Παναθηναϊκός: Κωδικός, μπασκετικό «bullying»

Πριν από το Game 3 της σειράς δύο ήταν τα ερωτηματικά για τον Παναθηναϊκό.

Το πρώτο εάν και εφόσον θα είχε επαναπαυτεί από το μαξιλαράκι ασφαλείας και τις δάφνες του 0-2 από τα παιχνίδια στην Ισπανία και το δεύτερο εάν η Βαλένθια θα αντιδρούσε καλύτερα ως -και τυπικά- το αουτσάιντερ της σειράς παίζοντας ελεύθερα μην έχοντας τίποτα να χάσει. Μπίνγκο. Δύο στα δύο.

ΚΑΙ ο Παναθηναϊκός έδειξε μια αδικαιολόγητη (στα δικά μου μάτια) χαλαρότητα αλλά ΚΑΙ η Βαλένθια αντέδρασε έχοντας αποβάλλει αυτό το άγχος (λόγω φυσικά του πλεονεκτήματος της έδρας) του φαβορί. Και ας γνώριζε ότι σε περίπτωση ήττας θα αποχαιρετούσε τη φετινή Euroleague. Το πιο ανησυχητικό απ’ όλα ήταν ότι η ομάδα του Μαρτίνεθ ήταν εκείνη που μπήκε στο Glass Floor με το μαχαίρι στα δόντια και όχι οι «πράσινοι» προκειμένου να δώσουν τέλος στην σειρά.

Προς το παρόν τίποτε δεν έχει χαθεί. Όμως ΣΗΜΕΡΑ είναι το Game 5 για τον Παναθηναϊκό. Θεωρητικά και κυριολεκτικά. Κανένα Game 4. Το σκορ στη σειρά είναι 2-2. Κανένα 2-1. Και δεν το λέω ως τη νοοτροπία που πρέπει να έχουν ο Άταμαν και οι παίκτες του. Αυτή τη θεωρώ ως δεδομένη. Όπως στο δεύτερο ματς της σειράς είχαν τη νοοτροπία ότι ήταν το Game 1, έτσι πιστεύω ότι και θα έχουν στο πίσω μέρος του μυαλού τους, ότι εάν χάσουν… χάθηκαν. Και εκτός από την οπτική γωνία του mindset και τα σχετικά, εικάζω ότι θα αποτελέσει και την στιγνή πραγματικότητα.

Και τι εννοώ με αυτό; Εάν η Βαλένθια κάνει το break σήμερα, ανακτήσει το αβαντάζ της έδρας και στείλει τη σειρά και σε Game 5, τότε… καληνύχτα και καλή τύχη. Δεν πιστεύω ότι ο Παναθηναϊκός θα έχει πολλές πιθανότητες στην Ισπανία. Αν και έκανε το 2/2 μετά τα δύο πρώτα παιχνίδια, το ενδεχόμενο ενός 5ου αγώνα ίσως να αποτελέσει και την ευρωπαϊκή του «ταφόπλακα» για τη φετινή σεζόν. Τόσο για αγωνιστικούς λόγους και λόγους ψυχολογίας, όσο και για εξωαγωνιστικούς μετά τα όσα έχουν συμβεί σε αυτήν, την τρελή, σειρά.

Γι’ αυτό επιμένω και λέω ότι «today is the day» για τον Παναθηναϊκό. Και θέλω να πιστεύω ότι το Game 3 τους έκανε καλό. Μπορεί να χάθηκε η ευκαιρία της πρόκρισης μια ώρα αρχύτερα με «σκούπα» αλλά από την άλλη «αφύπνισε» τους πάντες. Σαν να ήχησε ολόκληρο… καμπαναριό μέσα στις τάξεις της ομάδας. Και κανείς, μα κανείς, δεν θέλει να επιτρέψει κάτι ανάλογο και στο Game 4.

Ναι, η Βαλένθια είναι μια πάρα πολύ καλή ομάδα. Ναι, παίζει σ’ έναν ρυθμό που δεν βολεύει τον Παναθηναϊκό. Ναι, μπορεί να του ξαναβάλει δύσκολα. Όμως και οι «πράσινοι» ΠΡΕΠΕΙ να κάνουν αυτά που πρέπει ώστε να της κόψουν τον βήχα με το τζάμπολ του αγώνα. Τι δεν έκανε στο προηγούμενο παιχνίδι; Δεν έπαιξε άμυνα, δεν έβγαλε ενέργεια, δεν είχε ένταση και άφησε τους Ισπανούς να νιώσουν άνετα.

Μεγάλο λάθος το οποίο επ’ ουδενί ΔΕΝ πρέπει να επαναληφθεί! Ο Παναθηναϊκός ΠΡΕΠΕΙ να κάνει μπασκετικό «bullying» στην ισπανική ομάδα από το πρώτο έως και το τελευταίο λεπτό. Να μην της δώσει έστω και στο 1% την πιθανότητα να πιστέψει ότι μπορεί να ξανακερδίσει στο Telekom Center Athens.

Μπορεί όπως είπα (και όπως έχει δει όλος ο κόσμος) ότι η Βαλένθια είναι μια εξαιρετική ομάδα και έχει ένα στυλ μπάσκετ το οποίο δύσκολα μπορεί να αντιμετωπιστεί όταν βρει ρυθμό, αλλά από την άλλη ούτε έχει το ειδικό βάρος, ούτε τις παραστάσεις, αλλά ούτε και την εμπειρία των μεγάλων αγώνων. Και είδαμε στο τελευταίο πεντάλεπτο, όταν ο Παναθηναϊκός αποφάσισε να ανεβάσει την ένταση και στις δύο πλευρές του παρκέ βάζοντας για τα καλά στην εξίσωση και τους 19.000 φιλάθλους, οι Ισπανοί ήπιαν θάλασσα. Σκόραραν μόλις έναν πόντο με βολή πραγματοποιώντας άθλιες επιθέσεις (και με δύο airball εάν θυμάμαι καλά) και αν οι «πράσινοι» ήταν πιο εύστοχοι, σήμερα δεν θα υπήρχε κανένα Game 4.

Για αυτό και χρειάζεται το μπασκετικό «bullying» που ανέφερα και προηγουμένως. No hoy, amigos. Αν καταφέρει ο Παναθηναϊκός να τους βγάλει από τις μπασκετικές τους συνήθειες και παράλληλα «παίξει» με το μυαλό τους, τότε μπορεί να φέρει το παιχνίδι στα μέτρα του και να μην επαναληφθούν τα λάθη του Game 4 τα οποία και στοίχησαν στη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα.

Πρώτον: Ο Παναθηναϊκός ΔΕΝ πρέπει να κάνει φθηνά λάθη και να πουλάει τη μπάλα δίνοντας εύκολους πόντους στην Βαλένθια. Και στο Game 3 ήταν κάτι που του στοίχισε, ειδικά στο πρώτο ημίχρονο έχοντας υποπέσει στα 11 (από τα 12 συνολικά) λάθη.

Δεύτερον: Ο Παναθηναϊκός ΠΡΕΠΕΙ να προσέξει την transition άμυνά του. Θα σας παραθέσω ένα απλό στατιστικό για να καταλάβετε τι εννοώ. Στο Game 3 δέχθηκε 27 πόντους (!) πόντους από αιφνδιασμούς της Βαλένθια, ενώ στα δύο προηγούμενα παιχνίδια της Ισπανίας είχε δεχθεί συνολικά 37.

Τρίτον: Ο Παναθηναϊκός ΠΡΕΠΕΙ επιτέλους να βγάλει ενέργεια και να πάει δυναμικά στο αμυντικό ριμπάουντ αποτρέποντας τις δεύτερες (και τρίτες) ευκαιρίες των Ισπανών. Στα τρία ματς των Playoffs έχει δεχθεί 36 πόντους από «second chance points» έχοντας επιτρέψει 39 επιθετικά ριμπάουντ!

Τέταρτον: Ο Παναθηναϊκός ΠΡΕΠΕΙ να χρησιμοποιήσει σωστά τα φάουλ, όπως τα είχε χρησιμοποιήσει στο Game 1 και της χάλασε το παιχνίδι της. ΔΕΝ πρέπει να τρέξει η Βαλένθια. ΔΕΝ πρέπει να (ξανά)βρει ρυθμό.

Πέμπτον: Ο Παναθηναϊκός ΠΡΕΠΕΙ να πάρει πράγματα από Γκραντ, Χουάντσο, Λεσόρ οι οποίοι δεν βοήθησαν την Τετάρτη και κυρίως από τον ήρεμο (και χωρίς να παρασύρεται από τα συναισθήματα και την προσπάθεια της Βαλένθια να του χαλάσει το μυαλό με συνεχόμενα double teams) Ναν. Είναι απαραίτητο σε αυτό το ματς να είναι όλοι κάτι παραπάνω από locked in.

Από εκεί και πέρα η ατμόσφαιρα στο γήπεδο ΠΡΕΠΕΙ να είναι κόσμια, να μην γίνει το παραμικρό, να αφήσουν όλοι πίσω δηλώσεις και οτιδήποτε άλλο μπορεί να οδηγήσει σε πρόκληση και η Βαλένθια να «νιώσει» τον κόσμο στις εξέδρες.

Όταν το ΟΑΚΑ σηκώνεται στο πόδι είναι ικανό να «καταπιεί» οποιαδήποτε ομάδα δίνοντας φυσικά την κατάλληλη ώθηση και την κατάλληλη ψυχολογία στους παίκτες. Άλλωστε εκείνοι θα κρίνουν το αποτέλεσμα. Εκείνοι παίζουν μπάσκετ. Απλά χρειάζονται την απόλυτη στήριξη διαλύοντας οι φίλοι της ομάδας το… ντεσιμπελόμετρο!

VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου