STORIES

Μετακόμισαν στα Ιμαλάια για μια πιο ήρεμη ζωή, αλλά τους λείπουν η κίνηση και η ρύπανση της πόλης

Επιμέλεια: Κωνσταντίνα Βεργώνη 15 Οκτωβρίου 2026 - 18:09

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης.

Η Ντίβια Μπατ και ο σύζυγός της άφησαν το Γκουρουγκράμ για να ζήσουν στα Ιμαλάια. Η νέα τους καθημερινότητα είναι πιο ήρεμη, όμως υπάρχουν πράγματα που νοσταλγούν.

Η μυρωδιά της ρύπανσης, η κίνηση και οι κόρνες
Η οικογένεια, οι φίλοι και η μπίρα που δεν βρίσκουν εύκολα

Η απόφαση να αφήσει κανείς πίσω του τον θόρυβο, την κίνηση και τους γρήγορους ρυθμούς της πόλης για να ζήσει κοντά στη φύση μοιάζει για πολλούς ιδανική. Για τη Ντίβια Μπατ και τον σύζυγό της, ωστόσο, η μετακόμιση στα Ιμαλάια τούς έφερε αντιμέτωπους με μια απρόσμενη διαπίστωση: ακόμη και όσα κάποτε τους κούραζαν, τώρα τους λείπουν.

Το ζευγάρι εγκατέλειψε το Γκουρουγκράμ, μια μεγάλη πόλη στην Ινδία, και εγκαταστάθηκε στο Γκατζάν, ένα χωριό περίπου 14 χιλιόμετρα από το Μανάλι, στην οροσειρά των Ιμαλαΐων. Εκεί διαχειρίζονται ένα κατάλυμα αγροτικού τουρισμού και εργάζονται από το σπίτι, απολαμβάνοντας ένα πιο ήσυχο περιβάλλον και μια καθημερινότητα κοντά στη φύση. Παρά την ικανοποίησή τους από τη νέα ζωή, η Ντίβια αποκάλυψε σε βίντεο που δημοσίευσε στο Instagram ότι υπάρχουν πράγματα που εξακολουθούν να νοσταλγούν από την πόλη.

Η μυρωδιά της ρύπανσης, η κίνηση και οι κόρνες

Το πρώτο που της λείπει είναι η μυρωδιά της ατμοσφαιρικής ρύπανσης. Όπως εξηγεί, έπειτα από χρόνια ζωής στην πόλη είχε συνηθίσει τόσο πολύ τον αέρα του Γκουρουγκράμ, ώστε πλέον της λείπει ακόμη και αυτή η πλευρά της καθημερινότητάς της. Στη λίστα της βρίσκεται και η κίνηση στους δρόμους, μαζί με τον ήχο από τις κόρνες των αυτοκινήτων. Στο παρελθόν, οι μετακινήσεις μέσα στην πόλη συνοδεύονταν από μποτιλιαρίσματα, κατά τη διάρκεια των οποίων μπορούσε να ακούει τα αγαπημένα της τραγούδια. Τώρα, όπως αναφέρει, μπορεί να πηγαίνει με τα πόδια σχεδόν παντού και δεν έχει πια αυτή τη συνήθεια.

Το τρίτο στοιχείο που νοσταλγεί είναι ο γρήγορος ρυθμός της αστικής ζωής. Η Ντίβια θυμάται το ξύπνημα με το ξυπνητήρι, τη βιασύνη για να πάει στη δουλειά, τις ώρες μπροστά σε μια οθόνη και την ανυπομονησία για το Σαββατοκύριακο. Στη νέα της καθημερινότητα, οι ρυθμοί είναι διαφορετικοί και ο ελεύθερος χρόνος δεν περιορίζεται πλέον στις ημέρες του Σαββάτου και της Κυριακής. Παρότι θυμάται με μια δόση νοσταλγίας την παλιά ρουτίνα, αναγνωρίζει την ηρεμία που έχει κερδίσει ζώντας μακριά από την πόλη.

Η οικογένεια, οι φίλοι και η μπίρα που δεν βρίσκουν εύκολα

Το τέταρτο πράγμα που τους λείπει περισσότερο είναι οι άνθρωποί τους. Η Ντίβια και ο σύζυγός της νοσταλγούν την οικογένεια και τους φίλους τους, με τους οποίους πλέον επικοινωνούν κυρίως μέσω βιντεοκλήσεων. Κάποιοι τους επισκέπτονται κατά διαστήματα, όμως δεν μπορούν να μοιράζονται μαζί τους την καθημερινότητα όπως συνέβαινε όταν ζούσαν στην πόλη. Η απόσταση από τους αγαπημένους τους είναι, όπως περιγράφει, μία από τις δυσκολότερες πλευρές της νέας τους ζωής.

Υπάρχει, βέβαια, και μια μικρότερη αλλά εξίσου χαρακτηριστική έλλειψη: ο σύζυγός της νοσταλγεί ιδιαίτερα την αγαπημένη του μπίρα τύπου Light, καθώς δεν είναι εύκολο να τη βρει στο Μανάλι. Η ιστορία του ζευγαριού δείχνει ότι η αλλαγή περιβάλλοντος μπορεί να προσφέρει ηρεμία και περισσότερο χρόνο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι εξαφανίζονται όλες οι συνήθειες και οι ανάγκες της προηγούμενης ζωής. Ακόμη κι όταν κάποιος επιλέγει να αφήσει πίσω του την πόλη, ορισμένες από τις πιο απλές καθημερινές στιγμές μπορεί να αποδειχθούν εκείνες που τελικά θα του λείψουν.