Ολυμπιακός: Τις πταίει;

O Ολυμπιακός γνώρισε την τρίτη σερί ήττα του, τέταρτη στα τελευταία πέντε ματς της ομάδας στην Ευρωλίγκα και ο ουρανός σκοτείνιασε πάνω από το Στάδιο Ειρήνης & Φιλίας. Τα μαύρα σύννεφα στην τέχνη συμβολίζουν τη μελαγχολία, τις δυσκολίες αλλά παράλληλα τη δύναμη της φύσης, τη μεταμόρφωση, την εσωτερική πάλη αλλά και την ανάγκη για κάθαρση. Ποια είναι ακριβώς όμως η συνθήκη για τους ερυθρόλευκους;

H δύναμη της εικόνας απέναντι στη Βαλένθια ήταν αποστομωτική. Μια ομάδα πιο αθλητική, πιο γρήγορη, καλύτερα δουλεμένη, υπέρτερη σε επίπεδο συνεργασιών η οποία έβγαζε μια ζηλευτή ένταση σε κάθε της δράση, υποστηρίζοντας ένα μοντέλο με συγκεκριμένη κατεύθυνση (high pace-transition offense-τόνοι τριπόντου-επιθετική άμυνα-επιθετικό ριμπάουντ) το οποίο δυσκολεύει τον Ολυμπιακό. Οι ερυθρόλευκοι δεν κατάφεραν να ελέγξουν το τέμπο ούτε εχθές, ούτε απέναντι στην Παρί παρότι κέρδισαν εκείνο το ματς. Βρέθηκαν από την πρώτη κατοχή να παίζουν στο “γήπεδο” του αντιπάλου, με τη Βαλένθια του Πέδρο Μαρτίνεθ να παίζει μπάσκετ πρωτοβουλίας και την ελληνική ομάδα απλά να ακολουθεί.

Και όμως, η επίθεση των Πειραιωτών δούλεψε εχθές. Απλά δεν εργαλειοποιήθηκε σωστά ώστε να μπορέσει ο Ολυμπιακός να στρώσει -μέσα από την αυτήν- το “χαλί” του αμυντικού transition που αποτελεί τη μεγάλη του πληγή για μια ακόμα σεζόν. Το επεδίωξε, ακουμπώντας τη μπάλα στο low post (οι εκτελέσεις κοντά στο καλάθι από τον ψηλό χτίζουν μια καλή συνθήκη ισορροπίας για τα πρώτα δευτερόλεπτα της άμυνας), σκοράροντας απέναντι σε μια αρκετά ικανή Post-up άμυνα. Ήταν έτοιμος να ψάξει με επιμονή και να εκτελέσει αυτά τα πολύτιμα στατικά περιφερειακά σουτ χτυπώντας τη βασική αδυναμία των Ισπανών στα μετόπισθεν. Εξ ου και η τοποθέτηση του Φουρνιέ σε ρόλο χειριστή στο PnR (ο μοναδικός γκαρντ-δημιουργός με pull-up τρίποντο+playmaking), ώστε να αναγκάσει την αντίπαλη άμυνα σε δυναμική δράση (“Hard Show” ή “Hedge”) η οποία θα εξασφαλίσει στην ελληνική επίθεση παιχνίδι με παίχτη παραπάνω, ωστε να βρει το Spot up. H φιλοσοφία ήταν σωστή, όμως η παράλληλα εξέθεσε τις δομικές αδυναμίες του φετινού Ολυμπιακού.

Στην εποχή του Isolation (1on1) και του transition, οι ερυθρόλευκοι τοποθετούνται στον πάτο της αξιολόγησης στους συγκεκριμένους τομείς. Είναι εξόχως αδύναμοι σε καθαρό ένας εναντίον ενός παιχνίδι σε άμυνα & επίθεση και η παθογένεια του αμυντικού transition (επιθετικά είναι αποτελεσματικοί) έχει εγκατασταθεί μόνιμα στο Φάληρο από πέρυσι. Ένα outrun (στον κεντρικό διάδρομο) του Κοστέλο στον Μιλουτίνοφ, ήταν αρκετό για να σκορπίσει το χάος στην ερυθρόλευκη transition άμυνα.

Η ομάδα προσπαθεί να δημιουργήσει πλεονέκτημα με δράσεις μακριά από τη μπάλα (σε αυτήν την κατεύθυνση τo weakside stagger εχθές) γιατί κανένας περιφερειακός της δεν έχει όλο το πακέτο για να απαντήσει σε κάθε αμυντική τακτική επάνω στη μπάλα. Με τον Ουόκαπ οι Πειραιώτες παίζουν σαφώς πιο γρήγορα στο μισό γήπεδο, διαβάζουν καλύτερα αλλά είναι παράλληλα και πιο ευανάγνωστοί έχοντας απωλέσει την πιθανότητα να εκπλήξουν τον αντίπαλο. Η πεντάδα με τους Φουρνιέ-Ντόρσεϊ μαζί στα “φτερά” εχθές “γράφει” σε 9 κατοχές 0.556 πόντους και 33.3% Τurnover% (απογοητευτικά νούμερα). Την ίδια ώρα η δεύτερη πιο δημοφιλής unit (9 κατοχές επίσης) του Μαρτίνεθ έχει 2.222 (!) και 11.1% αντίστοιχα. Η απουσία του Offensive & Defensive Playmaker, Μουστάφα Φαλ έχει αλλοιώσει τον χαρακτήρα των Πειραιωτών σε επίπεδο playmaking, από το ψηλο ποστ (σημάδι τους cutters) αλλά και το χαμηλό, όπως και σε όρους 1on1 άμυνας (ο Γάλλος ήταν αποτελεσματικός αλλάζοντας στον άξονα).

Είναι λοιπόν τόσο άσχημα τα πράγματα στο λιμάνι όσο φαίνονται; Όχι. Κατηγορηματικά όχι. Ο Ολυμπιακός έχει καλή βάση με συνολικά ικανοποιητικούς δείκτες σε άμυνα και επίθεση. Πρέπει να διανείμει ξανά την τράπουλα (ή μέρος αυτής για την ακρίβεια) και να επιστρέψει στα βασικά ακουμπώντας σε αυτά που ξέρει να εκτελεί σωστά. Ο Μόντε Μόρις και ο Τάισον Ουόρντ (τραυματίας στην παρούσα φάση) μπορούν να αποτελέσουν τα σημεία αναφοράς στην αγωνιστική αναμόρφωση της ομάδας του Γιώργου Μπαρτζώκα. Ο νεοαποκτηθής γκαρντ πρέπει να πέσει στα βαθιά άμεσα, δίνοντας στην επίθεση το μεγάλο ζητούμενο: τη δημιουργία πλεονεκτήματος on-ball η οποία θα λειτουργήσει ευεργετικα για όλους. Τα σχήματα με έναν defensive stopper (απαραιτήτως) στα φτερά πρέπει να παγιωθούν και εδώ εντάσσεται η παρουσία του Τάισον Ουόρντ για πολλά λεπτά στο παρκέ, ώστε (μαζί με τις εργατοώρες στο αμυντικό transition) να αλλάξει το κέλυφος των ερυθρολεύκων.

Πολλές φορές το ίδιο το πρόβλημα, σου δείχνει τον δρόμο προς τη λύση. Απλά εσύ πρέπει να αλλάξεις την οπτική, με την οποία τόσο καιρό το βλέπεις.