Το τρίτο βραβείο του Πρίφτη

• Το ρίσκο είναι όλο δικό του
• Το εγχείρημα λέει… ομάδα από την αρχή
• Ο χρόνος δεν είναι αρκετός

Από άνθρωπο που προκρίνει τα συναισθηματικά κριτήρια και αφήνει κατά μέρος τα υλικά αγαθά, προφανώς οφείλεις να περιμένεις αντίστοιχες αποφάσεις. Γιατί τα 450.000 ευρώ που θα εισέπραττε ο Δημήτρης Πρίφτης στο… Ταταρστάν είναι κοτζαμάν περιουσία, κυρίως όμως η δόξα και τιμή που κέρδισε μέσα από την επιστροφή της Ούνικς Καζάν στην Euroleague. Όφειλες να ήσουν υποψιασμένος για την επιστροφή του στην Ελλάδα, όχι μόνο γιατί δεν απέρριψε αυτήν την προοπτική στον δημόσιο λόγο (του) των τελευταίων τριών μηνών, αλλά λόγω της αξίας της ομάδας που τον διεκδίκησε - και της πάγιας άποψής του ότι… «δεν έχεις την ευκαιρία να γίνεις προπονητής του Παναθηναϊκού κάθε μέρα». Αναμφίβολα και της ανάγκης για επιστροφή στην οικογένειά του, αν και αυτή γνωρίζει ότι οι μπόλικες εργατοώρες που θα επενδύσει θα επιβάλλουν και πάλι περιορισμένο χρόνο συνύπαρξης.

Ο Πρίφτης έχει το δικό του «my way», τη δική του μεθοδολογία, τον δικό του τρόπο και μ’ αυτόν θα πορευτεί. Επειδή έχει την άποψη ότι «ο καλός προπονητής πρέπει να είναι και αισθηματίας», θα βάλει όλο του το είναι για να διεκδικήσει το τρίτο μεγάλο βραβείο της προπονητικής καριέρας του. Στο πρώτο χρειάστηκε να κάνει την ψυχή του ατσάλι για να απορροφήσει τους κραδασμούς ενός επίσης δύσκολου, προβληματικού και απαιτητικού οργανισμού όπως είναι ο Άρης.

Το δεύτερο ήρθε μέσα από την τετραετία του στο Καζάν όπου ανέτρεψε τις ισορροπίες του ρωσικού οικοδομήματος αναγκάζοντας την Ούνικς Καζάν να κρατήσει προπονητή για μια τετραετία κι αν ήταν αποκλειστικά στο χέρι της θα πρόσθετε έναν ακόμη χρόνο. Γι’ αυτό πρόσφατα είπε ότι… «δεν θα έλεγα ότι το περίμενα γιατί (η Ούνικς) είναι μια δύσκολη ομάδα, συνεπώς δεν είναι εύκολο να διατηρηθείς για πολλά χρόνια. Για μένα είναι σαν μικρό βραβείο να βρίσκεσαι στην ίδια ομάδα για τέσσερα διαδοχικά χρόνια».

Το ρίσκο είναι όλο δικό του

Ψυχρά αντικειμενικά, το ρίσκο που παίρνει ο 53χρονος τεχνικός αναλαμβάνοντας την τεχνική ηγεσία του Παναθηναϊκού είναι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που πήρε η ίδια η ομάδα με την πρόσληψή του. Αυτό το συμπέρασμα αναδεικνύεται από έναν συνδυασμό ερωτημάτων που αφορούν τον Παναθηναϊκό. Που ήταν (;) Που είναι (;) Που θα έπρεπε να είναι (;) Και που πραγματικά είναι (;). Ο Πρίφτης ανέλαβε μια ομάδα η οποία σε βάθος 13ετίας κατέκτησε πέντε φορές την κορυφή της Ευρώπης και επέβαλε καθεστώς μοναρχίας στο ελληνικό Πρωτάθλημα. Ομάδα η οποία κρίνεται και κρίνει βάσει του παρελθόντος γιατί είναι εξαιρετικά δύσκολος ο συμβιβασμός με τη μετριότητα έπειτα από μια 15ετίας απόλυτης δόξας. Ομάδα η οποία θα διατηρήσει ένα από τα χαμηλότερα μπάτζετ στην Euroleague αλλά με την ευθύνη να κερδίσει συλλόγους με μεγαλύτερα πορτοφόλια γιατί – όπως λέμε στην Ελλάδα – αυτό επιτάσσει η ιστορία της. Ομάδα η οποία ψάχνει τον προσανατολισμό της, πράγμα το οποίο αναδείχθηκε μέσα από τις συνεργασίες με δύο διαφορετικούς προπονητές σε διάστημα ενός χρόνου και μπόλικες συνεργασίες με παίκτες. Κρίνοντας από τις προσωπικές σχέσεις, το περιβάλλον μπορεί να χαρακτηριστεί ασφαλές γιατί τα πρόσωπα που έβαλαν μπροστά την τεχνογνωσία τους και… τα στήθη τους, θα στηρίξουν και την επιλογή τους. Όλοι ξέρουν όμως ότι οι επαγγελματίες κρίνονται από τα αποτελέσματα.

Το εγχείρημα λέει… ομάδα από την αρχή

Οι παραπάνω αντιλήψεις συνδυάζονται με τα ρεαλιστικά αγωνιστικά δεδομένα. Αυτά δεν είναι θετικά μετά την αποχώρηση του Ντίνου Μήτογλου. Θα γίνουν ακόμη πιο αρνητικά σε περίπτωση που πράξει το ίδιο και ο Ιωάννης Παπαπέτρου, γι' αυτό η παραμονή του τελευταίου κρίνεται πλέον επιτακτική. Σε περίπτωση αποχώρησης, το εγχείρημα της «ομάδας από την αρχή» θα γίνει αναπόφευκτο, όπως επίσης και η επένδυση σε Έλληνες παίκτες οι οποίοι δεν έχουν το know how της Euroleague γιατί δεν έχουν δοκιμαστεί σ’ αυτή. Οι δε (αξιόπιστες) επιλογές από την ελληνική αγορά είναι περιορισμένες. Ρίχνοντας μια ματιά, είναι αδύνατο να βρει κανείς παίκτες αντίστοιχης ποιότητας του Μήτογλου που έφυγε και του Παπαπέτρου (αν φύγει). Συμπεριλαμβανομένου και του Τάιλερ Ντόρσεϊ ο οποίος ακόμη δεν ξέρει τι θα κάνει, δεν είναι περισσότεροι από πέντε-έξι. Κανείς δεν έχει παίξει στην Euroleague. Γι’ αυτό είναι κομβικής σημασία η παραμονή του Παπαπέτρου.

Οι συνεργασίες με μπόλικους ξένους παίκτες θα στοιχειοθετήσουν μια προσωρινή λύση για την Euroleague, αλλά δεν θα λύσουν αυτό του ελληνικού Πρωταθλήματος, ούτε ασφαλώς θα εξυπηρετήσουν ένα μακροχρόνιο σχέδιο. Γι’ αυτόν τον λόγο, η αποστολή που ανέλαβε ο Πρίφτης στον Παναθηναϊκό είναι η δυσκολότερη στην καριέρα του. Είναι δεδομένο ότι θα χρειαστεί να «ανδρώσει» παίκτες, αλλά θα χρειαστεί χρόνο. Το έκανε με τον Σάσα Βεζένκοφ αλλά είχε προηγηθεί το πέρασμα του τελευταίου από ένα άλλο σχολείο τη «σχολή Αγγέλου».

Ο χρόνος δεν είναι αρκετός

Ο περιορισμένος χρόνος συνδυάζεται με την αντίστοιχη οικονομική δυνατότητα. Το πορτοφόλι των ελληνικών ομάδων βρίσκεται στο τριτοτέταρτο επίπεδο της Euroleague, πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχουν δύο τρόποι για να πειστεί ένας ποιοτικός παίκτης. Είτε να μην έχει βρει μεγάλο συμβόλαιο, είτε να νιώσει ότι του ταιριάζει το αγωνιστικό σχέδιο και παράλληλα να διαθέτει αγωνιστική φιλοδοξία και την αίσθηση ότι στον Παναθηναϊκό θα βελτιωθεί ως αθλητής. Ο Πρίφτης είναι δύσκολος άνθρωπος στην επιλογή παικτών. Οι φίλοι του συνηθίζουν να λένε ότι θέλει να ξέρει ακόμη κι αν ο παίκτης βουρτσίζει τα δόντια του το πρωί που σηκώνεται. Κυριολεκτικά τους περνάει από κόσκινο εκτός κι αν πρόκειται για παίκτες με τους οποίους ήδη έχει συνεργαστεί όπως για παράδειγμα ο Τζον Μπράουν. Είναι ικανός να «κόψει» έναν καλό παίκτη αν νιώσει ότι αυτός δεν θα ανταποκριθεί στους κανόνες λειτουργίας που πάντα θέτει σε μια ομάδα. Στη σκέψη των περισσοτέρων, το διάστημα των σχεδόν δύο μηνών που έχει στη διάθεσή του είναι αρκετό, στην πραγματικότητα όμως δεν είναι μεγάλο για έναν προπονητή που ξέρει ότι ήδη κάθισε στην ηλεκτρική καρέκλα και οφείλει να «ανακαλύψει» τρόπους ούτως ώστε να ομορφύνει μια ομάδα.