να «θυσιάσουν το κορμί τους» στο παρκέ της “Roig Arena” και φυσικά να ασχοληθεί ο Άταμαν με την τακτική του Game 5.

Και γράφω για μόνο για τον Άταμαν, γιατί αυτό είναι που παίρνει τις τελικές αποφάσεις ανεξάρτητα από τις ασταμάτητες εισηγήσεις-προτάσεις των συνεργατών του για πολλά και διάφορα αμυντικά τρικ.

Αν ο Τούρκος αφήσει το ματς στην τύχη και ποντάρει απλά στο ταλέντο και την επιθυμία των παικτών του και δεν επινοήσει κάποιες προσαρμογές (μία θα μπορούσε να είναι η αντιμετώπιση του pick’n’roll με άμυνα δύο εναντίον δύο), που θα μπερδέψουν έστω για λίγο την επίθεση της Βαλένθια και θα βάλει τον Μαρτίνεθ στην λογική της αντίδρασης, τότε μοιραία οι πιθανότητες της ελληνικής ομάδας θα περιοριστούν. Η καλύτερη διαχείριση της ήττας είναι αυτή της αποδοχής (και όχι αυτής της άρνησης και της επίρριψης ευθυνών στους διαιτητές) και της ανασυγκρότησης ενός καινούριου αποτελεσματικού πλάνου.

Όπως και να ‘χει πάμε για ένα Game 5, απ’ αυτά που οι Αμερικανοί αποκαλούν “for the ages”, το οποίο είναι ανοιχτό σε κάθε πρόβλεψη. Με την πλάστιγγα, πάντως, να μπορεί να γείρει κάλλιστα προς την «πράσινη» πλευρά με σωστή και προσεκτική προετοιμασία αλλά και mindset «αίμα κι άμμος»!

Υγ.1: Να είσαι η καλύτερη ομάδα με το χαμηλότερο μέσο παθητικό σε όλη την διάρκεια της διοργάνωσης, να έχεις αποκλείσει την διοργανώτρια του Final Four (Μπανταλόνα) και την κάτοχο των δύο τελευταίων τίτλων (Μάλαγα), να κερδίζεις 20 πόντους στο 2ο μέρος του τελικού (και +15 στο 33ο λεπτό), να έχεις δεχθεί 25 πόντους στο πρώτο 20λεπτο με 30,5% εντός πεδιάς των αντιπάλων και στο τέλος να βλεπεις την άλλη ομάδα να σηκώνει το βαρύτιμο τρόπαιο (με 67 πόντους μετά την ανάπαυλα και 56,1% στα σουτ), πρέπει να είναι από τις πιο πικρές «γεύσεις» και στιγμές που μπορούν υπάρξουν στο μπάσκετ!

Υγ.2: Αυτή η ΑΕΚ που θαυμάσαμε φέτος στο BCL ήταν η πιο κοντινή στους «αιώνιους αντιπάλους» στην εποχή του Μάκη Αγγελόπουλου και πέραν του ότι έπρεπε, άξιζε κιόλας να επιβραβευτεί. Στο σύγχρονο μπάσκετ, όμως, δεν υπάρχει τίποτε στην τύχη! Και ο έλεγχος των λεπτομερειών στο τελευταίο 7λεπτο της κανονικής διάρκειας, ήταν ελαττωματικός με αποτέλεσμα – από ένα σημείο και μετά – το ματς να «φωνάζει» ότι φεύγει από τα χέρια της «Ένωσης». Και από την στιγμή που πήγε στην παράταση, το πουλάκι είχε πετάξει... Πολύ μεγάλο κρίμα, διδακτική ήττα και ακόμη πιο δύσκολη και απαιτητική η επιχείρηση «ανάνηψης» της ομάδας.

Υγ.3: Μεγάλο respect και τεράστια υπόκλιση στον Σαρούνας Γιασικεβίτσιους για πολλοστή φορά. Η 3η σερί πρόκρισή του στο Final Four με την Φενέρ (7η στο σύνολο με 3 διαφορετικές ομάδες και 6η διαδοχική), με 3-1 στις νίκες επί της Ζάλγκιρις είχε τον μεγαλύτερο συντελεστή δυσκολίας!

Υγ.4: Και αυτό γιατί επετεύχθη χωρίς κλασσικό σέντερ με ποιοτικά χαρακτηριστικά, απέναντι σε αντίπαλο με την ίδια νοοτροπία στην άμυνα και κόντρα σε έναν προπονητή (Τόμας Μασιούλις), που τα τελευταια επτά χρόνια ήταν ο πιο στενός συνεργάτης και πέρα από τα μάτια του και τα αυτιά του, ήξερε απ’ έξω κι ανακατωτά τις ιδέες και τον τρόπο σκέψης του.

Υγ.5: Αν και ακόμη είναι νωρίς, το μόνο σίγουρο είναι ότι ο πρώτος ημιτελικός του Final Four αναμένεται να αποτελέσει μία μάχη ανάμεσα σε δύο διαφορετικά στυλ μπάσκετ. Εκείνο της δημιουργίας του Γιώργου Μπαρτζώκα και το αντίστοιχο της ατομικής πρωτοβουλίας που πρεσβεύει ο 50χρονος Λιθουανός τεχνικός, με τους δύο προπονητές να δίνουν μεγάλη έμφαση στο physicality της ανασταλτικής λειτουργίας.

VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου