Ολυμπιακός: Άσπρος λύκος, μαύρος λύκος

Υπάρχουν παιχνίδια στη σεζόν που για τις ομάδες είναι «κυκλωμένα». Αυτό στο Βελιγράδι, με τον φετινό Ερυθρό Αστέρα, δε θα μπορούσε να αποτελεί ένα τέτοιο, ανεξαρτήτων των συνθηκών. Πολλώ δε μάλλον από τη στιγμή που ο Ολυμπιακός ανηφόρισε στη Σερβία δίχως εναλλακτική στα γκαρντ μετά τον Τόμας Γουόκαπ. Ακόμα και το plan b του Σακίλ ΜακΚίσικ ήταν παροπλισμένο στο Φάληρο.

Αυτό δε σημαίνει πως ο ίδιος ο Ολυμπιακός δεν μπήκε να παλέψει και πράγματι το έκανε. Για την ακρίβεια, όχι απλώς το έκανε, αλλά έδωσε σημάδια πως μπορεί και να το... καθαρίσει. Το να χάσεις μέσα σε μία τέτοια έδρα, από μία τέτοια ομάδα, είναι λογικό. Το να γκρεμίσεις τη δική σου προσπάθεια, μετά το +12 του 25ου λεπτού, είναι αυτό που χαλάει την εικόνα.

Ο Ολυμπιακός έδειξε ότι μπορεί να φύγει νικητής από το Βελιγράδι. Τη στιγμή που συνέβη αυτό, τα έκανε όλα λάθος. Είναι απαγορευτικό να δώσεις στον Ερυθρό Αστέρα ανοιχτό γήπεδο, ειδικά στην έδρα του. Τσεκ!

Να το κάνεις χωρίς να χρησιμοποιήσεις τα φάουλ σου σωστά. Τσεκ! Αυτό το κάνει διαρκώς, βέβαια, ο Ολυμπιακός. Να πάρεις κακές επιλογές στην επίθεση που θα φέρουν ανισορροπία. Ελλείψει Γουόκαπ, Τσεκ! Περιμένεις από τον Ολυμπιακό της εμπειρίας και των προσωπικοτήτων να διαχειριστεί αυτό το μομέντουμ. Όπως αντίστοιχα, περίμενες από μία περπατημένη ομάδα, όπως οι «ερυθρόλευκοι», να μπει με το... μαχαίρι στα δόντια στο Μιλάνο.

Όταν έφτασε να παίζει το παιχνίδι κατοχή την κατοχή, στο τελευταίο πεντάλεπτο, ήταν ήδη αργά. Το δίδυμο Μονέκε και Οτζελέγιε είχε αλλάξει τον ρυθμό και τον... αριθμό των κατοχών, με τον δεύτερο να κάνει σπουδαία δουλειά. Τα πόδια του Γουόκαπ δεν μπορούσαν και να ορίσουν το τέμπο στη μία πλευρά και να κρατήσουν άκαπνη την κάννη του ΜακΙντάιρ στην άλλη. Πράγμα που συνέβη για 37 λεπτά, αλλά όταν τα δικά του πόδια αποδείχτηκαν πιο φρέσκα, οι 10 πόντοι του στο τελευταίο τρίλεπτο πόνεσαν περισσότερο τον Ολυμπιακό και από τις 9 ασίστ του, παίρνοντας σκυτάλη από τα σουτ του Γκρέιαμ και το σκοράρισμα του Νουόρα.

Τα hedge out του Ερυθρού και η σκληράδα του στην άμυνα, ήταν στα sos, από αυτά που θα κατέθεταν στο παρκέ οι Σέρβοι. Ο Φουρνιέ έδωσε λύσεις στο πρώτο μέρος με το μακρινό του σουτ, αλλά σίγησε στο δεύτερο. Ο Παπανικολάου βγήκε μπροστά στο rotation, αντί του κακού (δικαιούται ένα ματς και αυτός) Γουόρντ. Η προσπάθεια του Ομπράντοβιτς να διώξει την μπάλα απ' τα χέρια του Ντόρσεϊ απέδωσε, εν μέρει, καρπούς. Ο Βεζένκοβ ήταν σταθερά εκεί με εκπληκτικό ματς και αρκετές μπάλες στο ποστ. Για πρώτη φορά έδωσαν τέτοια επιθετική συγκομιδή ως τριάδα, αλλά δεν ήταν αρκετό.

Προφανώς, καμία ομάδα δεν μπαίνει στο παρκέ πιστεύοντας πως θα ηττηθεί. Κάτι που ισχύει εις διπλούν, όταν μιλάμε για τον Ολυμπιακό, ο οποίος αρκετές φορές έχει παραταχθεί με τρανταχτές απουσίες και δεν παρεκκλίνει από το μπάσκετ του προπονητή του. Το «γαμώτο» που μένει στα χείλη, έχει να κάνει με την εμφάνιση ως το 25. Ο Ολυμπιακός έδειξε ότι μπορούσε να φύγει νικητής, ανεξαρτήτως συνθηκών, αλλά... κλότσησε την καρδάρα με το γάλα.

«Συνεχίζουμε, αλλά πρέπει να μάθουμε γιατί επαναλαμβάνεται αυτό στα δεύτερα ημίχρονα» ανέφερε στην τοποθέτησή του ο Βεζένκοβ. Δεν είναι μονάχα η διαφορά από δεκάλεπτο σε δεκάλεπτο, αλλά και η μεγαλύτερη εικόνα.

Ο two way Ολυμπιακός απέναντι στη Ζάλγκιρις, έδωσε τη θέση του στη νωθρή εμφάνιση στο Μιλάνο, με τον αστερίσκο του σοκ μετά τον τραυματισμό του Έβανς. Η καλή εικόνα απέναντι στην Παρί, δε συνεχίστηκε στο Βελιγράδι, έτσι όπως έκλεισε το ματς. Η εξήγηση, πιθανότατα, βρίσκεται στην αγορά.

Ο Γιώργος Μπαρτζώκας θέλει να δει την ομάδα του να παίζει το μπάσκετ που την έχει καθιερώσει αυτά τα χρόνια, με ορισμένες προσαρμογές. Χωρίς τη δημιουργία του Φαλ από το ποστ, με περισσότερο pick n' roll και αποφάσεις παικτών όπως ο Ντόρσεϊ.

Αλλά χωρίς δεύτερο ικανό πόιντ γκαρντ, που να απειλεί, αυτό δεν μπορεί να συμβεί για 40 λεπτά. Ο Ολυμπιακός με Γουόκαπ, σε σχέση με την χωρίς αυτόν εκδοχή του, απέχει μίλια μπασκετικά. Για αυτό και οι Πειραιώτες βρίσκονται στην αγορά.

Έχοντας ως ασφάλεια για συγκεκριμένο ρόλο και χρόνο τον Νιλικίνα, ενδεχομένως σε ορισμένες στιγμές τον ΜακΚίσικ και με ένα ρεκόρ που δεν είχε... μουτζούρες, μπορούσαν να ισχυριστούν πως ο χρόνος είναι σύμμαχος. Όσο ο καιρός περνάει, οι καταστάσεις πιέζουν αλλά αυτήν την εποχή τα «όχι» λέγονται με μεγάλη ευκολία. Ο Ολυμπιακός πόνταρε τις μάρκες του στο δικό του περιουσιακό στοιχείο, τον Κίναν Έβανς. Και πολύ καλά έκανε, θα πω εγώ, έχοντας την πλήρη ιατρική εικόνα του. Τη ρήξη Αχιλλείου δεν μπορεί να την προβλέψει κανείς.

Το φινάλε του Νοεμβρίου τον βρίσκει σε ρεκόρ 8-5. Not great, not terrible που θα έλεγε και μια ψυχή. Η απόσταση από την πρωτιά είναι μία νίκη. Όση και από την 11η θέση. Με τη συνέχεια να περιλαμβάνει Φενέρμπαχτσε στο ΣΕΦ, Μπαρτσελόνα στο Παλαού και ξανά Φάληρο απέναντι σε Βαλένθια, Βιλερμπάν. Αν κάνει έστω 3/4, δε θα έχει υποστεί καμία ζημιά.

Το ζήτημα είναι ποια βερσιόν του θα καταθέσει στο παρκέ; Τον άσπρο ή τον μαύρο λύκο που έχει μέσα του; Η απάντηση θα έρθει μόλις αποκτήσει σταθερότητα. Και για να αποκτήσει σταθερότητα, πρέπει να έχει έναν δεύτερο χειριστή, δίπλα στον Γουόκαπ, υψηλού επιπέδου, που να μπορεί να απειλήσει το καλάθι. Όχι να κάνει τον Ντόρσεϊ και τον Φουρνιέ μαζί, όπως πολλοί μπορεί να ζητάνε. Αλλά να απαγορεύσει το under και να μπορεί να παίξει κάθετα. Έτσι θα έρθει η σταθερότητα, έτσι θα έρθει και η ηρεμία. Μέχρι τότε, το σημείωμα της περασμένης εβδομάδας δεν αλλάζει. Τα μάτια και τα αυτιά κλειστά στην περιρρέουσα καταστροφολογία.