Ούτε οι Φιλιππίνες, ούτε το Γκουάμ: Τα τέσσερα νησιά του Ειρηνικού που η Ισπανία ξέχασε να πουλήσει μετά την καταστροφή του '98
Η θεωρία ότι η Ισπανία κατέχει τεχνικά τέσσερα νησιά στον Ειρηνικό Ωκεανό γεννήθηκε το 1948, όταν ο νομικός Εμίλιο Πάστορ μελέτησε τη Συνθήκη του 1899.
Σύμφωνα με την έρευνά του, τα αρχιπελάγη Güedes, Coroa, Pescadores και Ocea δεν μεταβιβάστηκαν επισήμως ούτε παραδόθηκαν ποτέ, παραμένοντας στα χαρτιά ως «Ισπανική Ωκεανική Επαρχία».
Η επίσημη απάντηση του Κοινοβουλίου το 2014
Το ζήτημα έφτασε μέχρι το ισπανικό Κογκρέσο το 2014, βάζοντας οριστικό τέλος στις πολυετείς εικασίες. Η κυβέρνηση διευκρίνισε επίσημα ότι η Ισπανία δεν διατηρεί καμία κυριαρχία στον Ειρηνικό.
Όπως εξηγήθηκε, η συνθήκη που υπογράφηκε με τη Γερμανία το 1899 δεν περιλάμβανε λεπτομερή γεωγραφικό κατάλογο, αλλά εκχώρησε μαζικά όλες τις ισπανικές κτήσεις στην περιοχή (Μαριάνες, Καρολίνες και Παλάου) έναντι 25 εκατομμυρίων πεσετών, μετά την ήττα στον πόλεμο του 1898 από τις ΗΠΑ.
Πού βρίσκονται τα νησιά και σε ποιους ανήκουν σήμερα
Τα τέσσερα αυτά γεωγραφικά σημεία έχουν αλλάξει ονομασίες και καθεστώς με την πάροδο των δεκαετιών:
- Güedes (ή Mapia): Βρίσκεται βόρεια της Ινδονησιακής Νέας Γουινέας και ανήκει στην Ινδονησία
- Coroa (ή Rongerικ): Βρίσκεται 200 χλμ. ανατολικά της ατόλλης Μπικίνι, είναι ακατοίκητο και ανήκει στις Νήσους Μάρσαλ
- Pescadores (ή Kapingamarangi): Αποτελεί σήμερα δήμο των Ομόσπονδων Πολιτειών της Μικρονησίας
- Ocea: Αντιστοιχεί στον ύφαλο Matador, ο οποίος βρίσκεται πλέον πλήρως βυθισμένος κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας
Μετά την ήττα της Γερμανίας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, τα εδάφη αυτά πέρασαν στον έλεγχο της Ιαπωνίας, στη συνέχεια των ΗΠΑ, μέχρι που η αποικιοποίηση οδήγησε στην ενσωμάτωσή τους στα γειτονικά ανεξάρτητα κράτη.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΑΚΟΜΗ:
- Έως και τέσσερα εκατομμύρια από μια επιχείρηση φορητών τουαλετών: Η επιχείρηση που ξεκίνησε με ένα φορτηγό
- Ξέρατε ότι οι φιλοζωικές σταματούν την υιοθεσία μαύρων γάτων πριν το Halloween; Ο μύθος που προκαλεί ανησυχία
- Chic Taouk: Το σάντουιτς της οργής στον Λίβανο που κοστίζει 13 δολάρια και έγινε σύμβολο μιας διαλυμένης μεσαίας τάξης