Εθνική Ομάδα Πόλο: Πρόσω ολοταχώς για το χρυσό μετάλλιο στο Βελιγράδι

Από τον τίτλο που επέλεξα -εδώ και κάποια 24ωρα για να είμαι ειλικρινής- θα σχολιάσετε πως προτρέχω, πως βιάζομαι, όμως αυτό νιώθω βλέποντας την εθνική ομάδα αυτές τις ημέρες στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στο Βελιγράδι.

Στα δύο κρίσιμα παιχνίδια με την Κροατία και την Ιταλία, οι διεθνείς ανταποκρίθηκαν, πιο δύσκολα απέναντι στους Κροάτες, πειστικά απέναντι στην ανανεωμένη Ιταλία, που αποτελούσε ένα γρίφο.

Η εθνική ομάδα για 3η φορά στην ιστορία της μπαίνει στα παιχνίδια κατάκτησης του πρώτου της μεταλλίου σε ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, μετά τις 4ες θέσεις στη Φλωρεντία το 1999, με τεχνικό τον Κούλη Ιωσηδίφη και το 2016 πάλι στην «Belgrade Arena» στο Βελιγράδι.

Ο Ομοσπονδιακός τεχνικός Θοδωρής Βλάχος, καλά κάνει και κρατά χαμηλούς τόνους, μιλώντας απλά για μετάλλιο. Αν πεις τώρα κάτι τέτοιο στον αρχηγό, Ντίνο Γενηδουνιά, το πιο πιθανό είναι να βγάλει σπυράκια και να σε λοξοκοιτάξει.

Όμως αυτή η ομάδα αξίζει να πατήσει για πρώτη φορά σε μια απάτητη κορυφή και οποιοδήποτε άλλο μετάλλιο πέρα από το χρυσό στο Βελιγράδι, ναι μεν θα αποτελεί επιτυχία, όμως δεν θα είναι αντίστοιχο της τεράστιας αξίας της.

Όταν διαθέτεις τον Στέλιο Αργυρόπουλο, ίσως τον πιο ολοκληρωμένο παίκτη αυτή τη στιγμή στον κόσμο, στην καλύτερη κατάσταση της καριέρας του.

Όταν βλέπεις τη γραμμή των φουνταριστών με τους Κώστα Κάκαρη, Δημήτρη Νικολαΐδη σε πρώτο πλάνο κι από πίσω τον Νίκο Παπανικολάου και τον «Βενιαμίν» της παρέας τον 20χρονο Σεμίρ Σπάχιτς, που προσφέρει και στην άμυνα στα 2μ. Και την ίδια στιγμή - για παράδειγμα- η Κροατία ακόμα να παλεύει ακόμα με τον 40χρονο Βρίλιτς και τον 39χρονο Λόντσαρ.

Όταν στο πρόσωπο και στα χέρια-μαγνήτες του 34χρονου Παναγιώτη Τζωρτζάτου η εθνική ομάδα έχει βρει μια σπουδαία λύση κάτω από την εστία, κι ενώ πάντα υπάρχει ο Μάνος Ζερδεβάς. Όταν διαθέτεις αμυντικό σαν τον Δημήτρη Σκουμπάκη.

Όταν στην ομάδα υπάρχει ο ενθουσιασμός και η δίψα για διάκριση από τη νέα σπουδαία γενιά της ελληνικής υδατοσφαίρισης, γιατί να μην ονειρευόμαστε κι εμείς το χρυσό μετάλλιο, που χάθηκε άδοξα από τους Ούγγρους στα πέναλτι στο παγκόσμιο πρωτάθλημα στη Φουκουόκα το 2023 και δύο χρόνια πριν από τους αχτύπητους τότε Σέρβους στον τελικό των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου.

Το βράδυ της Τρίτης (20/1) και από τον αγώνα της πρωταθλήτριας Ευρώπης Ισπανίας και της Ουγγαρίας θα βγει κατά 99% ο αντίπαλος της εθνικής ομάδας στον ημιτελικό της Παρασκευής, καθώς η Σερβία πρέπει να «αυτοκτονήσει» με το Μαυροβούνιο για να μην είναι στην πρώτη θέση του δικού της ομίλου.

Ισπανία ή Ουγγαρία, κανένα πρόβλημα, έτσι κι αλλιώς όταν πας για μετάλλιο θα παίξεις απέναντι στους άλλους κορυφαίους.

Κι αν όλα πάνε κατευχήν τότε το βράδυ της Κυριακής στην κατάμεστη από του 12.000 Σέρβους και τη δική μας δυνατή κερκίδα, το ιδανικό ζευγάρι του τελικού θα είναι Ελλάδα - Σερβία.

Η «χρυσή» ευκαιρία οι διεθνείς να ξορκίσουν το φάντασμα που έφερε ο Νίκολα Γιάκσιτς στον προημιτελικό των Ολυμπιακών Αγώνων στο Παρίσι το 2024 και παράλληλα να «σπάσουν» το αήττητο που έχουν στα τρία ευρωπαϊκά πρωταθλήματα που έχουν φιλοξενήσει οι Σέρβοι στο Βελιγράδι το 2006, το 2016 και φέτος, καθώς μέχρι τώρα μετρούν 19 νίκες σε ισάριθμα παιχνίδια!