Ο Πρίφτης συναντά το παρελθόν του

Και για να αραδιάσουμε μια από τις πολλές αλήθειες αυτής της υπόθεσης, ούτε ο ίδιος δεν φαντάζονταν ότι θα έφτανε στο σημείο της οικειοθελούς αποχώρησης από τον πάγκο της ρώσικης ομάδας, με τη συμπλήρωση μιας τετραετούς συνεργασίας. Γιατί, όταν επιβιβάστηκε στο αεροσκάφος για το μακρινό ταξίδι στο Ταταρστάν «κουβάλησε» μαζί του και την ανασφάλεια κάθε νεόκοπου μετανάστη. Και μάλιστα ενισχυμένη, καθότι γνώριζε ότι θα λειτουργούσε σε περιβάλλον ιδιαίτερο, υψηλών απαιτήσεων και κυρίως, αντικαθιστώντας έναν Ρώσο προπονητή, γεγονός που (αυθαίρετα) καλλιέργησε την αίσθηση ότι θα τον κοιτούσαν με μισό μάτι. Με την ειλικρίνεια που τον διακρίνει το παραδέχθηκε μάλιστα σε κάποιες από τις συνεντεύξεις του λέγοντας ότι (όχι μόνο) δεν περίμενε ότι θα παρέμενε στην τεχνική ηγεσία για τέσσερα χρόνια αλλά δεν έδινε στον εαυτό του ούτε τέσσερις μήνες.

Τέσσερα χρόνια σε μια ομάδα, για τους προπονητές που τους αλλάζουν σαν τα πουκάμισα, δεν είναι δα και μικρό πράγμα, ειδικά όταν υποχρεούσαι να συμβιβαστείς με τον συγκεκριμένο τρόπο λειτουργίας μιας ομάδας η οποία κυνηγά απελπισμένα την επιτυχία και δεν τη βρίσκει. Η Ούνικς Καζάν είναι μία από δαύτες, αλλά προϊόντος του χρόνου ο πάγος που αρχικά τον χώριζε με τον πρόεδρο του οργανισμού, Εβγένι Μπογκάτσεφ, άρχισε να λιώνει. Σε αυτό, ίσως συνετέλεσε και η θερμότητα που παράγει η βότκα διότι καθήμενος στο ίδιο τραπέζι μαζί του, στις «υποχρεωτικές» συσκέψεις και σε συζητήσεις που δεν αφορούσαν απαραίτητα την πορεία της ομάδας αλλά έως και την ανθρωπότητας, ήσουν υποχρεωμένος να γευτείς τους χυμούς της. Κι αν το αλκοόλ είναι κάτι που σιχαίνεται ο λεγάμενος, εκεί ήταν ζήτημα τιμής προς τον οικοδεσπότη…

Εκ του αποτελέσματος αποδείχθηκε ότι η ψυχή του Δημήτρη Πρίφτη «απέδρασε» από το Ταταρστάν νωρίτερα της φυσικής αποχώρησης – στις 26 Ιουνίου – κι αν η (συνήθως) παγωμένη έκφραση του προσώπου του δεν έδειξε συναισθήματα, στην πραγματικότητα αυτά κινούνταν ζωηρά στα μέσα του. Έχει τον τρόπο του να τα κρύβει γιατί κατά βάθος είναι ιδιαιτέρως συναισθηματικός, ενδεχομένως όμως να θεωρεί αδυναμία την παρουσίασή τους σε οτιδήποτε άλλο πλην των μελών της οικογένειάς του. Κι έτσι αυτά τα συναισθήματα που σπανίως δραπετεύουν, έμειναν κλειδωμένα αλλά αυτοί που έπρεπε να ξέρουν, γνωρίζουν και με το παραπάνω. Όπως έκανε δηλαδή και πριν από τέσσερα χρόνια, όταν κάθισε κι έγραψε μια επιστολή αποχώρησης από τον Άρη ξεκινώντας το πόνημά του με τη φράση… «Σαν τον Άρη δεν έχει». Φράση την οποία άκουσε για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 2014 από αυτούς που τον μύησαν στα του Άρεως και στην πορεία αντιλήφθηκε ότι ουδόλως απείχε από την πραγματικότητα.

Η αποψινή συνάντηση στοιχειοθετεί το δεύτερο ραντεβού του Πρίφτη με το παρελθόν του καθώς προηγήθηκε αυτό της πρεμιέρας της Basketleague στο Nick Galis Hall στο πρώτο αντάμωμά του με τον Άρη, μετά τον Ιούλη του 2017 όταν κι έγραψε την επιστολή αποχώρησης. Βέβαια, εκείνη η εμπειρία ήταν οδυνηρή και του πρόσφερε χαμόγελο κατά την… τελετή τιμής για τον ίδιο, όταν συνάντησε τον Γιαννάκη από τον οποίο αντλούσε δύναμη και χαμόγελο τις εποχές που στεκόταν όρθιος μπροστά στον πάγκο του Άρη, έως και στις αρχές του δεύτερου ημιχρόνου.

Για να επιστρέψουμε στα της Ούνικς, ο 54χρονος ουδέποτε αντιμετώπισε μια συνεργασία αυστηρά επαγγελματικά, δημιουργούσε σχέσεις δεσμού, ασχέτως του ότι απέφευγε να τους προβάλλει. Κοινώς, δεν πούλησε οπαδιλίκι. Οπότε, συναισθήματα (προφανώς) υπάρχουν και για τη ρωσική ομάδα αν και στις προγραμματικές δηλώσεις του ενόψει του αγώνα είπε ότι… «είναι ομάδα που σέβομαι… είναι τόσο η ισχυρή η αναγκαιότητα της νίκης που δεν υπάρχουν συναισθηματισμοί». Κοινώς, «θα του αλλάξω τον αδόξαστο», που είχε πει και ο αλησμόνητος (σπουδαίος) συνθέτης, Θάνος Μικρούτσικος σε μια δύσκολη στιγμή της ζωής. Αυτό απαιτούν οι συνθήκες καθώς ο Παναθηναϊκός είναι γαντζωμένος στον πάτο της βαθμολογίας και από κάπου θα πρέπει να πιαστεί για να αρχίσει τη σταδιακή αναρρίχησή του.

Παρεμπιπτόντως, ο Πρίφτης είναι αήττητος απέναντι στη ρωσική ομάδα αν και οι αγώνες δεν υπερβαίνουν τους δύο. Αυτοί βαστούν από τη σεζόν 2015-16 όταν ως προπονητής του Άρη είχε κερδίσει σε Καζάν και Θεσσαλονίκη, ειδικά το πρώτο παιχνίδι στη Ρωσία ήταν αυτό που τον συμπεριέλαβε στη λίστα των υποψηφίων προπονητών της Ούνικς εάν ποτέ χρειαζόταν. Και να που χρειάστηκε…

Επί ημερών Πρίφτη στο Καζάν, αν η Ούνικς κατάφερνε να κατακτήσει και το Eurocup ουσιαστικά θα είχε ανταποκριθεί απόλυτα στον στόχο που οριοθετήθηκε το 2017, όταν και ανέλαβε την τεχνική ηγεσία. Στην πραγματικότητα, αυτός προέβλεπε την επιστροφή της ομάδας στην Euroleague και τότε, αυτό το εισιτήριο το έπαιρνε μόνο η ομάδα που κατακτούσε τον τίτλο. Τελικώς το κατάφερε φτάνοντας στον τελικό της διοργάνωσης και αφού πρώτα έπαιξε τον δικό του τελικό με την Βίρτους στην Μπολόνια προκαλώντας πανευρωπαϊκό (μπασκετικά) σεισμό. Ο δεύτερος δρόμος ήταν μέσω της VTB League αλλά διαθέτοντας το 5ο μπάτζετ από τις ομάδες που αγωνίζονταν εκεί, οι πιθανότητες του προφανώς δεν ήταν πολλές. Στην τελευταία χρονιά του στον πάγκο των Ρώσων, ο Έλληνας τεχνικός εκπλήρωσε τη υπόσχεσή του.

Σήμερα, θα συναντήσει μια ομάδα εντελώς διαφορετική από αυτή που άφησε καθώς τα… δικά του παιδιά δεν είναι περισσότερα από πέντε. Από τον Τζον Μπράουν και τον Αιζάια Κάναν, στους γηγενείς Ζμπάνοφ, Κλιμένκο και Ουζίνκι. Η Ούνικς χτίστηκε από την αρχή, βασίζεται στη φιλοσοφία του προπονητή της, Βέλιμιρ Περάσοβιτς και αύξησε αρκετά τον αγωνιστικό προϋπολογισμό της ούτως ώστε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της Euroleague.

@Photo credits: Intime