Ολυμπιακός: Επιστροφή στα βασικά

Ο Ολυμπιακός δεν τα κατάφερε στο Κάουνας χάνοντας ένα κλειστό ματς που κρίθηκε στις λεπτομέρειες. Ένα ακόμα, για την ακρίβεια. Είναι η πέμπτη ήττα των ερυθρολεύκων σε σύνολο εννιά παιχνιδιών στην Ευρωλίγκα, τα οποία κρίθηκαν στο εύρος των πέντε πόντων (συμπεριλαμβανομένης και της απώλειας μετά από παράταση στο Ντουμπάϊ).

Το ερώτημα που δημιουργείται πλέον, δεν αφορά τη δυναμική της ομάδας ανάμεσα στον ανταγωνισμό ή την επαναξιολόγηση των πιθανοτήτων για την κατάκτηση του πλεονεκτήματος έδρας. Οι ερυθρόλευκοι, ανεξάρτητα από το τι έγινε στον τελικό του Κυπέλλου ή εχθές στο Κάουνας, είναι μια από τις καλύτερες ομάδες της Ευρωλίγκας, έχοντας πειστικά αποδείξει ότι μπορούν να κερδίζουν ακόμα και σε μια θεωρητικά μέτρια βραδιά τους, πλεονέκτημα άκρως σημαντικό όταν μιλάμε για έναν μαραθώνιο παιχνιδιών. Αντίθετα, το ερώτημα αφορά το “κέλυφος” και την ανθεκτικότητα αυτού του συνόλου την ώρα της κρίσεως.

Έχει ο Ολυμπιακός δημιουργήσει αυτά τα ασφαλή μονοπάτια στα οποία θα στραφεί όταν χρειαστεί να λειτουργήσει με τη μέγιστη δυνατή ασφάλεια, για να επιβιώσει σε ένα μίνι-ντέρμπι δέκα κατοχών στο τέλος μιας κλειστής αναμέτρησης όπου το διακύβευμα θα είναι σημαντικό; Ματς σαν το χθεσινό λειτουργούν ως “προσομοίωση” στις καταστάσεις που θα ακολουθήσουν. Είναι εικονικές ώρες πτήσης, πριν τις κανονικές πτήσεις. Ξεκάθαρα, το συναισθηματικό υπόβαθρο (πίεση) διαφέρει. Όμως στον προθάλαμο της κανονικής περιόδου χτίζεις τη συμπεριφορά σου, την εμπιστοσύνη και την ακρίβεια στην εκτέλεση (προσπαθώντας να ελαχιστοποιήσεις το ρίσκο και να παίξεις στην καλύτερη δυνατή συνθήκη) για να είσαι έτοιμος να επιβιώσεις την Άνοιξη. Πρόκειται για ένας συνεχές “tryout” που σε βάθος χρόνου σε βοηθάει να δεις καθαρά τι κρατάς (σε επίπεδο προσώπων και καταστάσεων) για τη δύσκολη στιγμή.

Το επιθετικό μοντέλο του Γιώργου Μπαρτζώκα συνιστά μια ωδή στις βασικές αρχές του αθλήματος. Κυρήσει αλτρουισμό, θυσία και απαιτεί από τους εμπλεκόμενους “δέσμευση”. Δεν είναι εύκολο να το διδάξεις και απαιτεί συγκεκριμένα αγωνιστικά και πνευματικά χαρακτηριστικά από τους παίχτες που το υποστηρίζουν. Είναι πλουραλιστικό αλλά και σύνθετο, για αυτό και αρέσει τόσο πολύ σε όλους εμάς που υποστηρίζουμε δουλειές με βάθος λεπτομερειών. Όμως η εξέλιξη του αθλήματος έρχεται επάνω σε τέτοιες προσεγγίσεις επιθετικά και απαιτεί “προσαρμογή”. Όπως αυτήν που έκανε ο Σαρούνας Γιασικεβίτσιους, πουλώντας τη “μπασκετική ψυχή” του για να νικήσει.

Είναι αλήθεια ότι ο Ολυμπιακός στερείται του κυρίως χειριστή/γκαρντ που συνδυάζει ελίτ επιπέδου απόφαση και εκτέλεση. Το έκανε συνειδητά (ακόμα και όταν χάλασε του Μπάτλερ, δεν πήγε σε κάτι παρόμοιο) επικοινωνώντας την εμπιστοσύνη του σε αυτό το μοντέλο που δουλεύει τόσα χρόνια. Πλέον, θα χρειαστεί να επιστρέψει στα βασικά για να μπει πάλι στον δρόμο των νικών (είναι δεδομένο πως θα τα καταφέρει) και να δουλέψει σε όσα ματς του απομένουν, αυτές τις ειδικές καταστάσεις. Οι ερυθρόλευκοι έχουν αθλητές που μπορούν να σκοράρουν ακόμα και υπό καθεστώς εξαιρετικής άμυνας (Φουρνιέ, Βεζένκοφ, Ντόρσεϊ) και αυτό είναι σημαντικό πλεονέκτημα σε αυτό το επίπεδο. Δεν έχουν τον κάθετο παίχτη που θα δημιουργήσει “μονοπάτια” για σκορ όταν αυτά δεν είναι ορατά και αυτό συνεπάγεται ακόμα πιο ακριβή εκτέλεση από τους πολλούς εμπλεκόμενους στη διαδικασία του καθοριστικού play. Η οπτική αυτή έχει σαφώς μεγαλύτερο ρίσκο δεδομένου του ότι η ανάμειξη πολλών προσώπων αυξάνει το κίνδυνο του λάθος σε αντίθεση με μια καθαρή 1on1 δράση ή ένα παιχνίδι δύο ατόμων με τους υπόλοιπους να λειτουργούν υποστηρικτικά.

Οι επόμενοι μήνες θα μας δώσουν μια ξεκάθαρη και μάλλον οριστική απάντηση, όχι για την ορθότητα του συγκεκριμένου μοντέλου (προφανώς είναι σωστό έχοντας δώσει τεράστια ώθηση σε μια ομάδα που έφτασε σε συνεχόμενα F4) αλλά για τη συμβατότητα του με το αγωνιστικό οικοσύστημα μιας Ευρωλίγκας αυτού του format (F4), για ένα σύνολο που κοιτάζει αποκλειστικά την κορυφή.