Μόντε Μόρις: Η σύνδεση... δεκαετίας με τον Ολυμπιακό

• Η βραδιά του draft του 2017
• Ο ξεχωριστός δεσμός με τον Κάιλ Κούζμα
• Η σύνδεση με την Ελλάδα
• Το Νιγηριανό αποτύπωμα και το δέσιμο με τη μητέρα του

Ο Μόντε Μόρις ετοιμάζεται να ταξιδέψει στην Ελλάδα παίρνοντας εισιτήριο χωρίς επιστροφή για λογαριασμό του Ολυμπιακού. Ένας ακόμη NBAer με την δική του ξεχωριστή καριέρα και ιστορία θα κάνει το υπερατλαντικό άλμα για να δώσει νέα πνοή στη EuroLeague.

Με ρίζες από το Φλιντ του Μίσιγκαν και τη Νιγηρία και με Έλληνες γνώριμους να του έχουν δείξει τον δρόμο χρόνια πριν, με έναν δεσμό με τη μητέρα του που τον κρατάει γειωμένο, με φίλους όπως ο Κούζμα που τον συντροφεύουν από παιδιά, ο Μόρις θα φορέσει τα «ερυθρόλευκα» με άλλον... αέρα!

• Ολυμπιακός: Σε συζητήσεις με Μόντε Μόρις

Η βραδιά του draft του 2017

Στις 22 Ιουνίου 2017, το Φλιντ του Μίσιγκαν ήταν πιο φωτεινό για τον Μόντε Μόρις. Είχε καλέσει φίλους και συγγενείς σε έναν νοικιασμένο χώρο, έτοιμος να ζήσει το όνειρο που κυνηγούσε από παιδί, να γίνει draft στον «μαγικό» κόσμο του NBA. Λίγες ώρες πριν από τη μεγάλη στιγμή, όμως, είχε κάνει μια στάση αλλού: στο κοιμητήριο Sunset Hills, μπροστά στον τάφο της γιαγιάς του, Σέρλεϊ Φέι, της γυναίκας που τον μεγάλωσε, που του έμαθε να ονειρεύεται. Εκεί, αυθόρμητα ως παιδί, της είπε αυτό που κουβαλούσε από την τετάρτη δημοτικού. Ότι θα έφτανε στο NBA κι ότι εκείνη, με τον τρόπο της, ήταν μέρος αυτού.

Όμως όσο το όνειρο πλησίαζε, τόσο άρχισε να το απειλεί η αμφιβολία. Τα mock drafts τον έφερναν στα τέλη του πρώτου γύρου, ξέροντας πως αν γλιστρήσει μπορεί να βρεθεί και στον δεύτερο. Καθώς οι επιλογές ανακοινώνονταν η μία μετά την άλλη, ο Μόρις άρχισε να «βράζει» και το όνομά του να κατρακυλάει.

«Είχα τσατιστεί πραγματικά», θυμάται. «Παίκτες που τους είχα… καθαρίσει ουκ ολίγες φορές στο κολλέγιο βγήκαν πιο πάνω. Θεωρώ ότι το βιογραφικό μου στο Iowa State έπρεπε να με είχε πάει ψηλότερα», είχε πει χαρακτηριστικά για εκείνη την περίοδο.

Τελικά ακούστηκε στο Νο 51, από τους Ντένβερ Νάγγετς. Μια επιλογή χαμηλή, αλλά μια νύχτα που καθόρισε την πορεία της ζωής του.

Ο ξεχωριστός δεσμός με τον Κάιλ Κούζμα

Το 2022, όταν οι Γουίζαρντς απέκτησαν τον Μόντε Μόρις, ο Κάιλ Κούζμα ήταν από τους πιο χαρούμενους ανθρώπους στο NBA. «Επιτέλους», είπε, γιατί αυτό το «επιτέλους» ξεκινούσε από τότε που ήταν οκτώ χρονών.

On the the other end! I get a brother back! Monte and I were in second grade together and at 8 years old we said we would play on the same NBA team together!🤯🤯🤯🤯 LIFE IS A SIMULATION

— kuz (@kylekuzma) June 29, 2022

Μεγάλωσαν μαζί στο Φλιντ. Ήταν κολλητοί από τα 7–8 τους χρόνια. Έπαιζαν στην Dailey Elementary. Ο προπονητής τους θυμάται πως τα παιδιά φώναζαν τον Κούζμα «Πέτζα», γιατί σούταρε σαν ενήλικας. Και τον Μόρις… «Μan-Man», γιατί ήδη έτρεχε την ομάδα σαν αληθινός floor general. Χωρίστηκαν στο γυμνάσιο και το λύκειο, ξαναβρέθηκαν ως αντίπαλοι στα playoffs του Μίσιγκαν το 2012 — με τον Μόρις να νικά 80-34. Ένας πήγε στο Utah, ο άλλος στο Iowa State.

Και στο draft του 2017 συναντήθηκαν πάλι, ο ένας στο Νο. 27, ο άλλος στο Νο. 51. Επί πέντε χρόνια έπαιζαν αντίπαλοι στο NBA. Δεκατρία ματς. Εννιά νίκες για τον Κούζμα, τέσσερις για τον Μόρις. Πάντα με χαμόγελο, πάντα με αλληλοστήριξη.
Και κάποια στιγμή, το 2022, ήρθε επιτέλους το πλήρωμα του χρόνου, ώστε να φορέσουν τα δύο φιλαράκια τη φανέλα της ίδιας ομάδας εκπληρώνοντας το παιδικό τους όνειρο στην Ουάσινγκτον.

💯💯💯💯💯 y’all don’t even know the half! This legendary from were we from #Flint https://t.co/moTeOSm42R

— kuz (@kylekuzma) June 29, 2022

Η σύνδεση με την Ελλάδα

Η Ελλάδα δεν του είναι άγνωστη, τουλάχιστον το άκουσμά της κι αυτό γιατί στο κολέγιο του Iowa State, είχε συμπαίκτες δύο πολύ γνώριμα πρόσωπα, τον Ναζ Μήτρου-Λονγκ, που πέρασε από τον Ολυμπιακό, και τον Γιώργο Τσαλμπούρη, που αγωνίζεται στον Πανιώνιο.

Ετοιμάζεται να έρθει στο ΣΕΦ έχοντας στο ενεργητικό του 477 παιχνίδια στο NBA, με μέσο όρο 8.9 πόντους με τρίποντο στο 39%, ενώ η ικανότητά του στο σουτ και στο διάβασμα του παιχνιδιού είναι από τις πιο σταθερές στο προφίλ του.

Στο Ντένβερ, δίπλα στον Νίκολα Γιόκιτς, έζησε τα πιο παραγωγικά χρόνια της καριέρας του. Έγινε κομμάτι μιας ομάδας που άλλαζε επίπεδο και εκείνος έμαθε τι σημαίνει να είσαι point guard σε σύστημα πρωταθλητισμού, ενώ τώρα είναι έτοιμος να δοκιμαστεί στο αντίστοιχο επίπεδο της γηραιάς ηπείρου.

Το Νιγηριανό αποτύπωμα και το δέσιμο με τη μητέρα του

Η μητέρα του, Λατόνια, που τον μεγάλωσε ολομόναχη, έχει ρίζες από τη Νιγηρία. Η καταγωγή αυτή δεν ήταν ποτέ κάτι μακρινό ή τυπικό. Ήταν μέρος της καθημερινότητάς του, κομμάτι της ταυτότητάς του, κάτι που η Λατόνια φρόντισε να μην ξεχάσει ποτέ.

Το 2021 πήρε μια απόφαση που δεν ήταν καθόλου «μάρκετινγκ», ούτε μέρος κάποιας τακτικής. Επέλεξε να αγωνιστεί με την Εθνική Νιγηρίας ως νατουραλιζέ. «Θέλω να κάνω τη διαφορά», είχε πει. Ήταν ένας φόρος τιμής στη μητέρα του, στις ρίζες του, στην ιστορία του. Κάτι βαθύ, προσωπικό.

Η Λατόνια είναι από αυτές τις φιγούρες που δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να καταλάβεις τον ρόλο τους. Τον μεγάλωσε μόνη, σε μια μονογονεϊκή οικογένεια στο Grand Rapids και στο Φλιντ, δουλεύοντας ως regional manager σε συγκροτήματα low-income κατοικιών. Αλλά το βασικό της επάγγελμα ήταν άλλο, καθώς αποτέλεσε την πρώτη του προπονήτρια!

Έστησαν μαζί ένα μικρό στεφάνι στο δωμάτιο. Ο μικρός Μόντε έπαιζε «εθνικά πρωταθλήματα», έβαζε φανταστικά buzzer beaters, και στο ημίχρονο έτρεχε στην κουζίνα, τα «αποδυτήριά» του για να πιει Kool-Aid. «Έπαιζε λες και ήταν τελικός εθνικού πρωταθλήματος», θυμάται εκείνη.

Η Λατόνια δεν του χάιδεψε ποτέ τα αυτιά. «Μου τα έλεγε όπως ήταν. Ποτέ αυτό που ήθελα να ακούσω, πάντα αυτό που χρειαζόμουν», λέει ο Μόρις. Στο γυμνάσιο, στο λύκειο, στο κολέγιο, ήταν πάντα εκεί δίπλα του, αλλά σκληρή και δίκαιη.
«Η μαμά μου είναι προπονήτρια», γελάει ο Μόρις. «Μου στέλνει μηνύματα να βοηθήσω τον Νίκολα. Τον λέει Big Honey!», αναφερόμενος στον Νίκολα Γιόκιτς.

Ένα βασικό στοιχείο, όμως που αποκαλύπτει πολλά για το σπίτι στο οποίο μεγάλωσε και τις αξίες τις οποίες κουβαλάει είναι ότι η μητέρα του κάθε εβδομάδα του έδινε χαρτζιλίκι και εκείνος το χρησιμοποιούσε… όχι για τον εαυτό του. Αντ' αυτού, αγόραζε κάλτσες για τους συμπαίκτες του που δεν είχαν αυτή τη δυνατότητα και χάριζε παπούτσια σε παιδιά που τα χρειάζονταν. Μικρές πράξεις, αλλά μεγάλα μηνύματα. Μητέρα, μέντορας, φίλη, σε κάθε βήμα, η δύναμη πίσω από τον Μόντε. Της αφιέρωσε νίκες, τίτλους, επιτυχίες. Της αφιέρωσε τη διαδρομή του κι εκείνη δεν έπλασε μόνο έναν αξιόλογο αθλητή, αλλά και έναν αξιοθαύμαστο άνθρωπο.