Άρης: Το θετικό και αρνητικό σενάριο μιας απελπιστικά κακής βραδιάς

Φτάνοντας στο σημείο προσμονής για το συντομότερο τέλος μιας αναμέτρησης, το συναίσθημα είναι τουλάχιστον απογοητευτικό. Αυτό ήταν όμως και το μέγεθος της απελπισίας στη διάρκεια της χθεσινής εφιαλτικής νύχτας στο Nick Galis Hall. Από τα τέλη της 3ης περιόδου, ένα μαρτυρικό βράδυ δίχως τέλος. Ο Άρης αποκαμωμένος και ψυχολογικά διαλυμένος στο παρκέ απέναντι σε μια ομάδα η οποία τον βρήκε μπόσικο και του έδωσε τις πιο γερές της. Το ίδιο είχε κάνει και στον αγώνα του πρώτου γύρου. Προφανώς δεν είναι συμπτωματικό αλλά αποτέλεσμα της εξαιρετικής τακτικής προσέγγισης το γεγονός ότι η Τσεντεβίτα υποχρέωσε τον Άρη στα… χαμηλότερα βαρομετρικά της σεζόν. Μετά κόπων και βασάνων σκόραρε 59 πόντους στον αγώνα του πρώτου γύρου και χθες, έναν περισσότερο.

Το θετικό σενάριο της ιστορίας προβλέπει την απλούστατη εκτίμησης της… μιας κακής βραδιάς η οποία μπορεί να συμβεί σε κάθε ομάδα. Δεν είναι σύνηθες να χάνει τα lay up ο Μπράις Τζόουνς, ειδικά αυτά από τον αριστερό διάδρομο. Μετά από ένα σημείο έπαψα να μετρώ τα χαμένα, ήταν στη φάση του αιφνιδιασμού με τον Ρόνι Χαρέλ ο οποίος «βάρεσε» σίδερο έχοντας απέναντί του μόνο το καλάθι. Ο Άρνολντας Κουλμπόκα έφτασε να είχε 1/6 τρίποντα αστοχώντας σε ελεύθερα σουτ τα οποία του είναι ψωμοτύρι καθώς ο Αμίν Νούα κυριεύτηκε από το συναίσθημα της αστοχίας κι εμφάνισε απώλεια συγκέντρωσης. Τα δε «ζογκλερικά» του Μήτρου Λονγκ είχαν άσχημη κατάληξη. Ο Άρης δεν έχει την πολυτέλεια να μην παίρνει (τουλάχιστον) το 60%-70% από τους παραπάνω παίκτες. Κι όταν αυτός ο «συνδυασμός» κουμπώνει με την αδυναμία εκτέλεσης των αυτονόητων – σαν την ολοκλήρωση μας άμυνας μέσα από την εξασφάλιση του αμυντικού ριμπάουντ – η ιστορία είναι τελειωμένη.

Το αρνητικό σενάριο έχει διαφορετικό script. Για δεύτερο διαδοχικό παιχνίδι κατέβηκαν οι διακόπτες και ο Άρης εκτροχιάστηκε ολοκληρωτικά από την πορεία διεκδίκησης μιας νίκης. Πριν από μερικές ημέρες, στο κλειστό των Άνω Λιοσίων, μέτρησε πεντέμισι άγονα αγωνιστικά λεπτά και από το +1 (68-69) πήγε στο -9 (78-69). Χθες, αυτά ξεπέρασαν τα έξι με συνέπεια να βρεθεί στο -26 (33-59). Τούτο καλλιεργεί βάσιμους προβληματισμούς για την ψυχραιμία και την κατεύθυνση της ομάδας, όπως και για την προσωπικότητά της. Σε τέτοιου είδους καταστάσεις οφείλεις να χρησιμοποιήσεις την εξυπνάδα σου ή μάλλον, μια μορφή αθλητικής πονηριάς. Δεν περπατάς απλά στην κατηφόρα με κίνδυνο να γκρεμοτσακιστείς, όπως έκανε (και) χθες αυτή η ομάδα. Αλλάζεις τον ρυθμό, χαλάς το μυαλό του αντιπάλου και δεν του επιτρέπεις να επιβληθεί. «Κάνεις μια μανούρα», που λέει και μια ψυχή. Ο Άρης δεν το έκανε αυτό και σε άλλα παιχνίδια στα οποία είχε έντονα αγωνιστικά κενά.

Αυτά έχουν εξήγηση κι αυτή βρίσκεται σε στοιχεία που λείπουν από το συγκεκριμένο σύνολο. Παραδείγματος χάρη, χθες, βλέποντας τις πρώτες κινήσεις του Αλεξέι Νίκολιτς δεν χρειάστηκα χρόνο για να καταλάβω το πόσο θα ταίριαζε αυτός ο παίκτης στον Άρη. Μαέστρος. Το ίδιο ισχύει και για τον Ουμόγια Γκίμπσον. Το σωστό διάβασμα της αντίπαλης άμυνας και η δημιουργία με σκοπό το φτιάξιμο ενός ελεύθερου σουτ ήταν σε καθεστώς προτεραιότητας. Όπως και η γρήγορη αντίληψη ενός μις ματς με άμεση πάσα. Οι δυο τους είχαν 71 πόντους και 15 ασίστ στα δύο παιχνίδια με τον Άρη. Πολύ καλύτερη ομάδα η Τσεντεβίτα.

Ο Ιγκόρ Μίλιτσιτς αναφέρθηκε στο έλλειμμα αθλητικότητας και στην ανάγκη αύξησης της ποσότητας έντασης χάριν κάλυψης αυτού προβλήματος. Δεν έχει άδικο αλλά αυτό που λείπει από τη συγκεκριμένη ομάδα από το ξεκίνημα της χρονιάς είναι η κατεύθυνση σε συνδυασμό με τον περιορισμένο αριθμό συνεργασιών σε σύγκριση με τα λάθη. Οι δε κινήσεις που έγιναν – και ειδικά αυτή του Ντανίλο Άντζουσιτς – δεν εξυπηρέτησαν την κάλυψη του ελλείμματος αθλητικότητας, ούτε το αντίστοιχο της κατεύθυνσης. Ο Άρης παραμένει μια ομάδα η οποία δυσκολεύεται να βγάλει play’s με εξαίρεση αυτά που προσβλέπουν στο ελεύθερο σουτ του Κουλμπόκα. Προφανώς παρουσιάζει βελτίωση σε σύγκριση με την κατάστασή του προ δύο μηνών, όχι αρκετή όμως για να ανταποκριθεί στις αγωνιστικές προσδοκίες του.

Αντί επιλόγου, δεν με βρίσκει σύμφωνο η κουβέντα (μήνα Δεκέμβρη) για τον οικονομικό προϋπολογισμό της επόμενης χρονιάς. Στα μέσα μιας σεζόν, κι όταν επίσης ήδη έχεις ενημερώσει για την ύπαρξη πενταετούς πλάνου με σταδιακή αύξηση του μπάτζετ και την πρόθεση επιτάχυνσης των διαδικασιών, δεν βρίσκω κανέναν λόγο να πάμε στην… επόμενη πίστα. Ναι, η ομάδα δεν πείθει ότι μπορεί να πετύχει σπουδαία πράγματα, αλλά είναι τουλάχιστον πρώιμο να πάμε στη σεζόν 2026-27. Μοιάζει περισσότερο με παγίδα η οποία σχηματίστηκε από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα.

Πιο ουσιαστική είναι η κουβέντα για το γηπεδικό που στο δικό μου μυαλό είναι το υπ’ αριθμόν 1 ζήτημα γιατί αυτό θα βρίσκει μπροστά του ο Άρης σε κάθε προσπάθεια σταδιακής αναβάθμισής του. Η σεζόν 2027-28 θεωρείται ορόσημο στη σύγχρονη ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ και πριν την έναρξη αυτής, ο Άρης θα πρέπει να παρουσιαστεί έτοιμος σε όλα τα επίπεδα. Δηλαδή, να έχει γίνει η αύξηση της χωρητικότητας του Παλέ κατά τουλάχιστον 2.000 θέσεις και κυρίως, να έχει υπογραφεί η συμφωνία με το Κράτος για την εφαρμογή ολοκληρωτικών αλλαγών για τη δημιουργία εμπορικών χώρων και επιπλέον εσόδων στην εταιρία. Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, σε καμία περίπτωση δεν υποβαθμίζω το αγωνιστικό, ίσα-ίσα που αυτό θα ρίξει λάδι στη μηχανή. Όπως όμως η εξόφληση των χρεών ήταν η πρώτη μου σκέψη, η ολοκληρωτική λύση στο γηπεδικό είναι η δεύτερη.

Στα τελευταία 20-22 χρόνια ο Άρης κατέκτησε έναν ευρωπαϊκό τίτλο (Champions Cup, 2003), ένα Κύπελλο Ελλάδας (2004) κι έπαιξε σε ακόμη πέντε τελικούς συμπεριλαμβανομένου και αυτού στο Eurocup. Για δύο χρόνια ήταν στην Euroleague και παράλληλα μέτρησε κάποιες καλές ευρωπαϊκές πορείες. Στους μεγαλύτερους ηλικιακά σαν και του λόγου μου έμειναν οι αναμνήσεις. Στον σύλλογο δεν έμεινε τίποτε περισσότερο πέρα από το brand. Ο καθένας στον Άρη είναι πεινασμένος για αγωνιστικές επιτυχίες. Είναι κάτι που το χρειάζεται όλος ο οργανισμός. Επίπεδο θα αλλάξει όμως μέσα από το γηπεδικό, τη δίκαιη λύση που επιδιώκει και την αύξηση των σταθερών εσόδων της εταιρίας.