Παναθηναϊκός: Όταν ο «κυνηγός» γίνεται το... θήραμα

• Υπήρχε διαφορά νοοτροπία και ετοιμότητας
• Μύρισε... αίμα η Βαλένθια
• Ο «κυκλωμένος» Σλούκας
• Η λύση με Γιούρτσεβεν

Ξέρετε, γενικά στον αθλητισμό συνηθίζεται μία ομάδα να είναι καλύτερη από μια άλλη. Αν όχι καλύτερη συνολικά, απλά να βρεθεί στην καλή της ημέρα. Και όταν συμβαίνει αυτό εννέα φορές στις δέκα (αν όχι δέκα στις δέκα) θα κερδίσει. Πολλώ δε μάλλον όταν μιλάμε για μπάσκετ που είναι και το πλέον αξιοκρατικό άθλημα.

Μπορεί ο Παναθηναϊκός να είναι (που είναι) πιο ακριβή, πιο ποιοτική, πιο γεμάτη, πιο ταλαντούχα, πιο λαμπερή ομάδα από τη Βαλένθια αλλά όταν τα πράγματα δεν λειτουργήσουν σωστά ή εν πάση περιπτώσει στραβώσουν μέσα στις τέσσερις αγωνιστικές γραμμές, τότε και το αποτέλεσμα θα είναι διαφορετικό. Και τις περισσότερες φορές και πέρα για πέρα δίκαιο. Όπως και συνέβη.

Με την εικόνα που είχαν Παναθηναϊκός και Βαλένθια στο «Telekom Center Athens» για την 14η αγωνιστική της Euroleague ακόμα και άλλα τέσσερα δεκάλεπτα να είχε το ματς, νικήτρια θα έβγαινε η ισπανική ομάδα. Αυτό «μαρτυρούσε» και η γλώσσα του σώματος.

Υπήρχε διαφορά νοοτροπία και ετοιμότητας

Από τη μία οι παίκτες του Πέδρο Μαρτίνεθ δάγκωναν… καρωτίδες στην άμυνα, κυνηγούσαν ακούραστοι και στα 4/4 του γηπέδου, δεν άφηναν τους «πράσινους» να πάρουν την παραμικρή ανάσα ασκώντας τρομακτική πίεση στα γκαρντ, ενώ η ενέργεια τους ήταν κάτι παραπάνω από. εξωπραγματική!

Από την άλλη οι παίκτες του Εργκίν Άταμαν, παρουσιάστηκαν άνιωθοι, χωρίς καθαρό μυαλό και συγκέντρωση, ήταν εμφανής η έλλειψη ρυθμού, δεν μπόρεσαν να περιορίσουν τα ελεύθερα σουτ της Βαλένθια (ασχέτως εάν πολλά από αυτά ήταν άστοχα) ενώ αντίθετα με τους παίκτες της ισπανικής ομάδας, είχαν τρομερό έλλειμμα ενέργειας με αποτέλεσμα να μην μπορούν να ακολουθήσουν το γρήγορο τέμπο, το ματς των πολλών κατοχών και παράλληλα να «ματσάρουν» το physicality σε ορισμένα σημεία του αγώνα.

Πείτε με υπερβολικό αλλά το -10 του Παναθηναϊκού είναι και τιμητικό. Βάσει της εικόνας του αγώνα, το σκορ θα μπορούσε να ήταν μεγαλύτερο υπέρ των φιλοξενούμενων. Δεν ξέρω αν έπαιξε -τελικά- ρόλο το πενθήμερο ρεπό του Άταμαν στους παίκτες ή η αποχή των 10 ημερών από το τελευταίο παιχνίδι με την Παρτίζαν μέχρι αυτό με την Βαλένθια. Μπορεί ναι, μπορεί και όχι.

Επειδή το άκουσα ως δικαιολογία, χωρίς όμως (και το τονίζω αυτό) να το επικαλεστεί κάποιος παίκτης, έχω να θέσω ένα ερώτημα: Μετά το ματς με την Παρτίζαν όπου ο Παναθηναϊκός ήταν σαρωτικός και έχοντας κάνει το 4/4 με δύο τεράστια διπλά σε Παρίσι και Μαδρίτη, τι θα έλεγε κάποιος… τρίτος και εκτός ομάδας; Να έπαιρναν ή να μην έπαιρναν το ρεπό οι παίκτες έχοντας προηγηθεί back to back αγώνες και με δεδομένη την κούραση σε παίκτες όπως ο Σλούκας και ο Φαρίντ οι οποίοι ήθελαν (και δικαιολογημένα ήθελαν) τις ανάσες τους;

Μύρισε... αίμα η Βαλένθια

Δεν χρειάζεται να πείτε κάτι. Όλοι ξέρουμε ποια είναι η απάντηση. Ασχέτως εάν φάνηκε ότι με τη… φόρα που είχε πάρει ο Παναθηναϊκός δεν έπρεπε να υπάρξει φρένο. Έτσι και αλλιώς θα έμπαινε το φρένο λόγω των Εθνικών ομάδων. Οπότε ούτε σωστές προπονήσεις θα είχαν διεξαχθεί, ούτε τίποτα. Απλά είχε ξεφύγει το μυαλό των «πρασίνων» και ήταν σε τελείως διαφορετικό mood από το «must win».

Και όταν ομάδες που έχουν φιλοδοξίες, βγάζουν τόσο μεγάλη ενέργεια και δεν έχουν ΚΑΝΕΝΑΝ παίκτη-σταρ, μυρίσουν αίμα, θα το πιουν με το… καλαμάκι. Και η Βαλένθια ρουφούσε το πράσινο αίμα από δεκάλεπτο σε δεκάλεπτο. Όμως στο δεύτερο ημίχρονο δεν άφησε τους γηπεδούχους να πάρουν ανάσα.

Αρχικά έφερε το ματς στα μέτρα της και στον γρήγορο ρυθμό που ήθελε «εκτελώντας» τις επιθέσεις της στα 8-10 δευτερόλεπτα. Άναρχο μπάσκετ αλλά τόσο γρήγορο που οι παίκτες του Παναθηναϊκού έμοιαζαν ανήμποροι να ακολουθήσουν και να μαρκάρουν κάποιο σουτ. Δεν είναι τυχαίο ότι η Βαλένθια επιχείρησε 41 τρίποντα, τα περισσότερα εκ των οποίων ελεύθερα και όχι πάνω σε άμυνα. Το ότι αστόχησε σε 27 γλίτωσε το «τριφύλλι» από βαριά ήττα.

Γενικά ήταν από τα παιχνίδια που δεν γύριζαν. Ούτε προπονητικά όπου ο Πέδρο Μαρτίνεθ απέδειξε το πόσο καλός προπονητής όσο και μέσα στο παρκέ όπου η Βαλένθια πήρε 20 πόντους στο transition και άλλους 19 από δεύτερες ευκαιρίες. Οι πρώτοι 20 δείχνουν τα hustle plays και τα κλεψίματα από τα οποία προήλθε το τρανζίσιον παιχνίδι και το εύκολο καλάθι και οι άλλοι 19 από την ενέργεια που έβγαζαν (και) στο επιθετικό ριμπάουντ έχοντας μαζέψει 13 στην «πράσινη» ρακέτα.

Ο «κυκλωμένος» Σλούκας

Ουσιαστικά δεν πέσαμε από τα σύννεφα από την εμφάνιση της Βαλένθια αλλά από την εμφάνιση του Παναθηναϊκού. Λίγο-πολύ περιμέναμε το πολύ καλό πρόσωπο των Ισπανών και μάλιστα θεωρούσα από την πρώτη στιγμή (και το είχα γράψει και στο λάιβ του Gazzetta) ότι από το «πακέτο» των τριών σερί εντός έδρας αγώνων με Ντουμπάι, Παρτίζαν και Βαλένθια, αυτό ήταν και το πιο δύσκολο. Και δεν πιστεύω να ύπαρχει κάποιος που να μην το κατάλαβε και μάλιστα εμφατικά…Αντίθετα από τον Παναθηναϊκό περίμενα περισσότερη αποφασιστικότητα, μεγαλύτερο νεύρο και πιο «focus» στο παιχνίδι. Δεν τα είδα σχεδόν καθόλου.

Δεν θεωρώ ότι ξεχώρισε κάποιος τόσο πολύ. Ο Σλούκας ήταν -όσο είχε δυνάμεις- μέσα στο πνεύμα του αγώνα (πάντα είναι άλλωστε) αλλά θεωρώ ότι κουράστηκε πολύ. Βασικά η Βαλένθια τον κούρασε. Στην τελική αυτό είχε σκοπό. Εκεί είχε «κυκλώσει» και είχε υπογραμμίσει ο Μαρτίνεθ ένα από τα βασικά «must do» στο ματς. Να βγάλει όσο το δυνατόν περισσότερο εκτός αγώνα τον αρχηγό του Παναθηναϊκού. Και θεωρώ ότι το κατάφερε γιατί πρέπει να τον κούρασε πάρα πολύ.

Και ο Σορτς ήταν μέσα στο πνεύμα του αγώνα. Και αν δεν υπήρχαν τα προβλήματα στα αμυντικά μις-ματς θεωρώ ότι θα είχε και περισσότερο χρόνο συμμετοχής. Και δεν αναφέρομαι τόσο στο ματς με τη Βαλένθια όσο γενικά και συνολικά μέσα στη σεζόν.

Από εκεί και πέρα ο Φαρίντ μετά τον ονειρεμένο μήνα με το βραβείο του MVP Νοεμβρίου, πραγματοποίησε κακό παιχνίδι και ο Παναθηναϊκός έφτασε στο σημείο να παίζει και πάλι χωρίς σέντερ! Με μαθηματική ακρίβεια θα ερχόταν και το κακό παιχνίδι του. Απλά το ζητούμενο είναι από εδώ και στο εξής. Που θα κάτσει περισσότερο η μπίλια. Στις καλές ή στις κακές του βραδιές;

Θα μου πείτε επέστρεψε ο Γιούρτσεβεν. Και θα σας ρωτήσω. Επέστρέψε όντως; Δεν ξέρω εάν έφταιγε η αποχή του λόγω του τραυματισμού του, αλλά στην ουσία πέρασε και ούτε καν που ακούμπησε.

Η λύση με Γιούρτσεβεν

Και εδώ θέλω να αναφέρω κάτι. Έχω πει πολλές φορές ότι πρέπει να κρίνεται ως 3ος σέντερ. Όμως υπάρχουν φορές που ούτε για… 13ος δεν φαίνεται. Και το άσχημο ξέρετε ποιο είναι; Όσοι πάτε γήπεδο τακτικά θα καταλάβετε τι θέλω να πω. Μεταφέρονται από την εξέδρα αρνητικά vibes πάνω του, εκείνος τα εισπράττει και αναλόγως αποδίδει. Και όταν λέω αρνητικά vibes εννοώ δυσαρέσκεια, δυσανασχέτηση, αγανάκτηση όταν κάνει ένα λάθος, αστοχεί σ’ ένα σουτ, χάνει ένα ριμπάουντ ή δεν συγκρατεί τη μπάλα στα χέρια του.

Όπως έχουμε πει πολλές φορές το συμβόλαιο είτε θα συνεχίσει να υφίσταται μετά τα τέλη Δεκεμβρίου, είτε όχι. Εδώ που φτάνει η κατάσταση και με δεδομένη την άμεση επιστροφή του Ρισόν Χολμς από τραυματισμό, ίσως να ήταν καλύτερα και για τις δύο πλευρές να αποχωρήσει από το ρόστερ. Δεν ξέρω. Λέω εγώ τώρα. Και αυτό θα είναι και δικό μου «mea culpa» γιατί τον είχα πιστέψει πολύ ως 3ο σέντερ.

Από εδώ και στο εξής ο Παναθηναϊκός έχει να δώσει άλλα τέσσερα μέσα μέσα στον Δεκέμβριο και έως το μεγάλο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό στις 2 Ιανουαρίου. Σε αυτά τα τέσσερα ματς με Αρμάνι (εκτός), Φενέρ (εκτός) Χάποελ (εντός), Ζαλγκίρις (εκτός) χρειάζεται δύο νίκες. Τόσο για ψυχολογικούς όσο και για βαθμολογικούς. Και σίγουρα θα είναι διαφορετικός ο Παναθηναϊκός έχοντας και τον Χολμς και τον Όσμαν στο ρόστερ του…