Πέθανε η Μαρίκαρμεν Αμπασκάλ: Η γυναίκα που εκδιώχθηκε από το σπίτι της στην Ισπανία και έγινε σύμβολο

Επιμέλεια:  Σπύρος Κορωνάκης
Πέθανε η Μαρίκαρμεν Αμπασκάλ: Η γυναίκα που εκδιώχθηκε από το σπίτι της στην Ισπανία και έγινε σύμβολο
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης.
Προσθήκη του gazzetta.gr στην Google
Η ιστορία της Μαρίκαρμεν προκάλεσε διαδηλώσεις σε όλη την Ισπανία και την έκανε σύμβολο για το δικαίωμα στη στέγη. Δεν πρόλαβε όμως να γυρίσει σπίτι της.

Πέθανε σε ηλικία 87 ετών η Μαρίκαρμεν Αμπασκάλ, η γυναίκα που έγινε σύμβολο του αγώνα κατά των εξώσεων στην Ισπανία και η ιστορία της προκάλεσε μεγάλες διαδηλώσεις. Η 87χρονη άφησε την τελευταία της πνοή την Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2026 στο νοσοκομείο Gregorio Marañón, όπου νοσηλευόταν από την ημέρα που εκδιώχθηκε από το σπίτι στο οποίο είχε ζήσει σχεδόν ολόκληρη τη ζωή της.

Η έξωσή της στις 23 Σεπτεμβρίου προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, με χιλιάδες ανθρώπους να συμμετέχουν σε διαδηλώσεις και κινητοποιήσεις αρχικά στη Μαδρίτη και στη συνέχεια σε άλλες πόλεις της Ισπανίας. Η Μαρίκαρμεν έγινε σύμβολο του αγώνα για το δικαίωμα στη στέγη και, ακόμη και μέσα από το νοσοκομείο, καλούσε τον κόσμο να συνεχίσει να αγωνίζεται.

Το πλήρες όνομά της ήταν Μαρία δελ Κάρμεν Αμπασκάλ και ζούσε στο ίδιο διαμέρισμα στη συνοικία Ίμπιθα της Μαδρίτης από το 1956. Το σπίτι είχε νοικιάσει αρχικά ο πατέρας της και εκεί έζησε μαζί με τη μητέρα και τον αδελφό της. Έξι χρόνια πριν από την έξωση, το διαμέρισμα αγοράστηκε από εταιρεία σε χαμηλή τιμή για τα δεδομένα της περιοχής, ενώ η ηλικιωμένη εξακολουθούσε να μένει εκεί με παλιό μισθωτήριο. Η Μαρίκαρμεν λάμβανε σύνταξη περίπου 1.400 ευρώ και, σύμφωνα με το κείμενο, συνέχιζε να πληρώνει κανονικά το ενοίκιο και τους λογαριασμούς της, συνολικού ύψους περίπου 500 ευρώ τον μήνα.

Η πολυετής μάχη για το σπίτι της

Το 2020 ενημερώθηκε από τους ιδιοκτήτες ότι έπρεπε να εγκαταλείψει το διαμέρισμα, καθώς το συμβόλαιο είχε μεταβιβαστεί δύο φορές, αρχικά στη μητέρα της και στη συνέχεια στην ίδια. Ακολούθησε μια πολυετής δικαστική μάχη. Έγιναν τέσσερις προσπάθειες έξωσής της, ενώ, σύμφωνα με το δημοσίευμα, δεν έγιναν δεκτές προτάσεις για την κάλυψη της διαφοράς στο ενοίκιο ή για την αγορά του διαμερίσματος. Το νέο ενοίκιο που ζητούνταν ανερχόταν στα 1.600 ευρώ.

 

Τελικά, στις 23 Σεπτεμβρίου, η 87χρονη αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σπίτι της, γεγονός που επιβάρυνε ακόμη περισσότερο την ήδη εύθραυστη υγεία της. Τα τελευταία χρόνια χρησιμοποιούσε αναπηρικό αμαξίδιο και χρειαζόταν βοήθεια στην καθημερινότητά της, ενώ τους τελευταίους μήνες είχε χάσει μυϊκή μάζα και δυσκολευόταν ακόμη και να φάει. «Με έχει επηρεάσει σε όλα. Εγώ τώρα δεν είμαι εγώ», είχε δηλώσει μόλις δύο ημέρες πριν εγκαταλείψει το σπίτι της.

«Παλέψτε για ό,τι σας ανήκει»

Η ιστορία της προκάλεσε ένα μεγάλο κύμα συμπαράστασης και χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους, ενώ πραγματοποιήθηκαν συγκεντρώσεις και κατασκηνώσεις σε πλατείες. Ακόμη και από το νοσοκομείο, η Μαρίκαρμεν έστελνε μηνύματα σε και για το δικαίωμα στη στέγη.«Θα ήθελα να είμαι εκεί μαζί σας [...] στον αγώνα σας, αλλά δεν έχω αυτή την τύχη. Γι’ αυτό, από εδώ σας ζητώ να έχετε όλοι κουράγιο. Παλέψτε, υπερασπιστείτε αυτό που σας ανήκει», είχε πει, καλώντας τους ανθρώπους να συνεχίσουν να μένουν στις πλατείες όσο αντέχουν.

Τα λόγια της διαδόθηκαν γρήγορα μέσω βίντεο, ενώ το σύνθημα «Όλοι είμαστε Μαρίκαρμεν» εμφανίστηκε σε πανό και μπλουζάκια. Η κοινωνική πίεση οδήγησε τελικά σε μια σημαντική εξέλιξη. Η εταιρεία που είχε στην ιδιοκτησία της το σπίτι συμφώνησε να υπογράψει νέο συμβόλαιο ενοικίασης, ανοίγοντας τον δρόμο για την επιστροφή της.

Η Μαρίκαρμεν δεν πρόλαβε να γυρίσει

Σε κοινή ανακοίνωση της οικογένειάς της, της δικηγόρου της και του Συνδικάτου Ενοικιαστών αναφέρεται ότι παρέμενε στο νοσοκομείο από την ημέρα της έξωσης. Όπως σημείωσαν, η συμφωνία που θα της επέτρεπε να επιστρέψει στο σπίτι της «ήρθε πολύ αργά». Η Μαρίκαρμεν είχε εργαστεί για 34 χρόνια ως γραμματέας του διοικητικού συμβουλίου φαρμακευτικής εταιρείας και συνταξιοδοτήθηκε το 1998. Αγαπούσε τη γειτονιά και το σπίτι της, το οποίο ήταν γεμάτο πίνακες, πορσελάνες, συλλεκτικά αντικείμενα και οικογενειακές φωτογραφίες.

«Έχω δουλέψει όλη μου τη ζωή», έλεγε με υπερηφάνεια. Μέχρι το τέλος επέμενε πως δεν θα εγκατέλειπε τον αγώνα της και σε όλες τις συνεντεύξεις της επαναλάμβανε «θα παλέψω μέχρι το τέλος». Το μεγαλύτερο όνειρό της ήταν να πεθάνει στο δωμάτιο όπου είχαν φύγει από τη ζωή οι γονείς της, μέσα στο σπίτι όπου είχε ζήσει για περισσότερα από 70 χρόνια.

Λίγο πριν από την έξωση, είχε πει με δάκρυα στα μάτια ότι ήλπιζε η ιστορία της να αποτελέσει ένα φως στον αγώνα ώστε όλοι οι άνθρωποι να μπορούν να έχουν ένα αξιοπρεπές σπίτι. Η τελευταία της προτροπή προς όσους στάθηκαν στο πλευρό της ήταν απλή: «Παλέψτε, συνεχίστε να παλεύετε για ό,τι σας ανήκει».

ΤΙ ΔΙΑΒΑΖΕΤΑΙ

Φόρτωση BOLM...