Eurobasket 2025, Τολιόπουλος, Εθνική Ομάδα: Kill Bill Vol. II

• Hats off στον Παπανικολάου
• «Πονοκεφάλιασε» τον... Άταμαν

Είμαστε στα ημιτελικά. Ναι, είμαστε στα ημιτελικά. Και ναι, το ξέρω ότι το ξέρετε. Όμως είναι τόσο ωραίο να το γράφω και να το διαβάζω. Ε ρε διάολε 16 ολόκληρα χρόνια περιμέναμε να βρεθούμε στην «ζώνη» των μεταλλίων. Και τώρα που βρεθήκαμε δεν θα το βροντοφωνάξουμε; Ας το χαρούμε σήμερα και για μερικές ώρες και στη συνέχεια οι διεθνείς θα κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα. Αυτό που μας έχουν αποδείξει ότι ξέρουν να κάνουν καλύτερα.

Να κρατήσουν χαμηλά τη μπάλα, να συνεχίσουν την δουλειά, να καθαρίσουν το μυαλό τους από οποιαδήποτε έκρηξη χαράς και να συνεχίσουν έχοντας «λοκάρει» στον επόμενο στόχο. Την πρόκριση στον τελικό. Και ξέρετε ποιο είναι το πιο ευχάριστο; Ότι κερδίζουμε τα «must win» παιχνίδια σχετικά εύκολα ή εν πάση περιπτώσει χωρίς να ανησυχήσουμε, χωρίς να προβληματιστούμε, χωρίς να μπούμε σε δυσάρεστες περιπέτειες.

Η Εθνική πείθει. Η Εθνική εμπνέει εμπιστοσύνη. Η Εθνική είναι καλή ομάδα. Η Εθνική έχει παίκτες με προσωπικότητα. Η Εθνική έχει παίκτες με συγκεκριμένους ρόλους στους οποίους ανταποκρίνονται άψογα. Η Εθνική έχει σωστή καθοδήγηση από τον πάγκο. Η Εθνική μπορεί και αναδεικνύει διαφορετικούς πρωταγωνιστές κάθε φορά, ακόμα και αν έρχονται από τα βάθη του πάγκου. Στους «16» ήταν ο Σαμοντούροβ, στα προημιτελικά ήταν ο Κώστας Αντετοκούνμπο! Η Εθνική είναι ήδη πετυχημένη βάζοντας στην εξίσωση και στο τραπέζι των συζητήσεων τα όσα είχαν προηγηθεί στο παρελθόν και δη τα τελευταία 16 χρόνια, όταν και «βολόδερνε» στους αγώνες κατάταξης. Και τώρα που έφτασε στο σημείο να διεκδικήσει -επιτέλους- ένα μετάλλιο δεν θα πούμε ότι πέτυχε;

Χάσει - κερδίσει στον ημιτελικό από την Τουρκία την ερχόμενη Παρασκευή (12/9) η Εθνική μας θα έχει άλλη μια ευκαιρία για το βάθρο. Και να σας πω και κάτι; Και με τον κίνδυνο του να εκτεθώ. Στο τέλος της ημέρας πιστεύω ότι θα επιστρέψει η γαλανόλευκη από τη Ρίγα μ' ένα μετάλλιο στο στήθος. Ακόμα και με την υπόθεση εργασίας ότι θα αποκλειστούμε από τον τελικό (μακάρι, όχι) και η Γερμανία θα βρίσκεται στο παιχνίδι του τίτλου, δεν πιστεύω ότι υπάρχει άλλη ομάδα καλύτερη από τη δική μας.

Hats off στον Παπανικολάου

Οπότε είναι στο χέρι μας. Τα πάντα είναι στο χέρι μας. Ακόμα και για την επιστροφή στην ευρωπαϊκή κορυφή ύστερα από 20 χρόνια. Βέβαια αν ρωτήσετε τώρα κάποιον διεθνή παίκτη για κατάκτηση τροπαίου η απάντηση που πάρετε είναι «ποιο τρόπαιο; Έχουμε την Τουρκία». Το πιστεύουν και δεν το πιστεύουν. Και λογικό. Εδώ που έφτασε η Εθνική μας και μπροστά σε μια τόσο μεγάλη ευκαιρία που της παρουσιάστηκε θα ήταν φύση αδύνατον να μην υπήρχε στο πίσω μέρος του μυαλού και το «κρυφό όνειρο» του χρυσού.

Όπως υπάρχει σε εμένα, όπως υπάρχει σ' εσάς που διαβάζετε αυτό το κείμενο. Όμως σε ΚΑΜΙΑ (και το τονίζω αυτό) περίπτωση δεν πρέπει να απογοητευτούμε ή να κριτικάρουμε άσχημα ή πολύ περισσότερο να ρίξουμε ανάθεμα στην Εθνική μας. Γιατί όπως έχω πει στις εκπομπές του Gazzetta και έχω ξαναγράψει πολλές φορές, αν εμείς θέλουμε μία φορά μια διάκριση της γαλανόλευκης, ο Σπανούλης και οι παίκτες την θέλουν εκατόν μία!

Χαρακτηριστική ήταν η δήλωση του αρχηγού μετά το τέλος του αγώνα. Του βγάζω το καπέλο του Κώστα. Τι είπε λοιπόν ο Παπανικολάου φέρνοντας ως παράδειγμα την Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου μετά την ήττα από τη Δανία με 3-0; Είπε το αυτονόητο. Αυτό που ΟΛΟΙ πρέπει να έχουν-έχουμε στο μυαλό. Δεν γίνεται τη μία μέρα η ομάδα του Ιβάν Γιοβάνοβιτς να ήταν έτοιμη να κατακτήσει το Μουντιάλ μετά την πεντάρα επί της Λευκορωσίας και την επόμενη η «μα που πάμε με τους πιτσιρικάδες;» Δηλαδή, κάπου ώπα.

Στην Ελλάδα έχει χαθεί το μέτρο. Και θα συνεχίσει να χάνεται εάν θέλετε την άποψή μου. Η (σκληρή, ενίοτε και πολύ άδικη) κριτική του καναπέ και των social media πρέπει κάποια στιγμή να μετριαστεί. Δεν λέω να κοπάσει γιατί δεν πρόκειται να γίνει ποτέ κάτι τέτοιο. Έστω να μετριαστεί. Για όλες τις ομάδες. Νισάφι πια. Και ξαναλέω. Ακόμα και μετάλλιο να μην πάρει η Εθνική (που πιστεύω ότι στο τέλος θα πάρει) θα είναι πετυχημένη. Οπότε ας αφήσουμε τον προπονητή και τους παίκτες να κάνουν την δουλειά τους όπως εκείνοι ξέρουν. Και την Κυριακή 14/9 θα κάνουμε το συνολικό ταμείο.

«Πονοκεφάλιασε» τον... Άταμαν

Πάμε τώρα και στα του αγώνα με την Λιθουανία ξεκινώντας από μια παροιμία: «Με όποιον δάσκαλο καθίσεις, τα ίδια γράμματα θα μάθεις». Και φαίνεται να ταιριάζει γάντι στον Βασίλη Τολιόπουλο και στον Βασίλη Σπανούλη. Ο «Τολιό» έχει δηλώσει πολλές φορές στο παρελθόν ότι ο «Kill Bill» αποτελούσε το μπασκετικό του πρότυπο. Στο παρελθόν τον είχε συμπαίκτη στον Ολυμπιακό και τώρα τον έχει και προπονητή στην Εθνική ομάδα. Πώς λοιπόν να μην παίζει με ένα παραπάνω κίνητρο κάθε φορά που βρίσκεται υπό τις οδηγίες του; Πολλώ δε μάλλον τώρα που διακυβεύεται μια τόσο σημαντική διάκριση τόσο για τον ίδιο αλλά και το κυριότερο; Συνολικά για την Ελλάδα!

Δεν ξέρω εάν ο Τολιόπουλος αποτελεί τη συνέχεια του «Kill Bill» αλλά σίγουρα έχει πάρει κάποια στοιχεία από το παιχνίδι του και προσπαθεί με την δική του προσωπικότητα, με το δικό του ταλέντο και με τις δικές του δυνατότητες να τις μεταφέρει στο παρκέ. Τηρουμένων των αναλογιών και χωρίς να υπάρχει καμία διάθεση σύγκρισης των δύο παικτών, το σίγουρο είναι ότι απέναντι στη Λιθουανία έγινε μια... πιστή μεταφορά του «Kill Bill Vol. II» καθώς ο Τολιόπουλος «βγήκε» μπροστά, πήρε προσπάθειες, έβγαλε την προσωπικότητά του και έγινε ο καλύτερος «υπασπιστής» του Γιάννη Αντετοκούνμπο.

Εδώ που τα λέμε δεν είναι και το πιο σύνηθες να έρχεται κάποιος από τον πάγκο και να πετυχαίνει 17 πόντους έχοντας εξαιρετικά ποσοστά ευστοχίας με 3/4 δίποντα, 3/4 τρίποντα και 2/2 βολές. Λίγο-πολύ του 25+ πόντους θα τους περιμένουμε από τον Γιάννη. Πάντα θα τους περιμένουμε. Το θέμα είναι τι κάνουν ο υπόλοιποι παίκτες, ειδικά όταν «πενταδάτοι» όπως οι Ντόρσεϊ και Μήτογλου δεν βρίσκονται σε καλό βράδυ. Ο «Τολιό» δήλωσε βροντερό «παρών». Και με το παραπάνω.

Βέβαια δεν ξέρω κατά πόσο ο Άταμαν που παρακολούθησε δια ζώσης τον προημιτελικό θα έπρεπε να τρίβει τα χέρια του από ικανοποίηση που θα τον έχει του χρόνου (και για τα επόμενα τρία χρόνια) στον Παναθηναϊκό ή αν θα έπρεπε να «πονοκεφαλιάζει» ενόψει του ημιτελικού της Παρασκευής. Προς το παρόν ας «πονοκεφαλιάσει». Τόσο, όσο να μην έχει καμία απολύτως λύση για να τον περιορίσει. Για την Τουρκία θα τα πούμε οσονούπω.

Κλείνοντας θέλω να κάνω και μια αγωνιστική αναφορά στον Κώστα Παπανικολάου. Όσο «μπακαλίστικο» και μη μπασκετικό και αν ακούγεται, ο αρχηγός καταθέτει και την ψυχή του. Μαζί με τον Σλούκα «ντοπάρουν» τους συμπαίκτες τους. Τους «ξυπνούν» όταν χαλαρώνουν. Ξέρει και ο ίδιος ο «Παπ» πόσο σημαντικό είναι να μην υπάρχει ούτε δευτερόλεπτο χαλάρωσης σε τόσο σημαντικά παιχνίδια. Και εκτός από τα όσα μπορεί να προσφέρει και προσφέρει εκτός των τεσσάρων γραμμών, μέσα στο παρκέ παίζει για... δύο στην άμυνα. Η προσφορά του μερικές φορές δεν αποτυπώνεται στο φύλλο της στατιστικής, αλλά μια ματιά στα κατορθώματά του απέναντι στη Λιθουανία (8 πόντοι, 7 ριμπάουντ, 3 ασίστ) αποτυπώνει την πληθωρική του παρουσία στο παρκέ.

Βέβαια ο «x factor » αυτήν την φορά παίρνοντας τη σκυτάλη από τον Αλέξανδρο Σαμοντούροβ μετά το παιχνίδι με το Ισραήλ, δεν ήταν άλλος από τον Κώστα Αντετοκούνμπο! Ίσως να έκανε και το καλύτερο ματς της καριέρας του απέναντι στην Λιθουανία. Ήταν ΠΑΝΤΟΥ στην άμυνα, τα... έβαλε με τον Βαλαντσιούνας όταν χρειάστηκε και βρέθηκε και τέσσερις φορές στην... στρατόσφαιρα μοιράζοντας εντυπωσιακά μπλοκ στους αντιπάλους. Συν το γεγονός ότι πήρε και έβγαλε εις πέρας και τις φάσεις που του αναλογούσαν στην επίθεση.

Είπαμε. Στην Εθνική ΔΕΝ περισσεύει κανείς!

Το Pamestoixima.gr στην καρδιά του Eurobasket 2025

Η μεγάλη γιορτή του ευρωπαϊκού μπάσκετ είναι εδώ! Ζεις κι εσύ τον παλμό του Eurobasket 2025 μαζί με το Pamestoixima.gr, εκεί που θα βρεις εκατοντάδες επιλογές για στοίχημα στο Eurobasket τόσο πριν, όσο και κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης. Στο Pamestoixima.gr είναι εξασφαλισμένη μια μοναδική στοιχηματική εμπειρία με μακροχρόνια & ειδικά στοιχήματα Eurobasket και μοναδικές προσφορές για όλους!